Σε ποια διάσταση ζει ο Πρόεδρος;

Τελικά, ίσως να βρήκαμε την εξήγηση. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν ζει στην ίδια πραγματικότητα με τους υπόλοιπους Κυπρίους. Και αυτή τη φορά έχουμε και οπτικό υλικό.

Κατά την επίσκεψή του σε ιδιωτικό σχολείο της Πάφου, ο Νίκος Χριστοδουλίδης φόρεσε γυαλιά επαυξημένης πραγματικότητας και συμμετείχε σε ένα ψηφιακό παιχνίδι, εκτοξεύοντας εικονικά πυρά και αποφεύγοντας εικονικά χτυπήματα. Οι κάμερες κατέγραψαν έναν Πρόεδρο ενθουσιασμένο με την εμπειρία. Και δικαιολογημένα. Στην εικονική πραγματικότητα μπορείς να βλέπεις όσα θέλεις, να αποφεύγεις όσα σε απειλούν και, κυρίως, να βγαίνεις από το παιχνίδι χωρίς να υφίστασαι τις συνέπειες.

Το πρόβλημα είναι ότι, παρακολουθώντας τη διακυβέρνηση Χριστοδουλίδη, αναρωτιέται κανείς μήπως τα γυαλιά αυτά δεν ήταν τελικά μια καινούργια εμπειρία για τον Πρόεδρο. Μήπως ήταν απλώς η τεχνολογική απεικόνιση του τρόπου με τον οποίο αντιλαμβάνεται ήδη την πραγματικότητα.

Γιατί υπάρχει η Κύπρος του Προεδρικού και υπάρχει και η Κύπρος των πολιτών. Και όσο περνά ο καιρός, τόσο περισσότερο οι δύο αυτές χώρες μοιάζουν να βρίσκονται σε διαφορετικές διαστάσεις.

Στην πρώτη, η οικονομία καλπάζει. Οι δημοσιονομικοί δείκτες ευημερούν, τα πλεονάσματα παρουσιάζονται ως επιτεύγματα, το δημόσιο χρέος μειώνεται και η ανάπτυξη επιβεβαιώνει, σύμφωνα με το κυβερνητικό αφήγημα, την ορθότητα των πολιτικών επιλογών. Στη δεύτερη, οι πολίτες μετρούν τα χρήματά τους πριν φτάσουν στο ταμείο της υπεραγοράς, οι νέοι δυσκολεύονται να εξασφαλίσουν στέγη και οι συνταξιούχοι καλούνται να επιβιώσουν με εισοδήματα που δεν ανταποκρίνονται στο κόστος ζωής. Σύμφωνα με τη Στατιστική Υπηρεσία, το 17,1% του πληθυσμού, περίπου 167.000 άνθρωποι, βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού. Το ποσοστό κινδύνου φτώχειας αυξήθηκε από 14,6% σε 14,9%, ενώ στους πολίτες άνω των 65 ετών έφτασε το εξωφρενικό 33,2%. Δηλαδή, σχεδόν ένας στους τρεις ηλικιωμένους κινδυνεύει από τη φτώχεια. Σε μια χώρα που η κυβέρνησή της πανηγυρίζει για τα δημοσιονομικά της πλεονάσματα.

Τον Σεπτέμβριο του 2026 ο πληθωρισμός έφτασε το 3,7%, με το κόστος ηλεκτρισμού και νερού να αυξάνεται κατά 11,2% σε ετήσια βάση και τα πετρελαιοειδή κατά 25,8%. Ακόμη και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προειδοποιεί ότι ο πληθωρισμός διαβρώνει το πραγματικό διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών. Αλλά στην προεδρική εικονική πραγματικότητα οι αριθμοί είναι αρκετοί για να αποδείξουν την ευημερία. Στην πραγματική οικονομία, όμως, οι αριθμοί δεν πληρώνουν λογαριασμούς. Το πλεόνασμα του κράτους δεν συνεπάγεται πλεόνασμα στο πορτοφόλι του πολίτη. Και μια οικονομία δεν μπορεί να χαρακτηρίζεται επιτυχημένη μόνο επειδή ευημερούν οι δείκτες της, όταν ένα σημαντικό μέρος της κοινωνίας δυσκολεύεται να εξασφαλίσει αξιοπρεπή διαβίωση.

Ας περάσουμε όμως σε μια άλλη διάσταση. Εκείνη της διαφάνειας, της λογοδοσίας και της καταπολέμησης της διαφθοράς. Ο Νίκος Χριστοδουλίδης εξελέγη υποσχόμενος μια νέα πολιτική κουλτούρα. Μια διακυβέρνηση που θα αποκαθιστούσε την εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς. Και που τελικά την τραυμάτισε ακομα περισσότερο. Το Videogate αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα. Τον Ιανουάριο του 2026 δημοσιοποιήθηκε βίντεο που προκάλεσε σοβαρά ερωτήματα για τη σχέση πολιτικής εξουσίας, επιχειρηματικών συμφερόντων και χρηματοδοτήσεων. Οι αντιδράσεις οδήγησαν στην παραίτηση του διευθυντή του Γραφείου του Προέδρου, Χαράλαμπου Χαραλάμπους, και στην αποχώρηση της Πρώτης Κυρίας από την προεδρία του Ανεξάρτητου Φορέα Κοινωνικής Στήριξης. Ποιοι είναι οι κανόνες που διέπουν την πρόσβαση επιχειρηματικών συμφερόντων στην πολιτική εξουσία; Πώς διασφαλίζεται η διαφάνεια των χρηματοδοτήσεων; Πώς αποτρέπεται ακόμη και η εντύπωση ότι η οικονομική ισχύς μπορεί να εξασφαλίζει προνομιακή μεταχείριση;

Επί διακυβέρνησης Χριστοδουλίδη, η Κύπρος έζησε την πρωτοφανή παύση του Γενικού Ελεγκτή Οδυσσέα Μιχαηλίδη.  Ένας αξιωματούχος που είχε συνδεθεί στη δημόσια συνείδηση με τον έλεγχο της εξουσίας απομακρύνθηκε από τη θέση του. Μετά ακολούθησε η ποινική δίωξη του ερευνητή δημοσιογράφου Μακάριου Δρουσιώτη, η οποία προκάλεσε σοβαρές αντιδράσεις και ανησυχίες για την ελευθερία του Τύπου. Το ίδιο ισχύει για τους απλούς πολίτες που βρίσκονται αντιμέτωποι με ποινικές διαδικασίες για την έκφραση πολιτικής άποψης, ακόμη και στο πλαίσιο της νομοθεσίας περί προεκλογικής σιγής.

Η δημοκρατική ποιότητα μιας διακυβέρνησης κρίνεται και από το περιβάλλον μέσα στο οποίο δημοσιογράφοι ερευνούν την εξουσία, ασκούν κριτική και αντιμετωπίζουν τις συνέπειες αυτής της δραστηριότητας. Καθώς επίσης, η ύπαρξη ενός νόμου δεν απαλλάσσει το κράτος από την υποχρέωση να εξετάζει εάν η εφαρμογή του είναι αναγκαία, αναλογική και συμβατή με την ελευθερία της έκφρασης.

Ο Πρόεδρος, πάντως, συνεχίζει να μιλά για ανθρωποκεντρική διακυβέρνηση, για μεταρρυθμίσεις, για ανάπτυξη, για μια Κύπρο που προχωρά μπροστά. Ποια Κύπρο;

Εκείνη των κυβερνητικών παρουσιάσεων ή εκείνη των 167.000 συμπολιτών μας που κινδυνεύουν από τη φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό; Εκείνη των δημοσιονομικών πλεονασμάτων ή εκείνη των συνταξιούχων που δυσκολεύονται να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες; Εκείνη των διακηρύξεων περί διαφάνειας ή εκείνη όπου κάθε νέο σκάνδαλο γεννά περισσότερα ερωτήματα για τη λειτουργία των θεσμών;

Η τεχνολογία της επαυξημένης πραγματικότητας έχει ένα ενδιαφέρον χαρακτηριστικό. Προσθέτει ψηφιακά στοιχεία πάνω στον πραγματικό κόσμο, δημιουργώντας μια διαφορετική εικόνα από εκείνη που βλέπουμε με γυμνό μάτι. Μάλλον Κάπως έτσι λειτουργεί και η πολιτική επικοινωνία της κυβέρνησης Χριστοδουλίδη. Πάνω στην πραγματικότητα των κοινωνικών ανισοτήτων προσθέτει την εικόνα της ευημερίας. Πάνω στα αναπάντητα ερωτήματα προσθέτει διακηρύξεις διαφάνειας. Πάνω στη δυσπιστία απέναντι στους θεσμούς προσθέτει υποσχέσεις εκσυγχρονισμού. Και πάνω στην καθημερινή ανασφάλεια των πολιτών προβάλλει μια χώρα που υποτίθεται ότι πηγαίνει από επιτυχία σε επιτυχία.

Μόνο που η πολιτική δεν είναι ψηφιακό παιχνίδι. Οι πολίτες δεν είναι εικονικοί χαρακτήρες και οι συνέπειες των κυβερνητικών επιλογών δεν εξαφανίζονται με το πάτημα ενός κουμπιού.

Στο σχολείο της Πάφου ο Πρόεδρος φόρεσε τα γυαλιά για λίγα λεπτά. Το ερώτημα είναι πότε θα βγάλει εκείνα μέσα από τα οποία φαίνεται να αντικρίζει την Κύπρο. Γιατί το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι ότι ο Πρόεδρος ζει σε μια άλλη διάσταση. Είναι ότι οι πολίτες αναγκάζονται να πληρώνουν το κόστος.