Η ζωή συνεχίζει. Δεν καταλαβαίνει τίποτα από όσα στοχεύουμε ή σχεδιάζουμε εμείς. Έχει τους δικούς της «κανόνες» και μάς επιβάλλει το ποδοβολητό της.
Σήμερα έκανα μια παρατήρηση, ελπίζω εύστοχη. Έχουν εξαφανιστεί στην πλειονότητά τους τα χολερικά σχόλια για τους νεκρούς του ναυαγίου της Κερύνειας από τα περιβόητα σόσιαλ. Ένα 24ωρο ήταν η συναισθηματική ρεβάνς;
Χθες, που ήταν σε έξαρση τα αναθέματα και οι ανταπαντήσεις, έκανα ένα μικρό τηλεφωνικό γκάλοπ… Πήρα περίπου 20 τηλέφωνα γνωστούς, γνώριμους και φίλους. ΟΥΤΕ ΕΝΑ λυσσασμένο σχόλιο δεν πήρα στην ερώτησή μου, αν «ευχαριστήθηκαν» από το ναυάγιο. ΟΥΤΕ ΕΝΑ! Και χθες, λες και κάτι μεταφυσικό συνέβη, όλοι οι συναισθηματικοί ρεβανσιστές μούδιασαν και σιώπησαν. Αν μου διαφεύγει κανένας δεν πειράζει… Η ουσία μάλλον βρίσκεται στο εξής γεγονός. Η συντριπτική πλειοψηφία της ελληνοκυπριακής κοινότητας «δαγκώθηκε» από το τραγικό δυστύχημα. Είδε πέρα από όσα ήταν μαθημένη να χωνεύει στο χωνευτήρι της αγεφύρωτης διαίρεσης. Καμιά φορά τα αντανακλαστικά μιας δραματικής και καταστροφικής εξέλιξης λειτουργούν ανθρωπιστικά, ας το πω καλύτερα. Ανθρωποκεντρικά.
Πρόλαβα και διάβασα μερικούς θυμωμένους πριν «αποσυρθούν». Αυτοί ξέρουν ποιοι είναι, δεν είναι ανάγκη να τους ονοματίσω. Θα ήθελα λοιπόν να ρωτήσω έναν προς έναν κι όλους μαζί ταυτόχρονα. Κάνω μια υπόθεση εργασίας. Λοιπόν κύριοι της συναισθηματικής ρεβάνς, αν -λέω- αν βρισκόσασταν ένα μέτρο από έναν άνθρωπο, παιδί ή γυναίκα που απελπισμένα προσπαθούσε να πιαστεί από κάπου για να σώσει και να σωθεί, εσείς με το ψυχικό ταμπεραμέντο που αναδείξατε τι θα κάνατε; Θα σπρώχνατε με όλη τη δύναμη σας πιο βαθιά στον βυθό το απεγνωσμένο θύμα του ναυαγίου; Ή θα απλώνατε ένα χέρι βοήθειας για να ανασύρετε στη ζωή έναν άνθρωπο άγνωστο σε σάς;
Πραγματικά βάλτε τον εαυτό σας στη θέση ενός περιστασιακού ναυαγοσώστη… Θα τον αποτελειώνατε για να γλυτώσει από το μαρτύριο του πνιγμού ή κάποια νοητική έκλαμψη στον εγκέφαλό σας θα λειτουργούσε ανθρωποκεντρικά και θα σώζατε όσους μπορούσατε παραπάνω;
Βάλτε λοιπόν τη θέση σας ένα μέτρο δίπλα από έναν ναυαγό, που ετοιμάζεται να ξεψυχήσει και να βουλιάξει, άψυχο κουφάρι στον σκοτεινό βυθό. Πιστεύω πως όλοι θα απλώνατε το χέρι σωτηρίας. Το τι γράψατε από απόσταση ενός μέτρου από τον καναπέ ώς την οθόνη δεν ήταν τίποτε άλλο από μια μαρτυρία βαθιά τσαλακωμένης αντίληψης της πραγματικότητας.
Τα ναυάγια είναι μέρος της αλληλουχίας της ζωής. Πότε εμάς, πότε αυτούς, πότε κάποιους άλλους… Παντού, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της ζωής, το ενδεχόμενο να μάς συντρίψει μια κατάσταση είναι πάντα πιθανό.
Τα πιο πάνω, βέβαια, δεν αναιρούν πως οφείλουμε κάθε αντίσταση σε όποιον επιβουλεύεται πάνοπλος το δικαίωμά μας στη ζωή και την ελευθερία.
