Ας το παραδεχτούμε: Η δική μας πλευρά θέλει ατέρμονες συνομιλίες, δεν θέλει ΜΟΕ, δεν θέλει λύση

Του Κώστα Θεμιστοκλέους
Πρώην υπουργός

Στην ηγεσία των Ελληνοκυπρίων είναι εδώ και τριάμισι χρόνια ο Νίκος Χριστοδουλίδης. Στην ηγεσία της Τουρκοκυπριακής κοινότητας, ο Τουφάν Έρχιουρμαν, ο οποίος συμπληρώνει ένα χρόνο αφ’ ότου διαδέχθηκε τον Ερσίν Τατάρ που ήταν ο εύκολος στόχος μας αφού υιοθετούσε την πολιτική Αναστασιάδη για λύση δύο κρατών. Πολιτική που η Τουρκία, αφού απομάκρυνε τον Ντενκτάς, είχε εγκαταλείψει από το 2002 για να τη ξαναθυμηθεί όταν ο τέως Πρόεδρος την υπέβαλε στον Τσαβούσογλου το 2017.
Αυτά τα παρελθοντολογικά τα ξανασυζητήσαμε και δεν έχει νόημα να τα επαναφέρουμε στο επίκεντρο του ενδιαφέροντός μας.

Ας έλθουμε στα πιο πρόσφατα και κυρίως στον τελευταίο ένα χρόνο που το Κυπριακό χειρίζονται οι Χριστοδουλίδης - Έρχιουρμαν. Ήδη μετρούν 13 κατ’ ιδίαν  συναντήσεις και είχαμε και την επίσκεψη του Γενικού Γραμματέα στην Κύπρο.

Πριν ένα χρόνο ο Χριστοδουλίδης ξεκίνησε καλλιεργώντας στον λαό την ελπίδα ότι μέχρι το τέλος του 2026 το Κυπριακό θα ήταν λυμένο. Κάπου ο κόσμος τον πίστεψε αφού εκείνος που τον ανέδειξε στην εξουσία  έλεγε πως στο Κραν Μοντανά είχαμε φέρει τα πράγματα κοντά σε λύση - καλύτερη ακόμη και από εκείνη που προνοούσε το Σχέδιο Ανάν. Ο διαπραγματευτής του, Ανδρέας Μαυρογιάννης, και μετέπειτα υποψήφιος του ΑΚΕΛ, που επαναδιεκδικεί και τώρα το χρίσμα του κόμματος, τόνιζε ότι «παρά τρίχα» να πετυχαίναμε τη λύση το 2017, ο Νίκος Χριστοδουλίδης, τότε Κυβερνητικός Εκπρόσωπος, μας έλεγε ότι φτάσαμε στο «παρά πέντε» της λύσης, με τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ να μιλά για το «τελευταίο μίλι». Λοιπόν, το «παρά τρίχα», και το «παρά πέντε της λύσης» της κυβέρνησης Αναστασιάδη, εδώ και 12 μήνες είναι στη μέγγενη του χρόνου με αποτέλεσμα «μηδέν».

Εδώ είναι που χρειάζεται να κοιτάξει κανείς έξω από το κουτί για να μπορέσει να δει τις πραγματικότητες. Οι εύκολες και τετριμμένες ατάκες του τύπου «φταίει η Τουρκία» ή «όλα οφείλονται στην αδιαλλαξία της άλλης πλευράς» απευθύνονται πλέον στους αφελείς και τους ευκολόπιστους.

Εκείνοι που μπορούν να διαβάσουν πίσω από τις γραμμές και πίσω από τα επικοινωνιακά τεχνάσματα του Χριστοδουλίδη έχουν πλέον ξεκάθαρη εικόνα, για να χρησιμοποιήσω μια προσφιλή έκφραση του Προέδρου. Ο Χριστοδουλίδης δεν ενδιαφέρεται ούτε για μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης ούτε για συνομιλίες που να οδηγούν σε λύση. Ενδιαφέρεται για έναν αναποτελεσματικό και ατέρμονο διάλογο. Ενδιαφέρεται για μια διαδικασία χωρίς τέλος. Κάτι που επιβεβαιώνει αυτό που τόνιζε ο εκ των πιο σημαντικών δημοσιογράφων της Κύπρου, ο Αλέκος Κωνσταντινίδης, ότι δηλαδή «the show must go on». Και όταν τελειώνει η μια παράσταση, να ξεκινά μια άλλη.

Θα σας πάρω στην πρώτη συνάντηση Χριστοδουλίδη - Έρχιουρμαν. Ο ένας φτάνει στη συνάντηση προετοιμασμένος με τα τέσσερα μεθοδολογικά σημεία και ο άλλος φτάνει απροετοίμαστος και αμήχανος. Το μόνο που τον απασχολεί είναι το τι θα πει στους δημοσιογράφους όταν θα επιστρέψει στο Προεδρικό.

Από τότε πέρασαν μήνες. Σήμερα, ο δικός μας λέει ότι δέχθηκε τα τρία από τα τέσσερα σημεία. Η άλλη πλευρά του απαντά ότι δεν δέχτηκε κανένα. Συνεπώς, εγείρεται το ερώτημα: ποιος λέει την αλήθεια και ποιος ψέματα;

Δεν θα σταθώ στους δύο, θα σταθώ στους τρίτους, που είναι ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτέρες, η προσωπική του απεσταλμένη Μαρία Άνχελα Ολγκίν και ο Στεφάν Ντουζαρίκ, επί Τύπου εκπρόσωπος του ΓΓ. Όσες φορές μίλησαν, όσες φορές έγραψαν, δείχνουν να συμμερίζονται τις αναλύσεις και τις εκτιμήσεις του Έρχιουρμαν και κατ’ ελάχιστον όσα ισχυρίζεται ο Χριστοδουλίδης. Γι’ αυτό, για άλλη μια φορά, οι εκπρόσωποι του ΟΗΕ γίνονται για την πλευρά μας κόκκινο πανί.

Ο Χριστοδουλίδης γράφει συχνά στον Γκουτέρες και μας ενημερώνει για το περιεχόμενο των επιστολών του, αλλά ποτέ δεν μας γνωστοποιεί τις απαντήσεις του Γ.Γ. Επιστολή στάλθηκε πρόσφατα και από τον  Έρχιουρμαν. Η ενημέρωση – απάντηση που πήρε από τον Γκουτέρες αποτελεί κόλαφο για τον Χριστοδουλίδη, αφού του καταλογίζει ευθύνη για την έλλειψη κλίματος εμπιστοσύνης και για τη μη προώθηση των ΜΟΕ που είχαν προταθεί από τον Γενικό Γραμματέα.

Διερωτήθηκα πολλές φορές αν φταίει μόνο ο Χριστοδουλίδης ή ακόμη, τι είναι εκείνο που του επιτρέπει να μας δουλεύει με συνεχείς δηλώσεις δύο και τρεις φορές την ημέρα και την ίδια στιγμή να μην κουνιέται φύλλο;

Υπάρχουν υπεύθυνοι! Τους απαριθμώ:

Πρώτον, εκείνοι που είναι παρά το πλευρό του Προέδρου και οι οποίοι, στην παραμικρή προοπτική  λύσης, καταλαμβάνονται από πανικό.

Δεύτερο, η αξιωματική αντιπολίτευση που παραπαίει μεταξύ χαλαρής αντιπολίτευσης και εποικοδομητικής συμπολίτευσης. Αυτό αφορά και το Κυπριακό.

Τρίτο, η Αριστερή αντιπολίτευση που στο Κυπριακό είναι Δεξιά συμπολίτευση μετέχοντας σε ανώτατο επίπεδο (με τον Μενέλαο Μενελάου) στις διαπραγματεύσεις με την άλλη πλευρά. Πώς να υπάρξει περιθώριο πραγματικής κριτικής όταν είμαστε από τους «μέσα» και όχι λίγες φορές βασιλικότεροι του βασιλέως;…  

Έχω πολλά να πω και για μερικά Μέσα Ενημέρωσης, αλλά θα αποφύγω την αναφορά επειδή αυτά είναι κάθε μέρα μπροστά σας και είναι συνεχώς υπό κρίση. Θα αρκεστώ μόνο σε μια παρατήρηση για το δήθεν δικοινοτικό ΡΙΚ, που έφυγε από τη Νέα Υόρκη δύο με τρεις ώρες πριν την προγραμματισμένη συνάντηση Γκουτέρες – Έρχιουρμαν. Δεν ενδιέφερε αυτή η συνάντηση το κυβερνητικό ΡΙΚ; Άλλο σημείο των καιρών: Το ΡΙΚ ανακάλυψε πρόσφατα ότι ο Τουρκοκύπριος ηγέτης είναι πλέον «κατοχικός» ηγέτης!

Αυτή τη φορά το «καλή τύχη στους Βόρειους και τους Νότιους» θα το ακούσουμε από την κυρία Ολγκίν. Εμείς, θα της πούμε «καλό ταξίδι» καθώς θα επιβιβάζεται στο αεροπλάνο επιστρέφοντας στην Κολομβία. Σίγουρα, το τελευταίο που θα της ευχόταν ο Χριστοδουλίδης, θα ήταν να αναδειχθεί στη θέση του ΓΓ του ΟΗΕ.

Ο Κώστας Θεμιστοκλέους.