Ο μεγαλύτερος πνεύμονας πρασίνου στην χερσόνησο της Κασσάνδρας (πρώτο πόδι Χαλκιδικής) με πυκνή μεσογειακή βλάστηση και μεγάλα πεύκα είναι το δάσος της Σίβηρης όπου μαίνεται τις τελευταίες ώρες η μεγάλη καταστροφική πυρκαγιά. Στο περασμά της έχει προκαλέσει ήδη ζημιές σε παραθεριστικές κατοικίες, στον βιολογικό καθαρισμό Σίβηρης κι έχει αναγκάσει τις Αρχές να προχωρήσουν στην απομάκρυνση-κυρίως διά θαλάσσης- εκατοντάδων κατοίκων και παραθεριστών από την ευρύτερη περιοχή των παραθαλάσσιων οικισμών Σίβηρης και Φούρκας.
Το συγκεκριμένο δάσος είχε γλυτώσει από τις μεγάλες πυρκαγιές του 2006 που κατέκαψαν το νότιο τμήμα της χερονήσου της Κάσσανδρας(77000 στρέμματα) έχοντας μάλιστα φτάσει τότε έως τα όρια του οικισμού Κασσανδρινό, λίγα μόλις χιλιόμετρα μακριά από την σημερινό πύρινο μέτωπο. Η αξία του συγκεκριμένου δάσους έχει χαρακτηριστεί ανεκτίμητη για το οικοσύστημα και τον τουρισμό ενώ η σημασία του αυξήθηκε κατακόρυφα μετά την τεράστια πυρκαγιά του 2006 που κατέκαψε το 50% της νότιας και κεντρικής Κασσάνδρας, καθιστώντας τα δάση που σώθηκαν ως κρίσιμους πυρήνες οικολογικής αναγέννησης. Η δημιουργία το 1993 του αμφιθέατρου της Σίβηρης (όπου διεξάγεται το Φεστιβαλ Κασσάνδρας) μέσα στο δάσος κατέστησε την ευρύτερη περιοχή της Σίβηρης σε σημείο αναφοράς για τα πολιτιστικά δρώμενα του καλοκαιριού, για ντόπιους και τουρίστες.
Για όσους έχουν οδηγήσει στην περιοχή της Κασσανδρείας και στο δρόμο που συνδέει την διασταύρωση της Σίβηρης με την Φούρκα ή έχουν περπατήσει στα μονοπάτια της πευκόφυτης περιοχής κι έχουν κολυμπήσει στις υλοστεφείς ακτές της Σίβηρης και της Ελάνης γνωρίζουν ότι η δροσιά, ο καθαρός αέρας και η προστασία του εδαφους από την διάβρωση συνθέτουν την αισθητική ταυτότητα αυτού του πράσινου πνεύμονα. Μετά το κάψιμο των τεράστιων εκτάσεων το 2006 , τα πιο πράσινα ή λιγότερο πληγέντα τμήματα της δυτικής πλευράς λειτούργησαν ως καταφύγια άγριας ζωής και πηγές αναδάσωσης αποκαθιστώντας σε σημαντικό βαθμό την οικολογική ισορροπία.
Πηγή: ΑΠΕ - ΜΠΕ
