Υπόθεση Στυλιανού: «Πολύ πιθανόν οι δυσκολίες του να πήγαζαν από όσα ζούσε» – Η κατάθεση της νοσηλεύτριας

Στο ιστορικό του Στυλιανού και στις πληροφορίες που είχε λάβει για την οικογενειακή τους κατάσταση αναφέρθηκε την Τετάρτη ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας η προϊστάμενη νοσηλεύτρια των Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας Κυριακή Ιωάννου. Η κατάθεσή της δόθηκε κατά την αντεξέτασή της από τον συνήγορο υπεράσπισης του πατέρα του παιδιού, Κωνσταντίνο Καζαντζή.

Ο κ. Καζαντζής υπέβαλε ότι η μητέρα αντιμετώπιζε ζητήματα ψυχικής υγείας και, επομένως, τα λεγόμενά της δεν έπρεπε να λαμβάνονται «τοις μετρητοίς». Η κ. Ιωάννου απάντησε ότι οι πληροφορίες για την κατάσταση στο σπίτι δεν προέρχονταν μόνο από τη μητέρα. «Τα είπε η μητέρα, οι δάσκαλοι, η εκπαιδευτική ψυχολόγος, οι κοινωνικοί λειτουργοί, ο πάτερ της κοινότητας, όλοι όσοι τα έβλεπαν», ανέφερε.

Η μάρτυρας, η οποία είχε συνεργαστεί με τη μητέρα του Στυλιανού ως κοινωνική νοσηλεύτρια, εξήγησε ότι δεν ήταν δική της αρμοδιότητα να κάνει διάγνωση για το παιδί. Ο ρόλος της, όπως είπε, ήταν να συγκεντρώσει το αναγκαίο ιστορικό και να το διαβιβάσει στην ψυχολόγο. Τότε δεν υπήρχε γραπτή συγκατάθεση του πατέρα για τη λήψη του ιστορικού, ωστόσο η ίδια είχε ενημερωθεί από τη μητέρα ότι η συγκατάθεσή του είχε δοθεί.

Σε ερώτηση αν η εμπλοκή της υπηρεσίας αφορούσε την αξιολόγηση του Στυλιανού, η κ. Ιωάννου ανέφερε ότι η αξιολόγηση ενός παιδιού είναι αλληλένδετη με το οικογενειακό περιβάλλον στο οποίο ζει και με τον τρόπο με τον οποίο οι γονείς αντιλαμβάνονται και αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες του.

Ο κ. Καζαντζής υπενθύμισε ότι κατά την κυρίως εξέτασή της η μάρτυρας είχε αναφέρει πως σκοπός της συνεργασίας της με τη μητέρα ήταν να τη στηρίξει και τη ρώτησε αν η παραπομπή αφορούσε τον ίδιο τον Στυλιανό. Η κ. Ιωάννου απάντησε ότι επρόκειτο για παιδί που ζούσε σε συγκεκριμένο οικογενειακό περιβάλλον και ότι οι δυσκολίες του «πολύ πιθανόν να πήγαζαν από εκείνα που ζούσε». Πρόσθεσε ότι στον ρόλο της υπηρεσίας περιλαμβανόταν και η στήριξη των γονέων.

Ερωτηθείσα αν η υπηρεσία στήριζε κάθε γονέα που απευθυνόταν σε αυτήν ή μόνο όταν υπήρχε συγκεκριμένη ανάγκη, η μάρτυρας ανέφερε ότι αυτό εξαρτάται από τη φύση του προβλήματος. Στην περίπτωση του Στυλιανού, όπως είπε, οι εκπαιδευτικοί ψυχολόγοι, οι δάσκαλοι, η μητέρα και η κοινωνική λειτουργός είχαν αναφέρει ότι ήταν «ένα παιδί αυτοκαταστροφικό», ενώ, με βάση το παραπεμπτικό, το περιστατικό είχε χαρακτηριστεί «πάρα πολύ επείγον».

Ο συνήγορος ρώτησε πώς, εφόσον το παιδί είχε χαρακτηριστεί αυτοκαταστροφικό, η ψυχολόγος που το εξέτασε δεν εντόπισε κάποια ψυχολογική ασθένεια. Η κ. Ιωάννου απάντησε ότι «ένα παιδί που πάει σε έναν προστατευόμενο χώρο δεν βγάζει συμπεριφορές αυτοκαταστροφικές και επικίνδυνες».

Η αντεξέταση στράφηκε στη συνέχεια στις αναφορές για βία από τον πατέρα και στο περιεχόμενο της σχετικής έκθεσης της μάρτυρος για το παιδί. Ο κ. Καζαντζής υπέβαλε ότι η έκθεση δεν περιλάμβανε δικές της αναφορές για βία του πατέρα προς τον Στυλιανό. «Ναι, δεν εντοπίζονται», απάντησε η κ. Ιωάννου.

Για τις αναφορές ότι ο Στυλιανός είχε δει περιστατικά βίας του πατέρα προς τη μητέρα, η μάρτυρας είπε ότι αυτές περιλαμβάνονταν στο ιστορικό που είχε καταγράψει μετά τη συνάντησή της με τη μητέρα.

Όταν ρωτήθηκε αν είχε δει η ίδια ποτέ τη μητέρα χτυπημένη, απάντησε αρνητικά. Εξήγησε ότι κατά την κυρίως εξέτασή της είχε αναφέρει πως τρίτα πρόσωπα, μεταξύ των οποίων η κοινωνική λειτουργός, είχαν δει τη μητέρα με μώλωπες. Η πληροφορία δεν καταγράφηκε στην έκθεσή της ως προσωπική διαπίστωση, είπε.

Σε άλλο σημείο, ο κ. Καζαντζής αναφέρθηκε σε καταγραφή στο ιστορικό του παιδιού, σύμφωνα με την οποία η μητέρα είχε περιγράψει τη σχέση της με τον πατέρα ως «πολύ καλή», δίπλα στην οποία η μάρτυρας είχε σημειώσει ερωτηματικό. Η κ. Ιωάννου εξήγησε ότι η μητέρα είχε αρχικά περιγράψει τον σύζυγό της ως «πολύ υπομονετικό και φροντιστικό και στα παιδιά του», ενώ σε άλλο σημείο τον είχε χαρακτηρίσει «πολύ νευρικό» και άτομο που έλεγε αισχρόλογα. Όπως ανέφερε, έβαλε το ερωτηματικό επειδή θεώρησε ότι υπήρχε αντίφαση και σκόπευε να το συζητήσει με τη λειτουργό που θα έβλεπε το παιδί.

Αναφερόμενη στην παρουσία του Στυλιανού στη φάρμα, η κ. Ιωάννου είπε ότι έκανε βοηθητικές εργασίες, όπως να ταΐζει τα ζώα και να καθαρίζει τον χώρο. Όταν ο κ. Καζαντζής υπέβαλε ότι αυτές οι δραστηριότητες δεν συνιστούσαν εργασία ή αντικατάσταση εργάτη και ότι η σχετική αναφορά δεν υπήρχε στην έκθεση ή στις σημειώσεις της, η μάρτυρας απάντησε και στις δύο περιπτώσεις «σεβαστό».

Ο κ. Καζαντζής έθεσε επίσης το θέμα της ψυχικής υγείας της μητέρας, λέγοντας ότι διαγνώστηκε με διπολική διαταραχή έπειτα από κάποια χρόνια. Η κ. Ιωάννου απάντησε ότι δεν γνώριζε τη συγκεκριμένη διάγνωση. Ερωτηθείσα αν η μητέρα αντιμετώπιζε ζητήματα ψυχικής υγείας κατά τον ουσιώδη χρόνο, είπε ότι είχε κατάθλιψη, αλλά ήταν λειτουργική. «Εγώ την είδα διαυγέστατη με καταθλιπτικό συναίσθημα», ανέφερε, προσθέτοντας ότι είχε μιλήσει με ψυχολόγο και ψυχίατρο και ότι «η κοπέλα δεν ήταν διπολική».

Κατά την επανεξέταση της μάρτυρος, η εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής Έλενα Κωνσταντίνου τη ρώτησε αν ήταν αρμοδιότητα της υπηρεσίας της να απομακρύνει τον Στυλιανό από την οικογένειά του. Η κ. Ιωάννου απάντησε αρνητικά.

Η συνέχιση της διαδικασίας ορίστηκε για τις 15 Οκτωβρίου.

Η υπόθεση αφορά τον θάνατο του 14χρονου Στυλιανού Κωνσταντίνου, τον Σεπτέμβριο του 2019, και εξετάζει κατά πόσο προκύπτουν ευθύνες τόσο εντός της οικογένειας όσο και από πλευράς κρατικών υπηρεσιών.

Πηγή: ΚΥΠΕ