Στον αναπνευστήρα οι κοινότητες Σολιάς και Μαραθάσας: Περίμεναν αυτοκινητόδρομο το 2029, θα έρθει το 2032 - Όνειρο για στέγαση στα αζήτητα

Το τμήμα του αυτοκινητοδρόμου Λευκωσίας–Τροόδους, από τον Αστρομερίτη μέχρι τον Ατσά, έχει παραδοθεί στην κυκλοφορία εδώ και μερικούς μήνες. Για την ολοκλήρωση του οδικού άξονα εκκρεμεί το τμήμα Ακακίου–Αστρομερίτη, μήκους περίπου 18 χιλιομέτρων, για το οποίο έχει ήδη προκηρυχθεί διαγωνισμός. Εφόσον δεν προκύψουν εμπλοκές από ενδεχόμενες προσφυγές στην Αναθεωρητική Αρχή Προσφορών, η κατασκευή του αναμένεται να ξεκινήσει μέσα στο 2027, με ορίζοντα ολοκλήρωσης το 2032.

Πίσω, όμως, από τις ημερομηνίες και τα χρονοδιαγράμματα κρύβεται μια ιστορία καθυστέρησης που μετρά περισσότερο από μισό αιώνα. Πρόκειται για έναν οδικό άξονα που είχε αποφασιστεί πριν το 1974 και, σύμφωνα με τον σημερινό σχεδιασμό, θα ολοκληρωθεί το 2032. 58 χρόνια μετά την εισβολή.

Στο μεταξύ, ο χρόνος δεν σταμάτησε για τις ορεινές κοινότητες. Χωριά ερήμωσαν, σχολεία έχασαν τους μαθητές τους, νέοι αναζήτησαν δουλειά και κατοικία στις πόλεις, επιχειρήσεις έκλεισαν και ο πληθυσμός συρρικνώθηκε και γέρασε. Ο δρόμος που θα μπορούσε να είχε συμβάλει στην αναπτυξιακή προοπτική της περιοχής φτάνει, τελικά, όταν πολλές κοινότητες δίνουν πλέον μάχη για να συγκρατήσουν και τους τελευταίους μόνιμους κατοίκους τους.

Η παράδοση του νέου τμήματος αποτελεί ασφαλώς σημαντική εξέλιξη, κυρίως για την οδική ασφάλεια και την προσβασιμότητα. Το ίδιο και για τη Στρατηγική για τις Ορεινές Κοινότητες, που δίνει κάτι περισσότερο από ελπίδα ότι οι κοινότητες του Τροόδους μπορούν να ανθίσουν ξανά.

Το ερώτημα, όμως, είναι αν η πολιτεία θα κινηθεί με μεγαλύτερη ταχύτητα στα υπόλοιπα μέτωπα. Τη στέγαση, την υγεία, την εκπαίδευση και την επιχειρηματικότητα, ώστε να μην χρειαστούν άλλα 50 χρόνια για να αποκτήσουν τα ορεινά τις προϋποθέσεις που θα επιτρέψουν στους ανθρώπους τους να παραμείνουν στον τόπο τους.

Ο «Π» βρέθηκε στη Σολιά και στη Μαραθάσα, όπου συνομίλησε μαζί με τους κοινοτάρχες για όλα αυτά που κρατάνε πίσω την ανάπτυξη.

Περίμεναν τον αυτοκινητόδρομο το 2029, θα έρθει το 2032 

Ένα κομμάτι του δρόμου, λοιπόν, παραδόθηκε. Το μεγάλο στοίχημα, όμως, για τις ορεινές κοινότητες του Τροόδους μόλις αρχίζει. Για δεκαετίες, οι κάτοικοι της Σολιάς και της Μαραθάσας περίμεναν έναν ασφαλή και σύγχρονο οδικό άξονα που θα τους έφερνε πιο κοντά στη Λευκωσία. Σήμερα, με την παράδοση του αυτοκινητοδρόμου Αστρομερίτη–Ευρύχου, ένα σημαντικό μέρος αυτής της προσδοκίας έγινε πραγματικότητα.

Ο νέος δρόμος δεν περιορίζει απλώς την ταλαιπωρία των μετακινήσεων. Δημιουργεί προϋποθέσεις για να επιστρέψουν οικογένειες, να ενισχυθούν επιχειρήσεις, να αναπτυχθεί ο τουρισμός και να αποκτήσουν ξανά ζωή κοινότητες που για χρόνια έβλεπαν τον πληθυσμό τους να συρρικνώνεται.

Όμως, όσο σημαντικός κι αν είναι ένας αυτοκινητόδρομος, δεν μπορεί από μόνος του να ανατρέψει δεκαετίες εγκατάλειψης. Τι αξία έχει να φτάνει κάποιος γρηγορότερα στο χωριό του, όταν δεν μπορεί να εξασφαλίσει άδεια για να κτίσει σπίτι; Πώς θα επιστρέψουν νέες οικογένειες όταν οι σχολικές τάξεις κινδυνεύουν να συρρικνωθούν για έναν μαθητή; Και πώς θα παραμείνουν οι ηλικιωμένοι στον τόπο τους όταν δυσκολεύονται να εξασφαλίσουν γιατρό ή έναν άνθρωπο να τους φροντίζει;

Ο αυτοκινητόδρομος Λευκωσίας-Τροόδους θα ολοκληρωθεί το 2032, 58 χρόνια μετά την εισβολή. Το ερώτημα είναι αν η πολιτεία θα κινηθεί με μεγαλύτερη ταχύτητα στα υπόλοιπα μέτωπα - στέγαση, υγεία, εκπαίδευση, επιχειρηματικότητα - ώστε να μην χρειαστούν άλλα 50 χρόνια για να αποκτήσουν τα ορεινά τις προϋποθέσεις που θα επιτρέψουν στους ανθρώπους τους να παραμείνουν στον τόπο τους ή να επιστρέψουν στα χωριά τους .

Ούτε 34 χιλ. ψυχές 

Σύμφωνα με την Απογραφή Πληθυσμού του 2021, οι 160 κοινότητες που περιλαμβάνονται σήμερα στην Εθνική Στρατηγική Ανάπτυξης Ορεινών Κοινοτήτων αριθμούσαν συνολικά 33.756 κατοίκους. Πίσω από αυτόν τον αριθμό βρίσκονται εντελώς διαφορετικές πραγματικότητες: Xωριά που καταφέρνουν να προσελκύσουν νέες οικογένειες και άλλα που μετρούν πλέον τους μόνιμους κατοίκους τους στα δάχτυλα.

Η Εθνική Στρατηγική, με περίπου 380 δράσεις και ορίζοντα το 2035, αποτελεί αναμφίβολα μια σημαντική προσπάθεια αντιμετώπισης προβλημάτων που συσσωρεύτηκαν για δεκαετίες. Τα μεγάλα οδικά έργα, η αναβάθμιση υποδομών υγείας, τα στεγαστικά σχέδια, οι δομές φροντίδας και η στήριξη της τοπικής οικονομίας συνθέτουν ένα πλαίσιο παρεμβάσεων που έλειπε από την ορεινή Κύπρο.

Το πρόβλημα είναι ότι η πρόοδος δεν φτάνει παντού με την ίδια ταχύτητα. Οι κοινότητες αναγνωρίζουν ότι έχουν ουσιαστική στήριξη από τον θεσμό του Επιτρόπου Ανάπτυξης Ορεινών Κοινοτήτων, ο οποίος, όπως επισημαίνουν, βρίσκεται κοντά τους, συμμετέχει στις συζητήσεις και «πολεμά», όπως μας είπαν, για να προωθηθούν οι λύσεις. Διαπιστώνουν, ωστόσο, ότι η ίδια ανταπόκριση δεν υπάρχει πάντοτε από τα αρμόδια υπουργεία και τις κρατικές υπηρεσίες.

Άλλο η πόλη, άλλο τα ορεινά 

Αποφάσεις που μπορεί να λειτουργούν στην πόλη, στο βουνό συχνά καταλήγουν να λειτουργούν ως αντικίνητρα.

Αυτό είναι και το κοινό νήμα που διατρέχει τις μαρτυρίες των εκπροσώπων της Σολιάς και της Μαραθάσας στον «Π». Οι άνθρωποι που επιμένουν να ζουν και να δημιουργούν στα ορεινά, 5000 στο σύμπλεγμα της Σολιάς και μόλις 1000 στις οκτώ κοινότητες του συμπλέγματος Βόρειας Μαραθάσας, δεν ζητούν απλώς περισσότερα χρήματα. Ζητούν ένα κράτος που να αντιλαμβάνεται ότι η επιβίωση ενός χωριού με 50 ή 100 κατοίκους δεν μπορεί να εξαρτάται από τους ίδιους αριθμητικούς και διοικητικούς κανόνες που ισχύουν στη Λευκωσία.

40 νεκροί σε 11 χιλιόμετρα

Η 30ή Απριλίου 2026 αποτελεί ημερομηνία ορόσημο για τη Σολιά και τη Μαραθάσα. Εκείνη την ημέρα παραδόθηκε στην κυκλοφορία ο αυτοκινητόδρομος Αστρομερίτη–Ευρύχου, μήκους περίπου 11,3 χιλιομέτρων, που αποτελεί τη Δ΄ φάση του άξονα Λευκωσίας–Τροόδους. Για τους κατοίκους της περιοχής, το σημαντικότερο όφελος δεν μετριέται σε λεπτά αλλά σε ανθρώπινες ζωές.

Ο Μίλτος Ιερίδης, πρόεδρος της κοινότητας Σπήλια και του συμπλέγματος Σολιάς, θυμίζει ότι ο παλιός δρόμος είχε συνδεθεί με δεκάδες θανατηφόρα δυστυχήματα. «Ήταν ο δρόμος του θανάτου. Χάσαμε πάνω από 40 άτομα από το 1970 μέχρι σήμερα. Και νεαρά άτομα», αναφέρει, υπογραμμίζοντας ότι η οδική ασφάλεια αποτελεί τη μεγαλύτερη κατάκτηση.

Η βελτιωμένη ορατότητα, η ασφαλέστερη κυκλοφορία και η ευκολότερη πρόσβαση δημιουργούν διαφορετικές συνθήκες για όσους διακινούνται καθημερινά προς τη Λευκωσία. Τα οφέλη δεν περιορίζονται στη Σολιά. Επεκτείνονται στη Μαραθάσα, στην Κυπερούντα, στον Αγρό, στον Αμίαντο και σε άλλες κοινότητες του Τροόδους.

Την ίδια εικόνα μεταφέρει και ο Λάμπρος Λάμπρου, κοινοτάρχης Καλοπαναγιώτη και πρόεδρος του συμπλέγματος Μαραθάσας. Όπως εξηγεί, η πραγματική διαφορά δεν βρίσκεται ακόμη τόσο στον χρόνο όσο στην ευκολία της μετακίνησης. Στον παλιό στενό δρόμο, ένα φορτηγό αρκούσε για να δημιουργήσει μεγάλες καθυστερήσεις. Σήμερα, στο τμήμα που παραδόθηκε, αυτές οι δυσκολίες έχουν περιοριστεί. «Αν έβρισκες ένα φορτηγό μπροστά σου στον παλιό δρόμο, γινόταν η ζωή σου ανυπόφορη. Σήμερα δεν υπάρχουν αυτά τα προβλήματα στο συγκεκριμένο κομμάτι», αναφέρει ο κ. Λάμπρου.

Η πλήρης ωφέλεια, ωστόσο, θα γίνει αισθητή όταν ολοκληρωθεί και η υπόλοιπη οδική σύνδεση... 

Το... 2032

Και αυτό που περίμεναν οι ορεινές κοινότητες έγινε πραγματικότητα στις 28 Αυγούστου 2026, όταν προκηρύχθηκε ο διαγωνισμός για τη μελέτη και κατασκευή του τμήματος Δένειας–Ακακίου–Αστρομερίτη, που αποτελεί την τελευταία φάση του άξονα. Πρόκειται για νέα σύνδεση, μήκους περίπου 18 χιλιομέτρων, με εκτιμώμενο κόστος €138 εκατ. Η καταληκτική ημερομηνία υποβολής προσφορών έχει οριστεί για τις 18 Δεκεμβρίου 2026. Ο δρόμος θα ολοκληρωθεί το 2032, καθότι θα χρειαστούν 4,5 χρόνια κατασκευής! Οι κοινοτάρχες και ο επίτροπος Ορεινών Κοινοτήτων ανέμεναν ότι το έργο θα ολοκληρωθεί πριν το 2030, με το νέο χρονοδιάγραμμα να προκαλεί μουρμουρητά και ερωτήματα. Συνεπώς, παρά το σημαντικό βήμα που έγινε, η πλήρης οδική σύνδεση εξακολουθεί να αποτελεί έργο σε εκκρεμότητα.

Το επιμέρους οδικό δίκτυο

Ο νέος αυτοκινητόδρομος δεν λύνει αυτομάτως τα προβλήματα των δρόμων που οδηγούν στα χωριά. Στις Γερακιές, όπως εξηγεί ο κοινοτάρχης Μάριος Χαραλάμπους, οι κάτοικοι εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν φθορές, κατολισθήσεις και κινδύνους από τη διέλευση μεγάλων οχημάτων. Η περιοχή εξυπηρετεί τουριστική κίνηση προς το μοναστήρι του Κύκκου, ενώ στον δρόμο κινούνται λεωφορεία και φορτηγά που μεταφέρουν νερό στο μεγάλο εργοστάσιο εμφιάλωσης. Ζητά βελτίωση των στηθαίων στη μέσα πλευρά του δρόμου για αποτροπή κατολισθήσεων, κατάλληλα υλικά ασφαλτόστρωσης για ορεινές περιοχές, μέτρα προστασίας των κατοικιών αλλά και στήριξη για την επιδόρθωση των ζημιών που έχουν υποστεί κατοικίες που βρίσκονται κάτω από τον δρόμο απ' όπου περνούν φορτηγά και λεωφορεία.

Κόλποι στάθμευσης φορτηγών

Ο Ηλίας Αβρααμίδης, κοινοτάρχης Μηλικουρίου, επισημαίνει την ανάγκη δημιουργίας σημείων όπου τα μεγάλα οχήματα θα μπορούν να παραχωρούν προτεραιότητα και να διευκολύνουν την υπόλοιπη κυκλοφορία.

Η αντίφαση είναι εμφανής: Το κράτος επενδύει εκατομμύρια για να φέρει τους επισκέπτες και τους κατοίκους γρηγορότερα στο Τρόοδος, αλλά η πρόσβαση από τον κεντρικό άξονα προς ορισμένες κοινότητες εξακολουθεί να παρουσιάζει σοβαρές δυσκολίες.

Ο άγραφος… κύριος δρόμος

Ακόμη πιο σοβαρή είναι η κατάσταση που περιγράφουν οι εκπρόσωποι της Μαραθάσας με την εγγραφή του οδικού δικτύου. Ο κ. Λάμπρου αναφέρει ότι ο κύριος δρόμος που διασχίζει τον Καλοπαναγιώτη και συνεχίζει προς τον Μουτουλλά, τον Πεδουλά και τον Πρόδρομο δεν είναι επίσημα εγγεγραμμένος στο σύνολό του. Πρόκειται για έναν δρόμο που χρησιμοποιείται καθημερινά από κατοίκους, επισκέπτες και επαγγελματίες, αλλά εξακολουθεί να παρουσιάζει ιδιοκτησιακές και διοικητικές εκκρεμότητες. Το ζήτημα δεν είναι απλώς τυπικό. «Αύριο μπορεί ένας ιδιώτης να βάλει μια αλυσίδα και να πει ότι η περιουσία του φτάνει μέχρι εκεί», προειδοποιεί ο κ. Λάμπρου. Ενώ, όπως τονίζουν και οι υπόλοιποι κοινοτάρχες, επηρεάζει τη δυνατότητα έκδοσης αδειών, την αξιοποίηση στεγαστικών σχεδίων και την ανάπτυξη υποδομών.

Η Κατερίνα Χριστοδούλου περιγράφει την αντίφαση: Από τη μία ανακοινώνονται σχέδια που επιτρέπουν υπό προϋποθέσεις την ανέγερση κατοικιών σε γεωργική γη και από την άλλη απαιτείται εγγεγραμμένη οδική πρόσβαση. «Μα ο κύριος δρόμος μας δεν είναι γραμμένος. Θα είναι γραμμένος ο δρόμος που οδηγεί σε ένα γεωργικό τεμάχιο; Είναι γελοίο», σχολιάζει.

Πρόκειται για ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα προβλήματος που δεν μπορεί να λυθεί με ακόμη μία εξαγγελία χρηματοδότησης. Χρειάζεται διοικητική απόφαση, συντονισμός υπηρεσιών και πολιτική βούληση.

Κατάργηση απομονωτικής λωρίδας

Πολιτική βούληση χρειάζεται και για το άλλο παράδοξο στην περιοχής, την κατάργηση της απομονωτικής λωρίδας στον δρόμο από την Ευρύχου μέχρι τα Πλατάνια, που ζητούν οι κοινότητες της Σολιάς.

Όπως εξηγεί ο Μίλτος Ιερίδης, η υφιστάμενη ρύθμιση απαγορεύει τη δημιουργία νόμιμης εισόδου και εξόδου σε ιδιωτικά τεμάχια και επιχειρήσεις κατά μήκος του δρόμου. Με αποτέλεσμα να μην μπορούν να αξιοποιήσουν τη γη τους! Ο κοινοτάρχης Ευρύχου Ιωάννης Χειμωνίδης, προσθέτει ότι το πρόβλημα επηρεάζει υπεραγορές, μηχανουργεία, εστιατόρια και άλλες επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στην περιοχή, ενώ περιορίζει και τη δυνατότητα αξιοποίησης ιδιωτικής γης για στέγαση.

Οι κοινότητες ζητούν από το Τμήμα Δημοσίων Έργων και την Αστυνομία να επανεξετάσουν τη ρύθμιση, ώστε να διασφαλιστεί η πρόσβαση στις υφιστάμενες επιχειρήσεις και να αρθεί ένα ακόμη εμπόδιο στην τοπική ανάπτυξη.

Η κοινοτάρχισσα Οίκου ψάχνει στέγη στο χωριό της και δεν βρίσκει

Η Κατερίνα Χριστοδούλου έφυγε από τον Οίκο της Μαραθάσας στα 18 της για σπουδές. Εγκαταστάθηκε στη Λευκωσία, όπου παντρεύτηκε και δημιούργησε τη δική της οικογένεια. Όταν απέκτησε το πρώτο της παιδί αποφάσισε ότι δεν ήθελε να το μεγαλώσει στην πόλη. «Δεν θέλω να μεγαλώσω την οικογένειά μου στην πόλη. Θέλω να επιστρέψω πίσω στο χωριό», είπε στον σύζυγό της. 

Το 2018 επέστρεψαν στη Μαραθάσα. Αρχικά ενοικίασαν σπίτι στον Μουτουλλά και σήμερα ζουν στον Καλοπαναγιώτη, μεγαλώνοντας τα τρία παιδιά τους. Η ίδια εργάζεται ως αυτοεργοδοτούμενη αρχιτέκτονας, ενώ ο σύζυγός της, που παλαιότερα πηγαινοερχόταν σχεδόν καθημερινά στη Λευκωσία, εργάζεται πλέον κυρίως από την περιοχή με τηλεργασία και μεταβαίνει στην πόλη μόνο μία ή δύο φορές την εβδομάδα.

«Στην πόλη ποιον θα είχαν μέσα σε ένα διαμέρισμα; Εδώ έχουν τα ξαδέλφια τους. Εκεί θα πηγαίναμε στους παιγνιδότοπους, θα κολλούσαμε αρρώστιες, ενώ εδώ… είναι πιο περιορισμένες οι ιώσεις.»

Η οικογένεια έχει υποβάλει αίτηση για να κτίσει το δικό της σπίτι, όμως προσκρούει σε πολεοδομικές δυσκολίες. «Είμαι αρχιτέκτονας, είναι το επάγγελμά μου, αλλά βρίσκουμε πάρα πολλές δυσκολίες», αναφέρει.

Παρά τα προβλήματα, δεν μετανιώνει για την επιστροφή. Τα παιδιά μεγαλώνουν κοντά στα ξαδέλφια τους και την ευρύτερη οικογένεια. «Στην πόλη ποιον θα είχαν μέσα σε ένα διαμέρισμα; Θα πηγαίναμε στους παιγνιδότοπους, θα κολλούσαμε αρρώστιες, ενώ εδώ… είναι πιο περιορισμένες οι ιώσεις».

Σίγουρα η καθημερινότητα είναι διαφορετική από εκείνην της πόλης. Υπάρχουν ελλείψεις. Για να παρακολουθήσει η κόρη της μαθήματα χορού, χρειάζεται να μετακινούνται μέχρι το Ακάκι. Προσπαθούν, ωστόσο, να μεταφέρουν δραστηριότητες στην περιοχή προς όφελος και των άλλων παιδιών.

Η Κατερίνα κατάφερε να επιστρέψει στον τόπο της και είναι χαρούμενη με αυτή της την απόφαση. Το ίδιο και ο σύζυγος και τα παιδιά της. Το ζητούμενο τώρα είναι να κινηθούν οι διαδικασίες για την επέκταση των πολεοδομικών ζωνών για μπορέσει να αποκτήσει και μόνιμη στέγη εκεί, όπως και πολλά άλλα ζευγάρια που περιμένουν...

Θέλουν να επιστρέψουν στα χωριά τους και η γραφειοκρατία δεν τους αφήνει 

Ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα της απόστασης ανάμεσα στις εξαγγελίες και την καθημερινότητα είναι το στεγαστικό. Το κράτος προσφέρει κίνητρα για εγκατάσταση στην ύπαιθρο. Οι κοινότητες, όμως, καταγγέλλουν ότι οι πολεοδομικοί περιορισμοί και οι χρονοβόρες διαδικασίες συχνά ακυρώνουν στην πράξη αυτά τα κίνητρα.

Στον Οίκο της Μαραθάσας, η κοινοτάρχισσα Κατερίνα Χριστοδούλου, περιγράφει μια κοινότητα που, σε αντίθεση με άλλα χωριά, καταγράφει ενδιαφέρον από νέες οικογένειες. Υπάρχουν θέσεις εργασίας, επιχειρήσεις, βιοτεχνίες, οινοποιείο και δραστηριότητες που σχετίζονται με τον τουρισμό και την παραγωγή.

Σύμφωνα με την ίδια, κατοικίες δεν διατίθενται εύκολα προς πώληση, ενώ μέρος της γης που βρίσκεται σε οικιστικές ζώνες δεν μπορεί ουσιαστικά να αξιοποιηθεί λόγω του ορεινού ανάγλυφου. Οι αιτήσεις για αλλαγές στις πολεοδομικές ζώνες έχουν υποβληθεί, αλλά οι αποφάσεις καθυστερούν. Χρόνια τώρα.

«Έχουμε νέους, έχουμε θέσεις εργασίας και οι νέοι μας θέλουν να μείνουν στο χωριό. Όμως τα σπίτια δεν πωλούνται και η οικιστική μας γη δεν είναι εκμεταλλεύσιμη. Ζητήσαμε αλλαγές στις πολεοδομικές ζώνες, αλλά οι διαδικασίες καθυστερούν και οι νέοι μας φεύγουν», σημειώνει με αγωνία η Κατερίνα. «Έχουμε πάρα πολλά νεαρά ζευγάρια, όμως έχουμε πρόβλημα εξεύρεσης γης και κατοικιών», εξηγεί.

Ψάχνουν απεγνωσμένα, δεν βρίσκουν, πάνε αλλού 

Το αποτέλεσμα είναι ήδη ορατό. Νέα ζευγάρια έχουν αναγκαστεί να εγκατασταθούν σε άλλες κοινότητες, όπως η Φλάσου και η Λινού, ενώ υπάρχουν και άλλα που αναζητούν απεγνωσμένα τρόπο να παραμείνουν στον Οίκο.

«Ήδη τρία ζευγάρια πήγαν στη Φλάσου και στη Λινού, ακόμη δύο ζευγάρια μετακόμισαν και υπάρχει ακόμη ένα που ψάχνει απεγνωσμένα τρόπο να μείνει στο χωριό», αναφέρει η κοινοτάρχισσα.

Η ίδια η Κατερίνα επέστρεψε στην περιοχή με την οικογένειά της, έχοντας αποφασίσει ότι δεν ήθελε να μεγαλώσει τα παιδιά της στην πόλη. Παρότι είναι αρχιτέκτονας, περιγράφει τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει για να αποκτήσει δική της κατοικία.

Το παράδειγμά της είναι αποκαλυπτικό. Όταν ακόμη και ένας επαγγελματίας που γνωρίζει τις πολεοδομικές διαδικασίες δυσκολεύεται να κτίσει, πόσο ευκολότερη μπορεί να είναι η κατάσταση για ένα νέο ζευγάρι χωρίς αντίστοιχες γνώσεις;

Τεμάχια υπάρχουν, άδειες δεν δίνονται

Ανάλογες δυσκολίες καταγράφονται και στη Σολιά. Ο Μίλτος Ιερίδης αναφέρει ότι υπάρχουν νέοι με ιδιόκτητα τεμάχια, τα οποία όμως βρίσκονται εκτός οικιστικών ζωνών, σε γεωργικές περιοχές ή ζώνες προστασίας. Σε άλλες περιπτώσεις δεν υπάρχουν εγγεγραμμένοι δρόμοι ή βασικές υποδομές που αποτελούν προϋπόθεση για πολεοδομικές και οικοδομικές άδειες.

«Υπάρχει ενδιαφέρον από νέους ανθρώπους, αλλά τα τεμάχια που έχουν βρίσκονται εκτός οικιστικών ζωνών, είτε σε γεωργική γη είτε σε ζώνες προστασίας. Σε άλλες περιπτώσεις δεν υπάρχουν εγγεγραμμένοι δρόμοι, ρεύμα ή νερό. Μιλάμε για βουνά. Αυτό που ζητούμε είναι περιορισμένη διεύρυνση των ζωνών», εξηγεί ο κ. Ιερίδης.

Οι κοινότητες δεν ζητούν ανεξέλεγκτη ανάπτυξη μέσα στο δάσος. Ζητούν περιορισμένες, στοχευμένες επεκτάσεις, που θα επιτρέψουν τη δημιουργία κατοικιών εκεί όπου υπάρχει πραγματική ανάγκη.

Σε 3 χρόνια θα είναι αργά

Ο Λάμπρος Λάμπρου προειδοποιεί ότι ο χρόνος δεν είναι απεριόριστος. «Σήμερα υπάρχουν νέοι που ενδιαφέρονται. Σε τρία χρόνια θα είναι αργά», σημειώνει, εξηγώντας ότι οι άνθρωποι δεν μπορούν να περιμένουν επ' αόριστον για να λύσουν το στεγαστικό τους πρόβλημα.

«Κάποιοι βρίσκουν αλλού. Δεν θα περιμένουν να γεράσουν για να δουν πώς θα στεγαστούν», καταλήγει ο κ. Λάμπρου.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΥΡΙΟ

Τα εμπόδια που συναντούν οι κάτοικοι των ορεινών κοινοτήτων στους τομείς της υγείας, της παιδείας, της εργασίας και που δυσκολεύουν την καθημερινή τους επιβίωση.