Η Κυπριακή Δημοκρατία, διά του Προέδρου Νίκου Χριστοδουλίδη, επιχείρησε εξαρχής να διαψεύσει ή να υποβαθμίσει τις πληροφορίες και δηλώσεις του υπουργού Άμυνας της Μεγάλης Βρετανίας, Τζον Χίλεϊ, αναφορικά με τις δηλώσεις του την Κυριακή ότι έχουν εκτοξευτεί πύραυλοι από το Ιράν με κατεύθυνση την Κύπρο και στόχο τις Βρετανικές Βάσεις. Σε μια προσπάθεια, προφανώς, καθησυχασμού της κυπριακής κοινής γνώμης, ο Νίκος Χριστοδουλίδης, διά του εκπροσώπου του, μας είπε ότι επικοινώνησε με τον Βρετανό Πρωθυπουργό, Κιρ Στάρμερ, ο οποίος τον διαβεβαίωσε ότι δεν υπήρξε στον ορίζοντα καμία τέτοια απειλή κατά της χώρας γιατί η Κύπρος δεν αποτελεί στόχο. Αυτή η κάθετη προσέγγιση του Προέδρου της Δημοκρατίας αλλά και του κυβερνητικού εκπροσώπου αποτέλεσε στην ουσία μια προσπάθεια υπεκφυγής στο να ανοίξει η κυβέρνηση τη βεντάλια της ενημέρωσης και να στείλει με σαφήνεια το μήνυμα ότι «είμαστε μέρος της κρίσης», όχι φυσικά για συμμετοχή μας σε αυτή την κρίση αλλά για το γεγονός ότι δεν μπορούμε να αποφύγουμε την αδυσώπητη εικόνα της γεωγραφίας της χώρας. Από τη στιγμή ωστόσο που η κυβέρνηση έστελνε για πολλές ώρες το μήνυμα ότι η χώρα «δεν είναι μέρος του προβλήματος αλλά μέρος της λύσης», δεν θα μπορούσε να πάρει στα σοβαρά το γεγονός ότι η Κύπρος θα μπορούσε να αποτελέσει στόχο σε αυτό το χάος που έχει δημιουργηθεί από το Σάββατο το πρωί.
Πολιτική ψευδαίσθηση
Το πρόβλημα με τους χειρισμούς της κυβέρνησης, τουλάχιστον πριν προσγειωθούμε ανώμαλα, είναι ότι υπάρχει, και περνά ως μέρος της ύπαρξής της, μια πολιτική ψευδαίσθηση ότι «η Κύπρος είναι πυλώνας σταθερότητας». Αυτή η τάση μικρομεγαλισμού για τον ρόλο που μπορεί να παίξει η Κύπρος στην περιοχή αποδείχθηκε ένα μεγάλο εμπόδιο στη διατύπωση και ερμηνεία του πραγματικού εύρους της χώρας στην ευρύτερη περιοχή.
Κατά τη διάρκεια της χθεσινής ημέρας, όταν είχε διαπιστωθεί εκ των γεγονότων μια πρωτοφανής και εξαιρετικά ακραία κατάσταση την οποία βιώνει ολόκληρη η περιοχή αλλά και η Κύπρος, η πολιτική ηγεσία κινήθηκε σε πιο ρεαλιστικές προσεγγίσεις υπό το κράτος του φόβου για τη διαμόρφωση ενός στάτους το οποίο μπορεί ανά πάσα στιγμή να φθάσει στα άκρα. Ωστόσο, ακόμη και κατά τη διάρκεια της χθεσινής ημέρας, μπορεί κάποιος να ακούσει μεγάλες κουβέντες να βγαίνουν από δημόσια χείλη. Στο σύντομο διάγγελμά του, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μας διαβεβαίωσε ότι «η Κυπριακή Δημοκρατία δεν συμμετέχει ούτε προτίθεται να εμπλακεί με οποιονδήποτε τρόπο σε στρατιωτικές επιχειρήσεις αλλά, συνεχίζει να σημειώνει, ότι «παραμένει προσηλωμένη στον ανθρωπιστικό της ρόλο, λειτουργώντας «ως μέρος της λύσης και όχι του προβλήματος».
Με ρεαλισμό και σεμνότητα
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και τα υπόλοιπα μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου, όπως ο ΥΠΕΞ, ο υπουργός Άμυνας αλλά και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ως μεταφορέας της πληροφόρησης, θα πρέπει επιτέλους να λειτουργήσουν με σεμνότητα και να το πάρουν απόφαση ότι δεν μπορούν να παίξουν στη σκακιέρα των τεράστιων παικτών της περιοχής. Ας σταματήσουν να ψάχνουν ρητορικά σχήματα ώστε να κατατάσσουν την Κύπρο σε λογικές «προστιθέμενης αξίας», όπως συχνά-πυκνά σημειώνουν, ενώ η αρχική διαχείριση της κατάστασης όπως διαμορφώθηκε στην Κύπρο ήταν τουλάχιστον ατυχής αλλά και ελλιπής. Αυτό συμβαίνει όταν όλα κινούνται σε έναν μοναδικό και κυπριακό ερασιτεχνισμό.
Οι σημερινοί κυβερνώντες θα πρέπει να στείλουν το μήνυμα ότι η Κύπρος είναι καταδικασμένη, εξαιτίας της γεωγραφίας και του μεγέθους της, να κινείται συνεχώς στη σφαίρα του ρεαλισμού. Αυτός ο ρεαλισμός προϋποθέτει ειλικρίνεια απέναντι στους πολίτες, ότι ζούμε σε μια δύσκολη γειτονιά, ότι οι συμμαχίες έχουν όρια και ότι η στρατηγική μας πρέπει να βασίζεται περισσότερο στη θεσμική ισχύ και λιγότερο στην επικοινωνιακή υπερβολή και στα παιγνίδια εξουσίας. Κυρίως θα πρέπει να γίνει κατανοητό το γεγονός ότι η χώρα δεν μπορεί να «καθοδηγήσει» άξονες ούτε να επιβάλει στρατηγικές κατευθύνσεις σε ισχυρότερους εταίρους. Όταν επιχειρεί να παρουσιαστεί ως κρίσιμος γεωστρατηγικός παίκτης, συχνά διολισθαίνει σε μια αφήγηση που εξυπηρετεί περισσότερο εσωτερικές ανάγκες παρά την πραγματικότητα.
