Του Μιχάλη Γ. Ολύμπιου
Δύο βδομάδες μετά… αφού περάσαμε από την ψυχρολουσία του αποτελέσματος είναι ώρα να δούμε τα πράγματα ψύχραιμα και να συζητήσουμε κάποια πράγματα που αφορούν την επόμενη μέρα.
Όταν το ΒΟΛΤ εμφανίστηκε στην κυπριακή πολιτική σκηνή, πολλοί πολίτες είδαμε σε αυτό κάτι που έλειπε για χρόνια από τον δημόσιο διάλογο: έναν πιο νηφάλιο λόγο, μια διαφορετική πολιτική κουλτούρα και μια ειλικρινή προσπάθεια υπέρβασης των παραδοσιακών κομματικών διαχωρισμών, χτίζοντας και όχι χαλώντας.
Ανάμεσα στα πρόσωπα που συνδέθηκαν με αυτή την εικόνα ήταν και ο δημοσιογράφος και συγγραφέας – ερευνητής Μακάριος Δρουσιώτης. Για αρκετούς πολίτες, η παρουσία του προσέδιδε κύρος και ενίσχυε την αίσθηση ότι το ΒΟΛΤ επιθυμούσε να συγκρουστεί με κατεστημένες νοοτροπίες και να προωθήσει τη διαφάνεια στη δημόσια ζωή.
Ωστόσο, η πολιτική αξιοπιστία δεν εξαρτάται μόνο από τις προθέσεις αλλά και από την ποιότητα των επιχειρημάτων που προβάλλονται δημόσια. Τα τελευταία χρόνια, σημαντικό μέρος της δημόσιας συζήτησης γύρω από τον Δρουσιώτη επικεντρώθηκε σε σοβαρούς ισχυρισμούς που διατύπωσε για πρόσωπα και γεγονότα της κυπριακής πολιτικής ζωής. Παρότι οι θέσεις αυτές βρήκαν υποστηρικτές, υπήρξαν επίσης έντονες αλλά αγνές αμφισβητήσεις ως προς την επάρκεια της τεκμηρίωσής,
Αντιμετώπισε επίσης (ο Μακάριος) και ακραία πολεμική από το περιβάλλον του Νίκου Αναστασιάδη χρησιμοποιώντας τις προσβάσεις που έχει σε όλες τις εξουσίες (και την 4η).
Σε αυτό το σημείο ανακύπτει και το ζήτημα της στάσης του ΒΟΛΤ. Ως ένα κόμμα που έχει επενδύσει στον ορθολογικό διάλογο και τη διαφορετική πολιτική κουλτούρα, είναι φυσικό να δέχεται αυξημένες προσδοκίες από τους πολίτες. Για πολλούς, μια πιο κριτική προσέγγιση απέναντι σε ορισμένες δημόσιες τοποθετήσεις του Μακάριου Δρουσιώτη θα συνέβαλλε στην ενίσχυση της αξιοπιστίας του κόμματος και θα επιβεβαίωνε τη δέσμευσή του στην τεκμηριωμένη πολιτική συζήτηση και δεν θα απορροφούσε ενδεχομένως ευθύνες που ποτέ δεν του ανήκαν.
Η ζημιά που μπορεί να προκληθεί σε τέτοιες περιπτώσεις δεν είναι μόνο πολιτική. Είναι πρώτιστα ηθική. Πολίτες (από Σοσιαλδημοκρατία μέχρι Φιλελευθερισμό) που στράφηκαν προς το ΒΟΛΤ αναζητώντας μια πιο ορθολογική και τεκμηριωμένη πολιτική προσέγγιση ενδέχεται να αισθάνθηκαν απογοήτευση όταν διαπιστώσαν ότι το κόμμα δεν επιδεικνύει την ίδια αυστηρότητα απέναντι σε πρόσωπα που βρίσκονται κοντά του.
Ακριβώς επειδή το ΒΟΛΤ έχει επενδύσει στην εικόνα της σοβαρότητας και της αξιοπιστίας, οφείλει να αντιμετωπίσει το ζήτημα με ειλικρίνεια. Η πολιτική ωριμότητα δεν φαίνεται όταν όλα πηγαίνουν καλά· φαίνεται όταν ένα κόμμα είναι πρόθυμο να αναγνωρίσει λάθη, να επανεξετάσει επιλογές και να θέσει την αξιοπιστία του πάνω από προσωπικές ή πολιτικές σχέσεις.
Υπό αυτό το πρίσμα, εάν το κόμμα κρίνει ότι η συνεχιζόμενη σύνδεσή του με τον Μακάριο Δρουσιώτη υπονομεύει την αξιοπιστία του, τότε η απομάκρυνσή του θα μπορούσε να αποτελέσει μια δύσκολη αλλά έντιμη επιλογή. Όχι ως πράξη εκδίκησης ή πολιτικής σκοπιμότητας, αλλά ως μήνυμα ότι η λογοδοσία ισχύει για όλους.
Γνωρίζω τον Μακάριο προσωπικά, έμαθα πάρα πολλά από αυτόν και τον θεωρώ αυθεντία στην έρευνα πάνω στην σύγχρονη κυπριακή ιστορία και πολιτική, δεν θεωρώ ότι η πράξεις του ελαύνονται από δόλο ή υστεροβουλία αλλά από μια αυτοματοποιημένη βιασύνη και την σιγουριά του δικαίου. Όμως ακόμα και έτσι αδίκησε ανθρώπους και έσφαλλε.
Σε όλη την κοινωνική και πολιτική μου ζωή έμαθα να μην κρύβομαι και να μιλώ και επειδή στα κόμματα η εξωστρέφεια είναι υγεία!
Φίλε Μακάριε το ζήτημα που θέτω δεν είναι σε καμία περίπτωση προσωπικό αλλά απόλυτα πολιτικό, ένιωθα όμως την υποχρέωση και την ανάγκη μου να μιλήσω.
Να μιλήσω ως χρέος μου για αυτό τον υπέροχο αγώνα που έδωσαν όλοι οι άνθρωποι του ΒΟΛΤ, άντρες και γυναίκες με ειδική μνεία στον Πάνο την Ανδρομάχη και την Αλεξάνδρα.
Η αξιοπιστία είναι το πολυτιμότερο κεφάλαιο ενός πολιτικού κινήματος. Και αν το ΒΟΛΤ θέλει να παραμείνει φορέας ελπίδας για όσους αναζητούμε μια διαφορετική πολιτική κουλτούρα, μια άλλη Κύπρο όπως αυτή που ονειρευόμαστε οφείλει να αποδείξει ότι η προσήλωσή του στην τεκμηρίωση, τη διαφάνεια και την αυτοκριτική δεν γνωρίζει εξαιρέσεις. Μόνο τότε θα μπορέσει να διατηρήσει την εμπιστοσύνη εκείνων που πίστεψαν ότι εκπροσωπεί κάτι πραγματικά νέο στην κυπριακή πολιτική ζωή.
