Γράφει ο Μιχάλης Ολύμπιος
Αξιότιμε κύριε γενικέ γραμματέα του ΑΚΕΛ
Αξιότιμη κυρία πρόεδρε του ΔΗΣΥ
Η Κύπρος βρίσκεται μπροστά σε μια κρίσιμη πολιτική καμπή. Η κοινωνία εμφανίζεται κουρασμένη από τις διαρκείς κομματικές αντιπαραθέσεις, την πόλωση και την αίσθηση ότι πολλά από τα μεγάλα προβλήματα του τόπου παραμένουν χωρίς ουσιαστικές λύσεις. Το Κυπριακό, η ποιότητα της Δημοκρατίας, η λειτουργία των θεσμών, η αντιμετώπιση της διαφθοράς, το κόστος ζωής, η κοινωνική συνοχή και η ανάγκη για ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος απαιτούν πολιτικές δυνάμεις που μπορούν να κοιτάξουν πέρα από τα παραδοσιακά όρια.
Το 2028 δεν πρέπει να είναι απλώς άλλη μια εκλογική αναμέτρηση μεταξύ κομματικών μηχανισμών. Θα πρέπει να αποτελέσει μια ευκαιρία για να απαντήσει η πολιτική ηγεσία στο βαθύτερο ερώτημα: Τι είδους Κύπρο θέλουμε να οικοδομήσουμε για τις επόμενες γενιές;
Ο Δημοκρατικός Συναγερμός και το ΑΚΕΛ αποτελούν τις δύο μεγαλύτερες ιστορικές πολιτικές δυνάμεις της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η πορεία τους χαρακτηρίστηκε από μεγάλες διαφωνίες, διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες και έντονες πολιτικές συγκρούσεις. Όμως η πολιτική ωριμότητα απαιτεί να αναγνωρίσουμε και τις συγκλίσεις.
Στο Κυπριακό, στην ευρωπαϊκή πορεία της χώρας, στην ανάγκη ενός σύγχρονου κράτους δικαίου και στην ανάγκη αποκατάστασης της εμπιστοσύνης των πολιτών προς τους θεσμούς, υπάρχουν πεδία όπου μπορεί να αναζητηθεί κοινός τόπος.
Η Κύπρος δεν χρειάζεται την κατάργηση των κομμάτων ούτε την εξαφάνιση των ιδεολογικών διαφορών. Χρειάζεται όμως μια νέα πολιτική σύνθεση που θα μπορεί να συνδυάζει: κοινωνική ευαισθησία και οικονομική υπευθυνότητα, ισχυρούς θεσμούς και πραγματική λογοδοσία, συνταγματικές και θεσμικές αλλαγές, ευρωπαϊκό προσανατολισμό και κρατική αυτοπεποίθηση, ρεαλισμό στο Κυπριακό και αποφασιστικότητα για το κοινό μέλλον Τ/Κ και Ε/Κ.
Μέσα σε αυτή τη συζήτηση αξίζει να εξεταστεί και το ενδεχόμενο μιας ευρύτερης αναζήτησης προσώπων που μπορούν να λειτουργήσουν ως γέφυρες ανάμεσα σε διαφορετικούς πολιτικούς χώρους.
Πρόσωπα όπως ο Χρήστος Στυλιανίδης, με ευρωπαϊκή εμπειρία, διεθνή παρουσία και γνώση των μεγάλων προκλήσεων που αντιμετωπίζει η χώρα. Ο Αχιλλέας Δημητριάδης, με διαδρομή που συνδέεται με επαρκή γνώση του Κυπριακού και σε πολιτικό και σε νομικό επίπεδο, την υπεράσπιση των θεσμών, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του κράτους δικαίου. Ο Χαράλαμπος Προύντζος, ως εκπρόσωπος μιας νεότερης γενιάς πολιτικών, με έμφαση στη χρηστή και αποτελεσματική διοίκηση, την ανανέωση και την ανάγκη μιας διαφορετικής πολιτικής κουλτούρας.
Η αναφορά σε αυτά τα πρόσωπα δεν αποτελεί προαποφασισμένη επιλογή ούτε υποκατάσταση των δημοκρατικών διαδικασιών των κομμάτων. Αποτελεί όμως μια πρό(σ)κληση για έναν ευρύτερο προβληματισμό: Μπορεί η Κύπρος να αναζητήσει ηγεσία που θα υπερβαίνει τα παραδοσιακά κομματικά σύνορα και θα μπορεί να δημιουργήσει μια ευρύτερη κοινωνική πλειοψηφία;
Μπορεί ο Δημοκρατικός Συναγερμός και το ΑΚΕΛ να αναγνωρίσουν ότι η μεγαλύτερη πρόκληση δεν είναι μόνο η εκλογική επικράτηση, αλλά η δημιουργία μιας νέας σχέσης εμπιστοσύνης με την κοινωνία; Η πολιτική ιστορία διδάσκει ότι οι μεγάλες αλλαγές προκύπτουν όταν οι ηγεσίες τολμούν να υπερβούν τα δεδομένα της εποχής τους. Το 2028 μπορεί να είναι άλλη μία μάχη του παρελθόντος. Μπορεί όμως να γίνει η αρχή μίας νέας πολιτικής εποχής: μιας Κύπρου περισσότερο ευρωπαϊκής, πιο σύγχρονης, με ισχυρότερους θεσμούς και με πολιτικές δυνάμεις ικανές να συνεργάζονται όταν το εθνικό συμφέρον το απαιτεί. Η ευθύνη γι' αυτή την υπέρβαση ανήκει στις πολιτικές ηγεσίες.
