Η πολιτική υποκρισία φαίνεται πως δεν έχει ούτε οροφή ούτε... θωράκιση. Τα όσα, θα μπορούσαμε να πούμε, τραγελαφικά εξελίσσονται, από τη διαρροή της απόφασης του Υπουργικού Συμβουλίου να ζητήσει την έγκριση κονδυλίου ύψους €595.000 για την αγορά νέας προεδρικής λιμουζίνας, συνιστούν ακόμη ένα βήμα εμπαιγμού της κοινής γνώμης. Αποκαλύπτουν μια επικίνδυνη τακτική μετάθεσης ευθυνών, γεμάτη κραυγαλέες αντιφάσεις, αλλά και μια βαθύτερη πολιτική παθογένεια με πρωταγωνιστή έναν Πρόεδρο αιχμάλωτο μιας υπερμεγέθους επικοινωνιακής πολιτικής, ο οποίος δείχνει να μην αντιλαμβάνεται ούτε τα στοιχειώδη.
Υπάρχει εν ολίγοις μια σταθερά στη διακυβέρνηση του Νίκου Χριστοδουλίδη. Όταν η κριτική τον στριμώχνει από την αμείλικτη πραγματικότητα ή από αποκαλύψεις που εκθέτουν την πολιτική του ηθική, δεν αναλαμβάνει ποτέ την ευθύνη. Αντίθετα, μετατρέπει αμέσως και με «συνέπεια» τον εαυτό του σε θύμα. Σε στόχο μιας αόρατης, σκοτεινής συνωμοσίας της αντιπολίτευσης, των Μέσων ενημέρωσης ή αδιευκρίνιστων συμφερόντων που «απεργάζονται την πολιτική του εξόντωσή». Αυτή του η στάση τον καθιστά, δεν γνωρίζουμε πραγματικά αν έχει ιδίαν αντίληψη του γεγονότος, σε έναν πολιτικό ο οποίος ενώπιον της προσωπικής ευθύνης παρουσιάζει είτε μια αφοπλιστική αφέλεια είτε μια ασύμβατη με τα θέσμια, πολιτική αμετροέπεια. Ό,τι από τα δύο και αν ισχύει σημαίνει ότι το πρόβλημα είναι εκεί και είναι κραυγαλέο. Υπάρχει έστω και ένας νοήμον πολίτης που να θεωρεί ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν γνώριζε για μια απόφαση του Υπουργικού του οποίου προεδρεύει; Προς τι λοιπόν η δήλωση του ότι έμαθε για την απόφαση από τα ΜΜΕ;
Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, η κάλυψη του σχετικού κονδυλίου εγκρίθηκε από το Υπουργικό Συμβούλιο στις 16 Ιουλίου. Ο Πρόεδρος, ωστόσο, προεδρεύει του σώματος, οι αποφάσεις εγκρίνονται υπό την καθοδήγησή του. Πώς γίνεται, λοιπόν, να εγκρίνεται κονδύλι άνω του μισού εκατομμυρίου ευρώ για την προσωπική του ασφάλεια και ο ίδιος να το μαθαίνει από τις εφημερίδες ενάμιση μήνα μετά;
Και η... θυματοποίηση
Ο Πρόεδρος επιστράτευσε για άλλη μια φορά τη γνωστή τακτική της θυματοποίησης. Βάφτισε την κοινοβουλευτική διαφάνεια «εσκεμμένη διαρροή» και «λαϊκισμό» από τη Βουλή, υποστηρίζοντας πως στόχος ήταν να πληγεί ο ίδιος. Ξεχνά, όμως, ότι το Υπουργείο Οικονομικών απέστειλε τη διαβαθμισμένη επιστολή στη Βουλή ζητώντας την αποδέσμευση του κονδυλίου. Η Επιτροπή Οικονομικών οφείλει να ασκεί έλεγχο στις δημόσιες δαπάνες. Όταν το κράτος καλείται να πληρώσει €595.000 —ποσό υπερδιπλάσιο από τα €258.000 που δαπανήθηκαν το 2019 για την υφιστάμενη προεδρική λιμουζίνα— ο έλεγχος δεν είναι «λαϊκισμός», αλλά δημοκρατική υποχρέωση. Ωστόσο, οι αντιφάσεις δεν σταματούν εδώ. Για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, ο κ. Χριστοδουλίδης επιστράτευσε το επιχείρημα ότι «κανένας Πρόεδρος δεν πρέπει να γνωρίζει για θέματα ασφάλειας». Ισχυρίστηκε μάλιστα ότι ούτε ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας, ούτε ο Πρόεδρος της Γαλλίας ή του Ισραήλ γνωρίζουν για τέτοια ζητήματα. Πρόκειται για ένα έωλο επιχείρημα. Άλλο πράγμα οι επιχειρησιακές λεπτομέρειες των μυστικών υπηρεσιών και άλλο η δαπάνη μισού εκατομμυρίου ευρώ από τον δημόσιο κορβανά για την αγορά ενός υπερπολυτελούς οχήματος. Η έγκριση των οικονομικών κονδυλίων είναι πολιτική πράξη και η πολιτική ευθύνη βαραίνει αποκλειστικά την ηγεσία.
Υπάρχει ακόμη κάτι το οποίο συνιστά μια μόνιμη «συνήθεια» του σημερινού Προέδρου και θα πρέπει να επισημανθεί. Είναι ατυχής η συνεχής προεδρική ρητορική, όπως συμβαίνει τώρα με το συγκεκριμένο ζήτημα, να παρουσιάζεται ως ένας απλός, καθημερινός άνθρωπος που πλήττεται από το σύστημα. Αναφέρθηκε με δραματικό τόνο στο ότι χρησιμοποίησε το ιδιωτικό του αυτοκίνητο με τη θυγατέρα του και δέχθηκε «σοβαρές παρατηρήσεις» από τους υπεύθυνους ασφαλείας. Αυτή η επίκληση στο συναίσθημα συνιστά τον ορισμό του λαϊκισμού που ο ίδιος κατά τα άλλα καταγγέλλει. Επιχειρεί να παραπλανήσει την κοινή γνώμη, μετατοπίζοντας τη συζήτηση από το εξωφρενικό κόστος του οχήματος στην προσωπική του συναισθηματική φόρτιση.
