Τι λέτε για παιχνίδι σκάκι με τον χάρο;

Όπως δεν συζητήθηκε πολύ το Κυπριακό στις εκλογές στον νότο, δεν συζητείται και στις εκλογές στον βορρά. Σίγουρα όλοι κατάλαβαν πλέον ότι η λύση αυτού του προβλήματος δεν εξαρτάται από την εδώ διοίκηση. Και, δυστυχώς, το αποδέχτηκαν αυτό. Ούτε και από τη διοίκηση στον νότο εξαρτάται. Όποιος έρθει στην κυβέρνηση και εκεί δεν μπορεί να κάνει απολύτως τίποτα, ενόσω δεν κάνει βήμα πίσω η Τουρκία. Δεν μπόρεσα να καταλάβω τι σκεφτόταν η κυρία Ολγκίν λέγοντας «είμαστε είτε πολύ μακριά είτε πολύ κοντά στη λύση». Ξέρω γιατί είμαστε μακριά, αλλά δεν ξέρω γιατί είμαστε κοντά. Μήπως λόγω της σφοδρής της επιθυμίας να εμφανίζεται αισιόδοξη ή μήπως ξέρει κάτι που εμείς δεν ξέρουμε; Δεν υπάρχει απολύτως κανένας λόγος για να είναι κανείς αισιόδοξος εντός των εξελίξεων στην περιοχή μας. Ακριβώς το αντίθετο, υπάρχουν καταστάσεις που προκαλούν περισσότερη ανησυχία. Για παράδειγμα, η συμφωνία για τη θαλάσσια αρμοδιότητα που υπέγραψε η Τουρκία με τη διπλή διοίκηση στη Λιβύη που είναι κοντά στην ίδια. Αυτή η συμφωνία υπογράφηκε το 2019. Και τώρα επικυρώθηκε στο κοινοβούλιο της Λιβύης. Είναι μια συμφωνία που δίδει την αρμοδιότητα στην Τουρκία να διεξάγει γεωτρήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο. Όπως καταλαβαίνετε, η ένταση κλιμακώνεται. Είμαι περίεργος τι βλέπει η Ολγκίν και λέει «μπορεί να είμαστε και πολύ κοντά στη συμφωνία».      

Οι εκλογές στον βορρά πήραν τα μυαλά όλων από το κεφάλι τους. Μήπως, ούτως ή άλλως ήταν στο κεφάλι τους; Τι συζητείται; Η διαφθορά. Το ρουσφέτι. Η πλαστογραφία. Η απατεωνιά. Και στις εκλογές στον νότιο αυτά συζητήθηκαν πιο πολύ. Άρα, όλοι έγιναν εσωστρεφείς. Όμως, πλήθυναν εκείνοι που άρχισαν να καταλαβαίνουν ότι δεν θα αλλάξουν και πολλά εδώ στις εκλογές. Σε τελική ανάλυση, ο έλεγχος βρίσκεται στα χέρια της Άγκυρας. Αν στην Άγκυρα υπάρχει μια κυβέρνηση βουτηγμένη στη διαφθορά, εδώ δεν μπορεί να συμβαίνει το αντίθετο. Αν εκείνη δεν είναι τίμια, έτσι είναι και αυτή εδώ. Δεν χρειάζεται καθόλου να αναφέρεται κανείς στη λύση του Κυπριακού. Αυτό το πρόβλημα είναι στο μονοπώλιο της Τουρκίας και έχει γίνει ταμπού πλέον εδώ. Νομίζω πως αυτό άρχισε να γίνεται κατανοητό και στον νότο πλέον. Όμως, κάποτε κάποιοι πίστευαν ότι θα μπορούσαν να αλλάξουν τα πάντα σε περίπτωση που έρθει στη διοίκηση στον βορρά ένας προοδευτικός και φιλειρηνιστής ηγέτης. Αυτό ήταν από τα πράγματα που μου προκαλούσαν τη μεγαλύτερη έκπληξη. Μερικοί κομματικοί ηγέτες στον νότο συνεχάρησαν θερμά τον Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, ο οποίος ήρθε μετά τον Ραούφ Ντενκτάς που αποκαλείτο ο “Mr. No”. Σαν να μην γνώριζαν ότι εδώ υπάρχει κατοχή και δεν μπορεί να διατηρηθεί σε εκείνη την καρέκλα κανείς τον οποίο δεν εγκρίνει ο κατακτητής σε μια τάξη πραγμάτων κατοχής. Αν ο βορράς είναι κατεχόμενη περιοχή, μήπως γίνονται καθόλου δημοκρατικές εκλογές υπό κατοχή; Πού ξανακούστηκε αυτό; Υπήρξαν κάποιοι που άρχισαν να ελπίζουν και με τον Τουφάν Έρχουρμαν. Αλλά πριν περάσει ένας χρόνος, έγινε αντιληπτό πως και με αυτόν δεν θα γίνει απολύτως τίποτα. Τώρα είμαστε σε χειρότερη κατάσταση από την περίοδο του Τατάρ. Αν τότε υπήρχε λίγη αντιπολίτευση κατά της Άγκυρας, τώρα ούτε αυτή υπάρχει. Ο Τουφάν έσβησε και εκείνη τη φωτιά. Κάποτε υπήρχε μια πλατφόρμα που ονομαζόταν «Αυτή η χώρα είναι δική μας». Πλέον δεν υπάρχει. Κανείς δεν λέει πλέον ακόμα και ότι αυτή η χώρα είναι δική μας. Υπάρχει ο τουρκικός λαός της Κύπρου! Δηλαδή, εκείνοι που ζουν εντός των συνόρων της ΤΔΒΚ. Δεν υπάρχει πλέον και το «Τούρκος φεύγει, Τούρκος έρχεται». Υπάρχει το «Εργαζόμενος φεύγει, εργαζόμενος έρχεται»!      

Εγώ το αποκαλώ προδοσίες διανοούμενων αυτό, όχι άγνοια. Εκείνοι που επιλέγουν να φαίνονται σαν να ασκούν αντιπολίτευση χωρίς να ρισκάρουν να πληρώσουν τίμημα, απολαμβάνουν τα αγαθά του υφιστάμενου στάτους κβο. Επέλεξαν επικεφαλής τους ως ηγέτη έναν άνθρωπο που λέει «εγώ δεν καβγαδίζω με την Τουρκία». Ποιος μπορεί να μου εξηγήσει πώς μπορεί να σωθεί από τον αφανισμό τοποθετώντας επικεφαλής του κάποιον που υπόσχεται να μη συγκρουστεί με τον κατακτητή σε μια υπό κατοχή χώρα; Αν έχουμε καταδικαστεί στο στάτους κβο σε αυτό το διαιρεμένο νησί, ας κοιτάξουμε πρώτα στον καθρέφτη αγαπητοί φίλοι. Να ρωτήσουμε τον εαυτό μας: «Τι κάναμε για την πατρίδα μας;» Μήπως παίζουμε σκάκι με τον χάρο όπως στην ταινία του Μπέργκμαν; Ή μήπως αποδεχτήκαμε την ήττα και κοιτάμε να την απολαύσουμε;