Ισραήλ: Ένας θύλακας της Δύσης

Το κείμενο αυτό τολμώ να το αναδημοσιεύσω, ξέροντας πως αρκετοί θα με κατηγορήσουν, και πολύ πιθανόν αν με έβρισκαν μπροστά τους θα χειροδικούσαν δυναμικά. Ο Τάκης Θεοδωρόπουλος, που το γράφει στην «Καθημερινή», δεν φοβήθηκε και το έγραψε. Τολμηρή γραφή, που κάποιοι θα βρουν προκλητική. Ας είναι όπως θέλει, να το κρίνει ο καθένας. Εγώ το βρίσκω ειλικρινές και ασφαλώς δημοκρατικό. Δεν θα μπορούσε να δημοσιευτεί σε καμιά μουσουλμανική χώρα χωρίς να εκτελεστεί ο συντάκτης του... Ο Τάκης Θεοδωρόπουλος, δημοσιογράφος στην «Καθημερινή» των Αθηνών, τόλμησε να το γράψει γιατί έχει ισχυρές απόψεις και επιχειρήματα. Τα βρίσκω όλα συγκροτημένα, που δεν κρύβουν καμιά από τις θέσεις του αρθρογράφου. Διαβάστε το προσεκτικά και ψύχραιμα! Δεν ζούμε σε έναν αγγελικό κόσμο. Γι' αυτό μπορώ να το διαβάσω και να το αναδημοσιεύσω έχοντας πνευματική πυξίδα αυτό που ο Μάνος Χατζιδάκις τραγούδησε και επιμένει πάντα να μάς διατρανώνει, πως «Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ»...

Γράφει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος: «Το Ισραήλ βρίσκεται σε πόλεμο εδώ και τέσσερα χρόνια, όμως αυτό δεν το εμποδίζει να διεξαγάγει εκλογές. Ουσιώδες, διότι αποδεικνύει ότι η Δημοκρατία έχει υπαρξιακή αξία για τη χώρα που βρίσκεται περικυκλωμένη από ολοκληρωτικά καθεστώτα. Ένας θύλακας δυτικού τύπου δημοκρατίας, σε μια περιοχή του κόσμου όπου η δημοκρατία είναι πολίτευμα που το αποκλείει η ίδια η κρατούσα στο αραβικό περιβάλλον θρησκεία.

Αν εξαιρέσουμε τις βαθιές ιστορικές ρίζες του μίσους των μουσουλμάνων κατά των Εβραίων, το δημοκρατικό καθεστώς του Ισραήλ αντιμετωπίζεται ως εστία μόλυνσης στο μουσουλμανικό περιβάλλον. Αλήθεια, πότε ο δυτικός κόσμος θα αποδεχθεί το ασυμβίβαστο ανάμεσα στον μουσουλμανισμό και στη δημοκρατία; Στις εκλογές του Ισραήλ ένα αραβικό κόμμα, βλέπε παλαιστινιακό, κέρδισε 15 έδρες. Δεδομένης δε της αδυναμίας των δύο μεγάλων κομμάτων της Κνεσέτ να αποκτήσουν την απόλυτη πλειοψηφία, δεν αποκλείεται αυτό το μικρό παλαιστινιακό κόμμα να αναλάβει ρόλο ρυθμιστή.

Αν και οι αναλυτές το θεωρούν μάλλον απίθανο, και μόνον η ύπαρξή του φτάνει για να διαψεύσει τις θεωρίες περί «απαρτχάιντ» των Παλαιστινίων. Φαντασθείτε ένα εβραϊκό κόμμα το οποίο εκπροσωπείται στο κοινοβούλιο του Ιράν. Κι εκεί δημοκρατία έχουν, όμως μερικές δημοκρατίες είναι πιο δημοκρατίες από τις άλλες.

Δεν θα αναφερθώ εκτενώς στο εύηθες στερεότυπο περί γενοκτονίας των Παλαιστινίων από το Ισραήλ. Από το 1948 που ιδρύθηκε το κράτος του Ισραήλ, όποτε πολέμησε το έκανε επειδή αναγκάσθηκε να αμυνθεί. Και βέβαια οι υποστηρικτές των Παλαιστινίων στην Ευρώπη και την Αμερική ξεχνούν ότι αν υπάρχουν γενοκτονικές προθέσεις αυτές προέρχονται από τους Παλαιστινίους, που θέλουν να επεκτείνουν την επικράτειά τους από τη θάλασσα ως τον ποταμό. Κοινώς να σβήσουν το κράτος του Ισραήλ από τον χάρτη.

Τέσσερα χρόνια μετά την τρομοκρατική σφαγή της Χαμάς στο Ισραήλ, και έπειτα από έναν πόλεμο με το Ιράν και τους πράκτορές του της Χεζμπολάχ, το Ισραήλ εξακολουθεί να διατηρεί την πολεμική του ισχύ. Συμπεριφέρεται σαν το Ισραήλ των βασιλιάδων της Βίβλου που θαύμαζε ακόμη και ο Νίτσε. Και νομίζω ότι αυτό είναι που έχει οδηγήσει στην αναβίωση του αντισημιτισμού στις ευρωπαϊκές κοινωνίες.

Μετά τη 'Σοά' η Ευρώπη αγκάλιασε την εβραϊκή υπόθεση για να εξιλεωθεί η ίδια από τις ενοχές της. Στο ευρωπαϊκό υποσυνείδητο ο Εβραίος πρέπει να είναι ο κατατρεγμένος. Για να τον αποδεχθούμε τον θέλουμε αδύναμο. Και γι' αυτό δεν μπορούμε να δεχθούμε ότι δημιούργησε ένα κράτος μικρό, αλλά τόσο ισχυρό ώστε από συστάσεώς του όχι μόνον έφτιαξε πορτοκαλεώνες στην έρημο, βρίσκεται και σε συνεχή πόλεμο με το περιβάλλον του. Αν μη τι άλλο, το Ισραήλ δείχνει στη φοβισμένη Ευρώπη τα λάθη που η ίδια έχει κάνει υποχωρώντας αμαχητί στην επίθεση του Ισλάμ».