«Aν απουσιάζει η δικαιοσύνη, τι άλλο είναι η εξουσία παρά οργανωμένη ληστεία;», Ιερός Αυγουστίνος.
Μια ακόμα υπόθεση, ακόμα ένα σκάνδαλο, από τα ελάχιστα που οδηγήθηκαν στο δικαστήριο, είχε την ίδια κατάληξη. Πέντε χρόνια αφότου ξεκίνησε η δίκη του «Αλ Τζαζίρα», oι δύο πρωταγωνιστές του βίντεο απαλλάχθηκαν από τις κατηγορίες. Ήταν η τρίτη υπόθεση που έπεσε στο δικαστήριο για το σκάνδαλο των χρυσών διαβατηρίων, κι ενώ το πόρισμα Νικολάτου κατέληξε στο συμπέρασμα ότι υπήρξαν αυθαιρεσίες, σύγκρουση συμφέροντος, παρατυπίες, μαζική παρανομία και υπέρβαση του νόμου. Χωρίς, σύμφωνα με την απόφαση του δικαστηρίου, η κατηγορούσα αρχή να καλέσει ουσιώδεις μάρτυρες που είχαν να κάνουν με τον τελικό έλεγχο της ικανοποίησης των οικονομικών κριτηρίων. Χωρίς να ανοίξουν τραπεζικοί λογαριασμοί.
Η απόφαση αυτή αποτελεί συνέχεια μιας σειράς αποφάσεων που επιβεβαιώνει την αδυναμία των θεσμών να απονέμουν δικαιοσύνη. Αφού δεν υπήρξε καμιά καταδίκη, ούτε για την οικονομική κατάρρευση της χώρας, ούτε για τη χρεοκοπία του Συνεργατισμού. Και το ίδιο φαίνεται ότι θα συμβεί και με το σκάνδαλο των χρυσών διαβατηρίων. Είναι λες και ολόκληρο το σύστημα έχει συνομολογήσει σιωπηρώς στην αλληλοσυγκάληψη. Τα όσα εκπληκτικά αποκαλύπτονται καθημερινά, σπάνια οδηγούν σε τιμωρία ή αγγίζουν το σύστημα. Η ασυδοσία και η ατιμωρησία μοιάζουν απόλυτα κατοχυρωμένα. Ενώ στις ελάχιστες περιπτώσεις που υποθέσεις οδηγούνται στο δικαστήριο, οι κατηγορούμενοι αθωώνονται. Πάει μάλιστα να καταστεί κανόνας να καταγράφονται οι παρανομίες, αλλά, αυτές να μην οδηγούν σε καταδίκες.
Η κυρίαρχη άποψη που υπάρχει στην κοινωνία σήμερα, είναι ότι οι θεσμοί δεν δουλεύουν και η δικαιοσύνη δεν υπηρετείται. Το χειρότερο, όμως, είναι ότι εμπεδώνεται πλέον η αντίληψη ότι αυτή η αδυναμία της Γενικής Εισαγγελίας και των δικαστηρίων να απονέμουν δικαιοσύνη δεν έχει να κάνει μόνο με ανεπάρκεια, αλλά είναι αποτέλεσμα μιας απόλυτα συνειδητής επιλογής της πολιτείας και της δικαιοσύνης να εξαιρούν τους μεγάλους και τους δικούς της. Μιας «αδιαμφισβήτητης» διαπλοκής η οποία έχει απλώσει τα πλοκάμια της και στη δικαιοσύνη. Άποψη που δεν είναι αυθαίρετη. Αντίθετα, στηρίχθηκε σε δεκάδες υποθέσεις που είτε δεν οδηγήθηκαν ενώπιον της δικαιοσύνης, είτε έπεσαν στο δικαστήριο. Πολλές φορές με χειρισμούς απαράδεκτους. Και γιγαντώθηκε από την επιλογή του Νίκου Αναστασιάδη, που είχε απαξιωθεί στα μάτια της κοινής γνώμης, να διορίσει στις δύο θέσεις της Γενικής Εισαγγελίας στενούς συνεργάτες του. Που επέτεινε την καχυποψία. Κυρίως όμως από τη δική τους παρουσία. Σήμερα πολιτικοί που καταγράφηκαν να εκμεταλλεύονται τη θέση τους και να εκθέτουν τη χώρα, συνεχίζουν να επιβραβεύονται με εφάπαξ, αυτοκίνητα και γραμματείς. Και ετοιμάζονται να βγουν στην αντεπίθεση. Διαμορφώνοντας την εντύπωση στην κοινή γνώμη ότι η δικαιοσύνη δεν δουλεύει ή δεν αφορά το σύστημα.
Η εμπέδωση κανόνων ισοτιμίας και ισοπολιτείας, όμως, δεν είναι θέμα επιλογής. Είναι ο μόνος δρόμος που έχουμε, σε μια κοινωνία που σιχαίνεται τους πολιτικούς και δεν εμπιστεύεται τους θεσμούς. Που δεν της έχει μείνει σταγόνα υπομονής. Δεν υπάρχει τίποτε πιο επικίνδυνο για μια δημοκρατία, ειδικά σε οριακές καταστάσεις όπως αυτές που ζούμε σήμερα, από μια κοινωνία που θεωρεί πως δεν υπάρχουν κανόνες ή ότι αυτοί αφορούν μόνο κάποιους. Ότι αυτοί που λεηλάτησαν τον δημόσιο πλούτο, θα συνεχίζουν, ανενόχλητοι, να το κάνουν. Διότι, σ’ ένα περιβάλλον στο οποίο επικρατεί η ανομία, καταργείται η δημοκρατία.
Σε μια περίοδο όπου η απαξίωση προς το σύστημα είναι σχεδόν καθολική, η δικαιοσύνη, όχι μόνο δείχνει να αδυνατεί να σηκώσει το βάρος των ευθυνών της, αλλά παρουσιάζεται να συμπλέει και να πρωταγωνιστεί σε μια κατάσταση που οδηγεί στην πλήρη κατάρρευση της όποιας αξιοπιστίας των θεσμών στο σύνολο τους. Κάθε απόφαση της επιβεβαιώνει ότι είναι κομμάτι ενός κύκλου που αρνείται να κλείσει. Και το ερώτημα που τίθεται είναι πλέον ξεκάθαρο, όσο και ενοχλητικό: Τι θα γίνουμε χωρίς δικαιοσύνη;
https://x.com/AntonisPolydoro
