Γράφει: Νίκη Χριστοφή*
Οι γυναίκες δίνουν αγώνες εδώ και δεκαετίες για τα δικαιώματά τους, για να είναι ορατές, να ακούγονται και να αντιμετωπίζονται με σεβασμό.
Συχνά αναφερόμαστε στη «γυάλινη οροφή» και στις γυναίκες που κατάφεραν να τη σπάσουν. Γυναίκες που, παρά τα εμπόδια που τους έθετε η κοινωνία μόνο και μόνο λόγω του φύλου τους, προχώρησαν μπροστά και άνοιξαν δρόμους. Με την πορεία τους συνέβαλαν ώστε να γίνει πιο φυσιολογική, σχεδόν αυτονόητη, η παρουσία των γυναικών σε χώρους εξουσίας. Σε αυτή την περίπτωση, η υποψηφιότητα σε εκλογές ή ακόμη και η εκλογική νίκη.
Το 2021, μια ακόμη γυναίκα έσπασε τη γυάλινη οροφή στην Κύπρο. Η κα. Αννίτα Δημητρίου έγινε η πρώτη γυναίκα Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων. Πριν από εκείνη, υπήρξαν και άλλες Κύπριες γυναίκες που επίσης άνοιξαν τον δρόμο για εμάς τις υπόλοιπες: η κα. Ερατώ Κοζάκου-Μαρκουλλή, η κα. Servet Sami Dedeçay, και νωρίτερα η κα. Στέλλα Κακογιάννη Σουλιώτη και η κ. Kadriye Hulusi Hacibulgur.
Οι γυναίκες αυτές πλήρωσαν τίμημα για την εκπροσώπηση που προσέφεραν σε όλες εμάς. Ρίσκαραν κοινωνικό αποκλεισμό, σεξισμό και δυσανάλογα σκληρή κριτική σε σύγκριση με τους άνδρες συναδέλφους τους, συχνά για πολύ λιγότερα.
Οι πολιτικές μου θέσεις, οι αξίες και οι απόψεις μου δεν ταυτίζονται με εκείνες της κα. Δημητρίου. Ωστόσο, ως γυναίκα και ως Κύπρια, αισθάνομαι περηφάνια.
Σήμερα, έχω επιλέξει και εγώ τον δρόμο της υποψηφιότητας για μια θέση στη Βουλή το 2026, εκπροσωπώντας το Volt.
Ανάμεσα σε όλα όσα περίμενα ότι θα αντιμετωπίσω κατά την προεκλογική περίοδο, δεν περίμενα ότι θα ερχόμουν αντιμέτωπη με κάτι τόσο απογοητευτικό: προσκλήσεις από ορισμένα μέσα μαζικής ενημέρωσης να πληρώσω για την «εκπροσώπησή» μου στις πλατφόρμες τους, είτε διαδικτυακές είτε έντυπες.
Η πολιτική δημοσιογραφία φαίνεται πως πλέον διατίθεται προς πώληση, με τιμοκατάλογο περίπου 800 ή 500 ευρώ, ανάλογα με το «πακέτο» που θα επιλέξει ένας υποψήφιος.
Και δεν ήταν μόνο αυτό. Αυτή η «ευκαιρία» παρουσιάστηκε και ως ένας τρόπος ώστε οι γυναίκες υποψήφιες να «παρουσιαστούν στο κοινό με έναν διαφορετικό, πιο ανθρώπινο τρόπο».
Δεν χρειάζεται πολλή σκέψη για να αντιληφθεί κανείς το πρόβλημα. Μια τέτοια πρακτική αποκλείει αυτομάτως υποψηφίους από χαμηλότερα κοινωνικοοικονομικά στρώματα.
Προσωπικά, το βρίσκω απεχθές.
Κανείς δεν πρέπει να υποβαθμίζει την έννοια της εκπροσώπησης, είτε αφορά γυναίκες είτε οποιονδήποτε άλλο. Αρνούμαι, για λόγους αρχής, να πληρώσω για να «παρουσιαστώ στο κοινό». Και αν αυτό σημαίνει ότι θα χάσω τη λεγόμενη «εκπροσώπηση» που μου προσφέρθηκε, τότε ας είναι.
Σε ένα δημοκρατικό κράτος, όπου η ίση εκπροσώπηση υποτίθεται ότι αποτελεί θεμελιώδες δικαίωμα, τέτοιες πρακτικές δεν θα έπρεπε να θεωρούνται αποδεκτές, πόσο μάλλον φυσιολογικές.
*Διοικητική Λειτουργός στο Κέντρο Ισότητας και Ιστορίας του Φύλου (ΚΙΙΦ)
Υποψήφια βουλεύτρια στη Λεμεσό με το Volt
