Η βόλτα στη Μακαρίου ήταν το τρεντ της εποχής μας. Για την οποία γίνεται πλέον τόσος ντόρος για το άνοιγμά της ή όχι. Ήταν η εποχή που είχαμε την ανεμελιά και ήμασταν νέοι. Ήταν τότε που ακόμη η Βίσση με τον Καρβέλα ήταν αχώριστοι. Ο Συναγερμός ήταν ένας και όχι τρεις ή τέσσερις και το ΑΚΕΛ δεν έψαχνε ανάμεσα σε influencers και δεξιούς τον υποψήφιό του για τις Προεδρικές. Και το κολοκάσι δεν μπορούσε να γίνει γκουρμέ φαγητό. Μόνο το χοιρινό τού ταίριαζε. Έτσι ήταν και η Μακαρίου. Αφού έκανες περατζάδα με εκείνο το παλιό αυτοκίνητο που σου έδωσε ο μπαμπάς για να σε δουν, μία στη Μακαρίου και μία στη Στασικράτους, μετά θα έβρισκες κάπου να παρκάρεις (με δυσκολία), θα έκανες τις βόλτες στο (χριστουγεννιάτικο) City plaza για τον ανελκυστήρα με τα τζάμια, θα έμπαινες σε εκείνο το υπόγειο κατάστημα στη Μακαρίου για να αγοράσεις την κασέτα του τραγουδιστή σου και μετά θα κατέληγες αν όχι στο Da Capo, που ήταν φίσκα από κόσμο, σε κάποιο άλλο καφέ για να πιεις φραπέ με γάλα ή cappuccino αν ήσουν ο φλώρος της παρέας.
Αν ανοίξει η Μακαρίου, θα έχουμε ξανά και Big Boy;
Έχουμε πάντα μία τάση να ανατρέχουμε στο παρελθόν, να θεωρούμε πως ήταν καλύτερο από το τώρα, αφού άλλο να είσαι 20, χωρίς υποχρεώσεις, και άλλο στο σήμερα που βλέπεις τον χρόνο να περνάει, την κοιλιά να μεγαλώνει και τα μαλλιά να γκριζάρουν. Όλα σου φαίνονταν ιδανικά, όχι απαραίτητα επειδή ήταν αλλά επειδή ήσουν εσύ σε εκείνη την ηλικία. Σκέψου πως έβλεπες δύο δρόμους, ένας στο πήγαινε, ένας στο έλα, και όλο αυτό το ήξερες ως πλατεία. Δεν ήταν πλατεία. Ήταν δύο δρόμοι. Μπορεί η επίσκεψη στα κλασικά μεγάλα περίπτερα να ήταν σαν ιεροτελεστία για να βρεις τα περιοδικά που θες, αλλά ήταν απλά δύο δρόμοι. Η επίκληση στο παρελθόν για την πλατεία δεν μετατρέπει τους δρόμους σε πλατεία. Άλλο είναι διαφωνώ με το τσιμέντο της Ζάχα, άλλο βλέπω δύο δρόμους ως πλατεία. Σε αυτή την επίκληση στο παρελθόν ποντάρουν όσοι θέλουν να ανοίξει εκ νέου η λεωφόρος Μακαρίου. Μόνο που ξεχνούν πώς κατέληξε μετά.
Οι εποχές άλλαξαν, οι ιδιοκτήτες νόμιζαν πως ζουν στην Oxford street και ανέβαζαν τα ενοίκια στον Θεό, κάνοντας δυσκολότερη τη διατήρηση ζωντανής εμπορικής δραστηριότητας, ενώ οι καταστηματάρχες θεώρησαν αυτονόητο πως θα έχουν εσαεί τον κόσμο τους, χωρίς να εξελίσσονται, ήρθαν τα μεγάλα εμπορικά κέντρα και οι Λευκωσιάτες άλλαξαν στέκι. Γι’ αυτό μαράζωσε η περιοχή. Δεν μαράζωσε επειδή έκλεισε απλά ένας δρόμος και, ας το παραδεχθούμε, έστω και αν μας ταλαιπωρεί το κλείσιμό του. Μαράζωσε επειδή πλέον δεν υπήρχε όραμα, δεν υπήρχαν κίνητρα, δεν κατάφερε ποτέ να εξελιχθεί σε μια σύγχρονη λεωφόρο που δεν της χρειάζονται εμπορικά κέντρα αλλά δραστηριότητες που θα κάνουν τους πολίτες να αγαπήσουν την πόλη τους. Που θα αφήσουν το αυτοκίνητό τους κάπου στην αρχή και θα κάνουν βόλτες. Δεν αγαπάς μια πόλη επειδή ο Γαλαξίας είχε Big Boy (που ήταν και χάλια) και τώρα έχει απλά ωραία γλυκά. Ούτε επειδή θα περνάς πιο εύκολα για να πας σπίτι σου. Την αγαπάς όταν έχει κάτι να σου προσφέρει σήμερα. Και η Μακαρίου δεν χρειάζεται να γίνει ξανά αυτό που ήταν. Χρειάζεται επιτέλους να γίνει αυτό που θα μπορούσε να είναι.
ΤΑ ΑΚΙΝΗΤΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ
Πολιτική Δημοσίευσης Σχολίων
Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν. Προτρέπουμε τους αναγνώστες μας να κάνουν report / flag σχόλια που πιστεύουν ότι παραβιάζουν τους πιο πάνω κανόνες. Σχόλια που περιέχουν URL / links σε οποιαδήποτε σελίδα, δεν δημοσιεύονται αυτόματα.
