Βολικά φαίνεται τελικά πως ήρθε στην κυβέρνηση η υπόθεση «Σάντη». Έχει εκείνο το αλατοπίπερο που θα ψάξει ο κόσμος, όπως ψάχνεις τις φωτογραφίες για τον γάμο του Φειδία χωρίς καν να σε ενδιαφέρει, απλά και μόνο επειδή α) ο αλγόριθμος σε έχει ευνουχίσει στο trash και β) επειδή ξεχνάς πόσο άσκοπο χρόνο περνάς στο κινητό βλέποντας χαζομάρες. Όσο βγαίνουν περισσότερα πιπεράτα στοιχεία και όχι για την ουσία που κεντρίζουν το ενδιαφέρον του όχλου, τόσο βολικό γίνεται για την ίδια την κυβέρνηση που μπορεί να έρθει μετά να τα κάνει 1-2 μετακινήσεις και να πει μάλιστα πως ήταν αυτή που βγήκε μπροστά και έσωσε τον τόπο αφού «στέκεται απέναντι στη διαφθορά».
Είναι μια υπόθεση που έχει διχάσει το κοινό και γι’ αυτό και συνεχίζει να κεντρίζει το ενδιαφέρον με τα στοιχεία που σαν τα μανιτάρια ξεφυτρώνουν και δίνονται στη δημοσιότητα. Το μήνυμα, η «Σάντη», ο Μακάριος που αντιδρά στο σύστημα, ο ένας δικηγόρος κόντρα στον άλλο, μια θεωρία συνωμοσίας ή και όχι. Και στο τέλος, μια υπόθεση που όσο προχωράει και μάλιστα με περίσσιο ζήλο, τόσο μας κάνει να ξεχνάμε την υπόθεση του videogate.
Θα μου πείτε ορθώς δεν ερευνάται άμεσα; Προφανώς, ωστόσο θα πρέπει να βλέπουμε τον ίδιο ζήλο για... άμεση διερεύνηση όλων των υποθέσεων με συγκεκριμένα χρονοδιαγράμματα, ώστε να μην υπάρχουν σκιές. Στην υπόθεση του videogate δόθηκαν άλλοι 2 μήνες παράταση. Εδώ, δεν καλέσαμε κανένα FBI, ούτε τη NASA να μας αποκαλύψει τον δήθεν υβριδικό πόλεμο. Δεν χρειάζονται ξένοι διαιτητές για να μας πουν για το πέναλτι της κυβέρνησης και τις ξένες επενδύσεις. Μπορεί και μόνος του ένας ανεξάρτητος ποινικός ανακριτής να τα κάνει όλα και να διερευνηθεί και 30 ώρες οπτικού υλικού. Απλά... θέλει τον χρόνο του. Τόσο χρόνο που μπορεί να σβήσει μια υπόθεση και να περάσει στα ψιλά γράμματα για να μην «καίει» μια κυβέρνηση.
Αυτή η εμμονή σε σχέση με μια υπόθεση από τη μία και αυτή η εκκωφαντική σιωπή, για να χρησιμοποιήσουμε όλα τα κλισέ, από την άλλη, γύρω από την υπόθεση videogate μετά και την αποκάλυψη της ισραηλινών συμφερόντων εταιρείας Black Cube, που ανέλαβε την ευθύνη, μόνο καχυποψία μπορούν να γεννήσουν στους πολίτες. Η κυβέρνηση που έχει κάνει καραμέλα τη διαφάνεια, οφείλει να φύγει τη σκιά πως δεν έγινε ανταλλαγή του Αϊκούτ για να πάρει το 30ωρο βίντεο. Το να το λέει απλά ο κυβερνητικός εκπρόσωπος της κυβέρνησης που επέμενε… για υβριδικό πόλεμο και πως ξένα συμφέροντα προσπαθούν να πλήξουν τη χώρα, ενώ είχαν το θράσος να το συνεχίζουν και μετά την αποκάλυψη της Black Cube, δεν είναι αρκετό.
Οφείλει η κυβέρνηση να παρουσιάσει στοιχεία ότι δεν υπήρξε καμία συνδιαλλαγή. Πρόκειται για μια υπόθεση που εξέθεσε τόσο την ίδια όσο και την ΚΥΠ, η οποία ενεπλάκη σε συσκέψεις γύρω από το αφήγημα του «υβριδικού πολέμου». Και όσο κι αν επιχειρεί να την απομακρύνει από το προσκήνιο, θα παραμένει ένα αγκάθι για μια εξουσία που δεν έχει πείσει για τη λογοδοσία της.
Γιατί όταν οι υποθέσεις μετατρέπονται σε πεδία επικοινωνιακής διαχείρισης αντί θεσμικής καθαρότητας, τόσο το πραγματικό διακύβευμα δεν θα είναι ποιος έχει δίκιο στη «Σάντη» ή στο «videogate», αλλά πόσο εμπιστεύεται πλέον ο πολίτης ότι υπάρχει κάποιος που πραγματικά ελέγχει τους άλλους.
