Μια δημοσκόπηση είναι φωτογραφία της στιγμής, λέει το πολιτικό λεξικό. Κι έτσι δεν είναι δύσκολο να προβλέψει κανείς κάποια ποσοστά των κομμάτων για την 24η Μαΐου 2026 στη βάση των σχετικών μετρήσεων. Ωστόσο δεν πρέπει να αγνοεί κανείς ότι ενώπιόν μας έχουμε ένα εντελώς διαφορετικό κομματικό τοπίο όπου εμφανίζονται και νέα κομματικά σχήματα. Συνακόλουθα έχουμε κι ένα εκλογικό σώμα το dna του οποίου είναι σήμερα εν πολλοίς ανεξιχνίαστο. Για αυτό και είναι πολύ πιθανόν όταν ανοίξουν οι κάλπες να έχουμε εκπλήξεις παρόμοιες με αυτήν του Φειδία Παναγιώτου στις ευρωεκλογές. Κι αυτό διότι ένα ποσοστό της τάξης του 18%-20% δηλώνει ότι μπορεί και να αλλάξει γνώμη. Δηλαδή αν ένα ποσοστό της τάξης του +5% ή και +7% πέσει στην κάλπη μιας συγκεκριμένης παράταξης και την ανεβάσει -απρόβλεπτα- στην 1η ή στη 2η θέση, τότε θα γίνεται λόγος για έκπληξη. Θα είναι όμως έκπληξη; Ο ΑΝΤ1 το βράδυ της Τετάρτης έδειξε πως η συσπείρωση του ΔΗΣΥ παραμένει χαμηλή (57%) και αποτυπώνει εκροές ψήφων προς το ΕΛΑΜ (10%), το ΑΛΜΑ και την Άμεση Δημοκρατία (4%), ενώ το 12% των ψηφοφόρων του ΔΗΣΥ δήλωσαν αναποφάσιστοι. Από την άλλη το ΑΚΕΛ, που καταγράφει την υψηλότερη συσπείρωση (74%), έχει εκροές προς την Άμεση Δημοκρατία 6%, ενώ προς το ΑΛΜΑ και το Βολτ στο 3%. Το ΕΛΑΜ έχει εκροές 13% προς τον ΔΗΣΥ και 4% προς την Άμεση Δημοκρατία. Το ΔΗΚΟ έχει εκροές προς το ΑΛΜΑ της τάξης του 9%, 7% προς το ΑΚΕΛ και 6% προς το ΕΛΑΜ. Ποιος λοιπόν είναι εκείνος που μπορεί να κάμει συγκροτημένη πρόβλεψη, όταν οι εταιρείες ερευνών, για να βγάλουν ένα δείγμα των 1.000 εκλογέων που απαντούν στα ερωτήματά τους, πρέπει να κάμουν πέραν των 12.000 τηλεφωνημάτων;
Το άλλο εξαιρετικά ενδιαφέρον ζήτημα που προκύπτει, από όσα βλέπουμε από τα κανάλια, είναι ότι τα συμβατικά κομματικά σχήματα εξακολουθούν να μην μπορούν να χρησιμοποιήσουν ένα διαφορετικό εργαλείο επικοινωνίας με την κοινωνία πλην της ξύλινης γλώσσας που τα ίδια «εφηύραν» και επέβαλαν στην πολιτική ζωή. Γλώσσα όμως που οι νεότερες γενιές όχι μόνο τη θεωρούν ξένο σώμα αλλά και την απεχθάνονται. Στη συνάντηση των πολιτικών ηγετών στο Omega ήταν φανερό ότι ΔΗΣΥ, ΑΚΕΛ, ΕΛΑΜ, ΔΗΚΟ και ΑΛΜΑ χρησιμοποιούσαν διαφορετικό εργαλείο επικοινωνίας με το τηλεοπτικό κοινό από εκείνο της Άμεσης Δημοκρατίας. Όταν ο Φειδίας λέει ότι δεν ξέρει το Κυπριακό ή δεν μπορεί να γνωρίζει τον προϋπολογισμό της Ε.Ε., γιατί οι ηγεσίες των κομμάτων τον χαρακτηρίζουν πολιτικά αμόρφωτο; Οι μορφωμένοι και επιστήμονες της πολιτικής γιατί δεν κατόρθωσαν στα 52 αυτά χρόνια να βρουν μια λύση; Γιατί το 76% ψήφισε «όχι» στο δημοψήφισμα το 2004, απορρίπτοντας την επιστροφή της Αμμοχώστου, της Μόρφου και 52 κατεχόμενων χωριών και την αποχώρηση και του τελευταίου Τούρκου στρατιώτη το 2019; Επειδή το 76% είχε διαβάσει το Σχέδιο Ανάν και κατέληξε ότι θα μας γελούσαν οι Τουρκοκύπριοι ή μήπως επειδή δεν θέλαμε να μοιραστούμε μαζί τους την ΚΔ, μέλος της Ε.Ε.;
Γιατί σήμερα ο πρόεδρος του ΔΗΚΟ, Νικόλας Παπαδόπουλος, προκαλεί τον Οδυσσέα Μιχαηλίδη από το ΑΛΜΑ να μας πει τώρα, στην επέτειο των 22 χρόνων από το δημοψήφισμα, την άποψή του για τη στάση του Τάσσου Παπαδόπουλου για το Σχέδιο Ανάν. Να μας πει αν ήταν σωστή, αξιοπρεπής και περήφανη, όπως ο ίδιος πιστεύει. Ένας κεντρώος, λέει ο Νικόλας Παπαδόπουλος («Φ», 03/05/2026), «μπορεί να απαντήσει αυτή την ερώτηση μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Αντί όμως καθαρής απάντησης εδώ και μια εβδομάδα εισπράττουμε από το ΑΛΜΑ αλαζονεία, ποίηση και ακαδημαϊκές φλυαρίες». Άραγε ο κ. Νικόλας Παπαδόπουλος μπορεί, σε λίγα δευτερόλεπτα ή έστω σε περισσότερο χρόνο, να μας πει αν ήταν σωστή, αξιοπρεπής και περήφανη η στάση του Τάσσου Παπαδόπουλου στο σκάνδαλο Μιλόσεβιτς στο οποίο μαζί με τους Κίκη Λαζαρίδη και Αυξέντη Αυξεντίου «περιποιήθηκαν» με το αζημίωτο τα δισεκατομμύρια του λαού της Γιουγκοσλαβίας; Γίνεται προεκλογική με εξυπνακισμούς, κ. πρόεδρε του ΔΗΚΟ; Δεν γίνεται και θα το δείξει η κάλπη την τελευταία Κυριακή του Μάη.
Διότι η κάλπη είναι συνδεδεμένη με τις αλήθειες της ζωής και όχι με βολικά παραμύθια πάνω στα οποία χτίζουν τα κάστρα τους ηγετίσκοι που βολεύονται σε «ηρωισμούς» και επιμνημόσυνους λόγους και κληρονόμοι κομματικών οφίκιων που συντηρούν ένα στάτους κβο για τους λίγους και ένα «δίκαιο» μιας ανάγκης ραμμένης αποκλειστικά στα μέτρα τους. Θα τα πούμε την άλλη Κυριακή με τις αλήθειες της κάλπης.
