Ένα μικρό παιδάκι ο Γιαννάκης από τη Σύρο δεν άντεξε την αναμέτρηση με τον καρκίνο και έφυγε για κει που κανείς δεν έχει πάει για να θέλει να επιστρέψει…
Διαβάζω στα ελλαδικά σάιτ: Νοσηλεύτηκε για μεγάλα διαστήματα σε ογκολογική μονάδα της Αθήνας, υποβλήθηκε σε πολλαπλές, εξαντλητικές χειρουργικές επεμβάσεις και βαριές χημειοθεραπείες. Στην πορεία αυτή, χρειάστηκε να υποστεί ακόμη και τον ακρωτηριασμό του δεξιού του ποδιού. Παρά το βαρύ αυτό πλήγμα, ο μικρός ήρωας δεν έχασε ποτέ το φωτεινό του χαμόγελο, τη δίψα του για ζωή και το πείσμα του.
Ο Γιάννης ήταν ένας πιστός και παθιασμένος οπαδός του Ολυμπιακού. Μόλις πριν από λίγες ημέρες, έζησε μια από τις πιο ευτυχισμένες στιγμές της ζωής του, πανηγυρίζοντας με την ψυχή του την ιστορική κατάκτηση της Euroleague από την αγαπημένη του ομάδα. Μάλιστα, είχε την τεράστια χαρά να βρεθεί δίπλα στο βαρύτιμο ευρωπαϊκό τρόπαιο και να φωτογραφηθεί μαζί του, κρατώντας το περήφανα στην αγκαλιά του. Αυτή η εικόνα της απόλυτης ευτυχίας και της εκπλήρωσης ενός μεγάλου ονείρου είναι που θα μείνει για πάντα χαραγμένη στη μνήμη όλων. Ο μικρός Γιάννης δεν πονάει πια. Πέταξε για τη γειτονιά των αγγέλων, αφήνοντας πίσω του ένα σπουδαίο μάθημα ζωής και αξιοπρέπειας για όλους μας.
Τι προσπαθώ να προσεγγίσω; Η εικόνα του μικρού Γιαννάκη με το κύπελλο και τα χρώματα του Ολυμπιακού έδωσαν στην περίπτωση του τεράστια διάσταση προβολής και την άξιζε. Πάω όμως τη σκέψη μου ένα βήμα παρακάτω και έχω να πω, πως η ελληνική κοινωνία όπως και η κυπριακή ενδιαφέρονται να πουλήσουν μόνο θέαμα και εικόνα. Δεν διεκδικούν συμπόνια από τους συνανθρώπους που παρακολουθούν και καθηλώνονται από τέτοια γεγονότα… Δεν είναι συμπόνια οι μεγαλοστομίες.
Μια μικρή παρένθεση. Από τον μικρό Γιαννάκη πάω στα νεκρά παιδιά των Τεμπών. Προσέξτε! Την υπόθεση δεν ανέλαβε αυτόματα η δικαιοσύνη μετά το δυστύχημα, αλλά η διοίκηση! Γι αυτό και η δίκη δεν λέει να ξεκινήσει… Αυτό αποδεικνύει κάτι φοβερό που μπορεί να σας σοκάρει. Δεν υπάρχει κουλτούρα και πολιτισμός του πόνου στις κοινωνίες μας. Ενδιαφέρει μόνο η εικόνα. Ο μικρός Γιαννάκης που υπέκυψε στον καρκίνο θα ξεχαστεί, εκτός από τους γονείς και συγγενείς του. Ο πόνος είναι μόνο γι αυτούς. Οι κοινωνίες μας δεν αντέχουν τον πόνο και όσο μπορούν τον εξορίζουν στα άδυτα της συνείδησής τους…
