Αποδέχεται και ο Χριστοδουλίδης ότι δεν θα είναι δίκαιη η λύση που θα βρεθεί στο Κυπριακό. Γιατί δεν μπορεί να είναι δίκαιη; Διότι για να μπορεί να είναι δίκαιη, λέει, πρέπει να υπάρξει επιστροφή στην προ του 1974 περίοδο. Κατά την άποψή μου, πάλι δεν θα είναι δίκαιη. Στην Κύπρο πάντα υπήρξε μια ισχυρή πλευρά και μια ανίσχυρη. Στο τραπέζι ισχύουν οι όροι και οι επιβολές του ισχυρού. Πριν το 1974 ο ισχυρός ήταν η ελληνοκυπριακή πλευρά. Η τουρκική πλευρά δεν ήταν σε θέση να επιβάλει τους όρους της. Εξασφάλισε χάρη στην Τουρκία μετά το 1974 την υπεροχή της στο νησί, που είναι στρατιωτική. Καλά, η συμφωνία του 1960 τι ήταν; Επειδή οι συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου δεν συνάφθηκαν ανάμεσα στις δύο κοινότητες, δεν μπορούμε να πούμε κάτι σε σχέση με τις έννοιες της υπεροχής και της αδυναμίας. Εκείνες ήταν συμφωνίες που επιβλήθηκαν ευθέως στους Κυπρίους. Αν εξαρτάτο από την ελληνοκυπριακή κοινότητα δεν θα έλεγε «ναι». Λέγεται ότι ο Μακάριος τις υπέγραψε κάτω από πίεση και περιγράφονται πάρα πολλά πάνω σε αυτό το θέμα. Μάλιστα, γίνεται λόγος για εκβιασμό από τη Βρετανία. Όμως, δεν υπάρχει επίσημο έγγραφο. Για αυτό δεν μπορώ να πω τίποτα.
Όμως, συμπερασματικά μπορούμε να πούμε το εξής: Σε αυτό το νησί δεν θα υπάρξει ποτέ δίκαιη συμφωνία. Δεν μπορούσε να υπάρξει χθες, δεν μπορεί να υπάρξει και αύριο. Δεν μπορεί να υπάρξει καθόλου επειδή κάθε είδους συμφωνία εδώ διαμορφώνεται σύμφωνα με τα συμφέροντα των παγκόσμιων υπερδυνάμεων. Πριν το 1974 η ελληνοκυπριακή πλευρά δεν έδιδε στην τουρκική πλευρά αυτό που ήθελε, ενώ μετά το 1974 η Τουρκία δεν δίνει στην ελληνοκυπριακή πλευρά αυτό που θέλει. Ο Χριστοδουλίδης, που φαίνεται ότι κατανοεί αυτή την πραγματικότητα, προσπαθεί να επιλέξει τον λιγότερο επιβλαβή δρόμο. Επειδή πιστεύει ότι η Τουρκία δεν θα δώσει κάτι χωρίς να πάρει τίποτα, σκέφτεται ότι πρέπει οπωσδήποτε να της δώσει κάτι. Δεν πρόκειται να της δώσει ο ίδιος. Θέλει να της το δώσει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Αντιλαμβάνεται ότι η Τουρκία προσπαθεί να αποκομίσει κάποια οφέλη από την Ευρωπαϊκή Ένωση χρησιμοποιώντας την Κύπρο. Σαν τι, για παράδειγμα; Απελευθέρωση της βίζας. Εκσυγχρονισμό της Τελωνειακής Ένωσης Τουρκίας-ΕΕ. Να επωφελείται περισσότερο η Τουρκία από τα κονδύλια της ΕΕ κ.λπ. Να προσθέσω και εγώ: Η Ευρώπη να μην αναμειγνύεται σε τίποτα που συμβαίνει εντός της Τουρκίας, να μην πριμοδοτεί την αντιπολίτευση κατά του Ερντογάν.
Από αυτά εξαρτάται η σύνοδος κορυφής 5+1. Δηλαδή, η Ολγκίν πρέπει πρώτα απ’ όλα να πείσει την ΕΕ να δώσει κάτι στην Τουρκία για να μπορέσει να πείσει τον Ταγίπ Ερντογάν για αυτή τη σύνοδο κορυφής. «Η Τουρκία ακόμα δεν πήρε κάτι», λέει ο Χριστοδουλίδης. Στέλνει μήνυμα στην ΕΕ για να δώσει στην Τουρκία αυτό που θέλει. Το μήνυμα «δώστε της για να κάνει βήμα στην Κύπρο». Όμως, έχει έναν όρο. Να δοθεί κάτι στην Τουρκία αφότου αυτή κάνει βήματα στην Κύπρο. Ούτε με αυτό συμφωνώ. Κάνει λάθος ο Χριστοδουλίδης. Ακόμα και να πάρει ό,τι είναι να πάρει η Τουρκία από την ΕΕ, δεν θα κάνει βήμα στην Κύπρο. Αν ικανοποιηθεί ένα της αίτημα, θα ακολουθήσει άλλο αίτημα. Δεν μπορείς να χορτάσεις την Τουρκία, Χρίστο!
Πότε μόνο θα κάνει βήματα στην Κύπρο η Τουρκία; Σε περίπτωση που η παρουσία της στο νησί πλήττει τα συμφέροντα των υπερδυνάμεων. Και δεν νομίζω ότι προς το παρόν θα γίνει κάτι τέτοιο. Αν ο Ταγίπ Ερντογάν κάθεται στο υψηλότερο αξίωμα της Τουρκίας εδώ και ένα τέταρτο του αιώνα ως ο τελευταίος δικτάτορας της Μέσης Ανατολής το οφείλει και αυτό στη στήριξη που λαμβάνει από τις ΗΠΑ και την Ευρώπη. Δεν τον αγγίζουν, επειδή τους προσφέρει αυτό που θέλουν μέσα σε χρυσό δίσκο. Ο τουρκικός λαός καταπιέζεται συνεχώς εξαιτίας αυτής της στήριξης που λαμβάνει ο Ερντογάν από τις ΗΠΑ και την Ευρώπη. Αν οι αντιπολιτευόμενες δυνάμεις στην Τουρκία πετύχουν μια νίκη κατά του Ερντογάν, θα τα καταφέρουν παρά τη θέληση των ΗΠΑ και της Ευρώπης.
Ναι, έστω και αν υπάρξει λύση στην Κύπρο, αυτή δεν θα είναι δίκαιη. Αν έχετε συνηθίσει την αδικία, δεν υπάρχει κάτι για να ανησυχείτε!
