Συνωστισμός γεγονότων εν μέσω καύσωνα κι επετείων. Το Σαββατοκύριακο ολοκληρώνεται ένα πολύ διαφορετικό Μουντιάλ, προχθές ξεκίνησε να προβάλλεται η πολυσυζητημένη «Οδύσσεια» στους κινηματογράφους και όλοι ασχολούνται μαζί της. Μεθαύριο είναι η επέτειος της «ειρηνευτικής επιχείρησης» των Τούρκων, στις 20 Ιουλίου '74… Είναι, επίσης, και η επέτειος της προσελήνωσης για πρώτη φορά στο φεγγάρι το 1969 και ω του θαύματος, μάς καταφθάνει ο Γκουτέρες πριν τελειώσει ο καταραμένος Ιούλιος. Περασμένη Πέμπτη ξεκίνησε η «Οδύσσεια» του Νόλαν. Ο Οδυσσέας ως ο «κανένας» προκαλεί άπειρες συζητήσεις και διαφωνίες. Είναι το πρόβλημα της κυπριακής μυθολογίας μας. Ο Γκουτέρες, ως σύγχρονος «κανένας», θα δοκιμάσει την τύχη του με τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες του Κυπριακού. Προσδοκία όλων να πετύχει και να επιστρέψει στην… Ιθάκη του δικαιωμένος, ότι «έκανε ό,τι μπορούσε» για το, επίσης καταραμένο, Κυπριακό. Προτιμώ την «Οδύσσεια», παρά το Κυπριακό. Η «Οδύσσεια» εξακολουθεί, 3 χιλιάδες χρόνια μετά, να εμπνέει δημιουργούς και θεατές παγκοσμίως. Το Κυπριακό ποιον εμπνέει, εβδομήντα και μόνον χρόνια περιπετειών και τάχα συνομιλιών;
Πάμε στο έπος του Ομήρου: Ο Γεώργιος Κ. Τασούδης, γράφει στο χθεσινό antifono.gr. «Ο Όμηρος δεν αντιμετωπίζει τους ανθρώπους ως εκπροσώπους ομάδων, φύλων ή κοινωνικών κατηγοριών. Τους αντιμετωπίζει ως πρόσωπα. Γι' αυτό και η αξία τους δεν μετριέται από τον αριθμό των στίχων που τους αφιερώνει, αλλά από το βάθος της παρουσίας τους και από το αποτύπωμα που αφήνουν στην πορεία του έπους και στην ψυχή του αναγνώστη. Ο Όμηρος δεν γράφει με όρους ποσοστώσεων· γράφει με όρους δραματικής αλήθειας. Κάθε εποχή έχει τις ιδεολογίες της. Η δική μας, όμως, μοιάζει να δυσπιστεί απέναντι σε κάθε παραδεδειγμένη αξία. Δεν αρκείται να ερμηνεύσει τα μεγάλα έργα· αισθάνεται την ανάγκη να τα διορθώσει. Δεν συνομιλεί με την παράδοση· την ανακρίνει. Δεν αναζητεί τι έχει να διδαχθεί από αυτήν, αλλά τι μπορεί να της καταλογίσει. Έτσι, όμως, η ιδεολογία παύει να αποτελεί εργαλείο κατανόησης και μετατρέπεται σε παραμορφωτικό φακό. Δεν βλέπει πλέον το έργο όπως είναι, αλλά όπως επιθυμεί να είναι. Και όταν η πραγματικότητα δεν συμφωνεί με τις βεβαιότητές της, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα. Οι κλασικοί δεν χρειάζονται την έγκρισή μας· εμείς έχουμε ανάγκη τη συνομιλία μαζί τους. Οι μεγάλοι πολιτισμοί δεν κινδυνεύουν επειδή κάποιοι επιχειρούν να τους ερμηνεύσουν λανθασμένα. Κινδυνεύουν όταν τα ίδιά τους τα παιδιά παύουν να τους διαβάζουν. Αν, λοιπόν, η νέα 'Οδύσσεια' οδηγήσει έστω και έναν νέο άνθρωπο να ανοίξει για πρώτη φορά τον Όμηρο, τότε, παρά τις επιφυλάξεις μας, θα έχει ήδη προσφέρει μιαν ανεκτίμητη υπηρεσία. Από εκεί και πέρα, τον λόγο θα τον έχει ο ίδιος ο Όμηρος».
Ο Γκουτέρες και το Κυπριακό είναι μια ιστορική μικρή περιπέτεια. Η περιπλάνηση στις δεκαετίες του προβλήματος, αντιστοιχεί σε μια γεωπολιτική «οδύσσεια». Τα πάντα στη ζωή μας είναι τέτοια. Όσοι το καταλάβουν, και είναι πολύ ελάχιστοι, θα ξέρουν τι να αναμένουν από τον Δούρειο Ίππο που θα εμφανιστεί σε λίγες εβδομάδες στην αυλή μας.
