Παρασκευή απόγευμα, καθ' οδόν για το γραφείο. Θα’ ναι μακρά η νύχτα. Γι’ αυτό και σταματώ στο περίπτερο της Βυζαντίου για προμήθειες. Αυτό που βλέπω δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο σε μια πόλη που η στάθμευση στα πεζοδρόμια είναι κανόνας. Είναι όμως διπλά ενοχλητικό. Γιατί ένα περιπολικό, κάθετα επί του πεζοδρομίου, κόβει την πρόσβαση σε όποιον επιχειρήσει πεζός να διασχίσει τον δρόμο. Ένας αστυνομικός, ο οδηγός, βρίσκεται εντός του αυτοκινήτου και προφανώς άλλος ένας μέσα στο περίπτερο.
Παρκάρω νόμιμα και κατεβαίνω. Τον βλέπω στο ταμείο. Είναι ψηλός, λεπτός, ψιλοκουρεμένος και φοράει στολή. Τα ρούχα του προσδιορίζουν το Σώμα της Αστυνομίας στο οποίο υπηρετεί. Τον βλέπω να πληρώνει και να φεύγει. Απευθύνομαι στον νεαρό αστυνομικό ευγενικά και στον πληθυντικό και ζητώ να μιλήσουμε. Τον προτρέπω να βγούμε καλύτερα στην είσοδο για να μην μας ακούνε οι άλλοι. Δεν θέλω να προσβάλω κανέναν και ειδικά ένα όργανο της τάξης. «Έχετε σταθμεύσει στο πεζοδρόμιο», του λέω και περιμένω μια συγγνώμη. «Δεν ενοχλούμε κανέναν», απαντά.
Το θράσος δεν έχει όρια, λέω στον εαυτό μου. Καταπίνω τον θυμό που αισθάνομαι και συνεχίζω ήρεμα: «Ακόμα κι έτσι η στάθμευση στο πεζοδρόμιο είναι παράνομη. Και η Αστυνομία είναι υπεύθυνη για να εφαρμόζει τους νόμους. Και να δείχνει το παράδειγμα». Με κοιτάει ατάραχος και αντιλαμβάνομαι πως δεν κατανοεί στ’ αλήθεια τι του λέω. Μου απαντά ξανά στο ίδιο μοτίβο: «Δεν ενοχλήσαμε κανέναν. Κι αν υπήρχε κάποιος που ήθελε να περάσει, ήταν εκεί ο συνάδελφος να μετακινήσει το όχημα».
Ωραίο επιχείρημα, νεαρέ αστυφύλακα. Και πού το είδες γραμμένο ότι η νομιμότητα είναι θέμα ενόχλησης; Ότι ο νόμος ενεργοποιείται μόνο την ώρα που κάποιος διεκδικεί τα δικαιώματά του; Μου λες δηλαδή ότι ο σεβασμός στους κανόνες οδικής κυκλοφορίας είναι επιλεκτικός και πως η πρόσβαση ενός πεζού, ενός ατόμου σε αναπηρικό αμαξίδιο, ενός γονέα με παιδικό καρότσι ή ενός ανθρώπου με κινητικές δυσκολίες θα εξαρτιόταν από το αν ο αστυνομικός θα προλάβαινε να μετακινήσει το περιπολικό; Μου λες πώς θα σεβαστεί κάποιος τον νόμο όταν βλέπει αυτούς που τον εκπροσωπούν να τον παραβιάζουν για λόγους ευκολίας; Πώς να πειστεί ο πολίτης ότι θα τιμωρηθεί αν παρκάρει πάνω στο πεζοδρόμιο (καλά, αυτό είναι από άλλο ανέκδοτο), όταν το ίδιο κάνει το περιπολικό που περνά καθημερινά από μπροστά του;
Τι δεν καταλαβαίνεις, νεαρέ; Τι δεν σου 'μαθαν τόσα χρόνια στα σχολεία και μετά στην αστυνομική σχολή; Ποιες δεξιότητες που απαιτούνται για να είσαι πρώτα απ’ όλα συνειδητοποιημένος πολίτης δεν σου δίδαξαν; Δεν άκουσες ποτέ και πουθενά ότι ο δημόσιος χώρος δεν είναι για να καταπατείται, ότι τα πεζοδρόμια δεν είναι χώροι προσωρινής στάθμευσης κι ούτε λειτουργούν υπό όρους; Αλλά χώροι που πρέπει να παραμένουν ελεύθεροι και ασφαλείς ανά πάσα στιγμή;
Κι έπειτα, καταλαβαίνω το νεαρό της ηλικίας. Αλλά grow up. Είστε αστυνομικός. Οι νόμοι δεν μπορεί να ισχύουν μόνο για τους άλλους ή να εφαρμόζονται μόνο όταν βολεύει. Ισχύουν, ναι, καλά άκουσες, ισχύουν και για εκείνους που τους εκπροσωπούν. Το περιπολικό που οδηγείς σε καμία περίπτωση δεν είναι διαβατήριο παρανομίας. Είναι ευθύνη. Διπλή συνεπώς η ευθύνη σου ως πολίτης κι ως όργανο της τάξης. Γιατί οι πράξεις και η συμπεριφορά σου, ειδικά όταν φοράς στολή, δεν επηρεάζουν μόνο εσένα. Επηρεάζουν την αξιοπιστία του θεσμού που εκπροσωπείς. Το κύρος του οποίου έχεις ευθύνη να σώζεις κάθε μέρα σε μια εποχή που οι θεσμοί, και κατ’ επέκταση η δημοκρατία, καταρρέουν.
