Το γεγονός ότι στις διαπραγματεύσεις που έγιναν μέχρι σήμερα η ελληνοκυπριακή πλευρά δεν έβαλε καθόλου στο τραπέζι την Κερύνεια, θεωρείται εκ μέρους κάποιων ως πληρωμή του τιμήματος του εγκλήματος το οποίο διέπραξε. Δηλαδή σαν να λέει «φταίω, εγώ προκάλεσα τη στρατιωτική σας επέμβαση εδώ. Και το τίμημα γι' αυτό σάς το πληρώνω αφήνοντάς σας την Κερύνεια». Έτσι. Ζητά το Βαρώσι. Ζητά τη Μόρφου. Ζητά την Καρπασία. Όμως δεν ζητά την Κερύνεια. Δεν αναφέρεται καθόλου στην Κερύνεια. Ξέγραψε την Κερύνεια. Υπάρχουν κάποιοι που γράφουν και λένε ότι «τα σύνορά μας είναι στην Κερύνεια». Όμως, κάτι τέτοιο δεν υπάρχει στο λεξιλόγιο της κυβέρνησης! Σαν να φοβάται ότι το να ζητήσει την Κερύνεια θα θεωρηθεί ως ενέργεια ενάντια στη λύση και την ειρήνη. Σαν να μην είναι πλέον δικαίωμά της να το ζητήσει αυτό. Άλλωστε κοιτάξτε τι λέει ο Ερχάν Αρικλί, ο οποίος παίρνει θάρρος από αυτό: «Όσοι ζητούν πίσω την Κερύνεια, πρέπει να ρισκάρουν να χάσουν και τη Λάρνακα και τη Λεμεσό»! Πρέπει να υποβληθεί το εξής ερώτημα στον Αρικλί: «Μόνο όσους ζητούν την Κερύνεια αφορά αυτή η απειλή; Δηλαδή, δεν ισχύει για όσους ζητούν τη Μόρφου και το Βαρώσι;». Αυτά μπορούν να ζητούνται ελεύθερα. Η Κερύνεια απαγορεύεται! Για να πω την αλήθεια, δυσκολεύομαι και εγώ να το καταλάβω. Γιατί δεν ζήτησαν ποτέ πίσω την Κερύνεια; Γιατί μετέτρεψαν σε φυσιολογικό το να μην ζητείται αυτή; Μήπως αποδέχτηκαν από την αρχή τη διαίρεση του νησιού στα δυο; Έτσι καθόρισαν τον χάρτη μιας διζωνικής λύσης στο μέλλον; Ή μήπως ξέγραψαν την Κερύνεια, αποφασίζοντας ότι είναι απαραίτητη προϋπόθεση η καταβολή τιμήματος και ότι αυτή θα μπορούσε να είναι το εν λόγω τίμημα; Βλέπετε ότι το να ζητείται το Βαρώσι ή η Μόρφου δεν προκαλεί τόση αντίδραση στην τουρκική πλευρά. Όμως, άμα γίνει λόγος για την Κερύνεια ξεσπάει χαλασμός κόσμου. Η Κερύνεια δεν συμπεριλαμβάνεται στο παζάρεμα. Γιατί; Ξέρει κανείς την απάντηση σε αυτή την ερώτηση;
Η Κερύνεια. Η ωραία Κερύνεια που δεν κατέστη δυνατόν να ανήκει στους Κυπρίους. Ναι ήταν ωραία, ήταν το διαμάντι αυτού του νησιού κάποτε. Ήταν καταπράσινη. Τα σπίτια φαινόντουσαν να ήταν χαμένα μέσα στο πράσινο όταν τα κοίταζες από τα βουνά. Δεν ξέρω πώς αντέχει τόσο μπετόν τώρα. Παλιά ανακούφιζε τον άνθρωπο, τώρα τον πνίγει. Την τελευταία φορά πήγα πριν είκοσι χρόνια ένα βράδυ σε εκείνο το ωραίο αρχαίο λιμάνι. Και μετά από εκείνο το βράδυ δεν πήγα ποτέ ξανά για περίπατο εκεί. Υπήρχε πολυκοσμία, όπως πάντα. Όμως, δεν υπήρχε έστω και ένα οικείο πρόσωπο. Κανένα βλέμμα δεν έλεγε «είμαι Κύπριος». Ούτε στους Ελληνοκυπρίους ανήκει. Ούτε στους Τουρκοκυπρίους. Αυτή η πόλη είναι η πιο αληθινή απόδειξη για το σε τι χάλι καταντήσαμε σε αυτή τη χώρα. Και φυσικά το Βαρώσι. Εμείς οι Κύπριοι είμαστε ξένοι πλέον εκεί. Περπατώντας σε εκείνα τα σοκάκια νιώθεις τον εαυτό σου σαν τουρίστα και όχι σαν πολίτη. Άλλαξε ακόμα και η μυρωδιά της. Είναι το πιο απόλυτο έγγραφο της προδοσίας προς την πατρίδα μας. Και αυτή. Και το Βαρώσι! Στον αέρα μιλούν όσοι λένε πως «αυτή η χώρα είναι δική μας», στον αέρα μιλούν. Ούτε Καρπασία έμεινε. Ούτε Μεσαορία. Αυτό το νησί μετατράπηκε σε έναν τεράστιο στρατώνα. Είχε έρθει και σε εμένα στην Κύπρο κάποτε ένας στενός φίλος μου, ο οποίος ζήτησε άσυλο από τη Σοβιετική Ένωση στη Δύση και μετά εγκαταστάθηκε στην Ολλανδία. Στεναχωριόταν επειδή είχε μείνει στη Σοβιετική Ένωση η οικογένειά του και σχεδίαζε να επιστρέψει. Αφού ήρθε και είδε την Κύπρο, άλλαξε γνώμη. Γιατί; Διότι τού θύμισαν τη Σοβιετική Ένωση οι στρατιώτες και τα τεθωρακισμένα οχήματα που εμφανίζονταν μπροστά του παντού. Μια μιλιταριστική τάξη πραγμάτων… «Καλά έκανα και πήγα στην Κύπρο. Ζωντάνεψε μπροστά στα μάτια μου ο μιλιταρισμός που υπάρχει στην πατρίδα μου», είχε πει.
Πού τελειώνουν τα σύνορά μας; Πείτε μου, πού; Εκεί που τελειώνουν τα σύνορα της καρδιάς μας; Σε ποιον ανήκει αυτή η χώρα; Σε ποιον ανήκει η Κερύνεια; Σε ποιον ανήκει το Βαρώσι; Σε ποιον ανήκει η Λάρνακα; Πότε θα γκρεμιστούν τούτα τα τείχη, τούτα τα οδοφράγματα; Δεν θα μπορέσουμε ξανά να διακινούμαστε ελεύθερα εμείς; Γιατί δεν γνωρίζει σύνορα η πλοήγηση στο GPS; Άραγε δεν μπορεί να διαβάσει την προειδοποίηση «στρατιωτική περιοχή»;
