Συνέχεια από το χθεσινό: «Ατατούρκ: Πήρα εκδίκηση για τον Έκτορα». Η ταύτιση Τούρκων-Τρώων δεν είναι σύγχρονη εφεύρεση. Ορισμένοι Ιταλοί ανθρωπιστές του 15ου αιώνα ανήγαγαν την καταγωγή των Τούρκων στην Τροία, ενώ ο επικός ποιητής Τζιοβάνι Μάριο Φιλέλφο παρουσίασε την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τον Μωάμεθ Β΄ ως εκδίκηση εναντίον των Ελλήνων. Ο Τούρκος ιστορικός Ερχάν Αφιόνκου, στο βιβλίο του Truva'nın İntikamı (Η Εκδίκηση της Τροίας), εντοπίζει τις απαρχές της ιδέας στο Χρονικό του Φρειδερίκου του 7ου αιώνα και στο Gesta Francorum του 12ου αιώνα. Παρόμοια ρητορική χρησιμοποιήθηκε και από τις βρετανικές δυνάμεις και τους Ανζάκ κατά την εκστρατεία της Καλλίπολης. Η Αυστραλή ιστορικός Σάρα Μίντφορντ στο βιβλίο της Gallipoli, Anzacs and the Great War, καταγράφει τις ομοιότητες που αναγνώρισαν οι Συμμαχικές δυνάμεις: και στους δύο πολέμους συμμετείχαν στρατοί από πολλά μέρη του κόσμου, αμφότεροι οι εισβολείς δεν κατάφεραν να κερδίσουν έδαφος εύκολα, και στους δύο χρησιμοποιήθηκε κάποιας μορφής «Δούρειος Ίππος».
Ο «Δούρειος Ίππος» των Συμμάχων ήταν η εσκεμμένη προσάραξη του βρετανικού πλοίου μεταφοράς άνθρακα «River Clyde» στις 25 Απριλίου 1915. Το πλοίο μπορούσε να μεταφέρει έως 2.000 άνδρες και σκοπός ήταν να εξαπολυθεί αιφνιδιαστική επίθεση κατά των οθωμανικών δυνάμεων. Η επιχείρηση απέτυχε, με μεγάλο αριθμό θυμάτων κυρίως μεταξύ των Ιρλανδών στρατιωτών. Ο βρετανός ακαδημαϊκός Τέρενς Σπένσερ, στο διάσημο άρθρο του «Τούρκοι και Τρώες στην Αναγέννηση» (αρχές δεκαετίας 1950), εξηγεί ότι η ταύτιση ήταν «δελεαστική» διότι, εκτός από τη γεωγραφική συνάφεια, η ονομασία «Τεύκριοι» για τους Τρώες γνωστή από τον Βιργίλιο παρέπεμπε εύκολα στο «Turci» των Λατίνων και στο «Turchi» των Ιταλών. Ακόμη και ο καρδινάλιος Ισιδώρος, αυτόπτης μάρτυρας της πολιορκίας της Κωνσταντινούπολης το 1453, αναφέρθηκε στον σουλτάνο Μωάμεθ Β΄ ως «Πρίγκιπα των Τρώων». Υπάρχουν ιστορικά τεκμήρια ότι ο Μωάμεθ Β΄, κατά τη διάρκεια της κατάκτησης της Μυτιλήνης το 1462, επισκέφθηκε τα ερείπια της Τροίας κοντά στα Δαρδανέλια. Εξέτασε τη θέση της πόλης και αναζήτησε τους τάφους του Αχιλλέα και άλλων ηρώων, εκφράζοντας θαυμασμό για τα ομηρικά πρόσωπα. Ο ιστορικός του σουλτάνου, Κριτοβούλος, καταγράφει ότι ο Μωάμεθ στάθηκε ανάμεσα στα ερείπια και δήλωσε: «Ο Θεός με διατήρησε μέχρι σήμερα ως σύμμαχο αυτής της πόλης και του λαού της. Ήταν οι Έλληνες, οι Μακεδόνες, οι Θεσσαλοί και οι Μορέοι που κατέστρεψαν αυτόν τον τόπο. Παρά τους πολλούς αιώνες που έχουν περάσει, έχουμε εκδικηθεί από τους απογόνους τους για τα αδικήματα που διέπραξαν εναντίον μας, των Ασιατών».
Διαβάζοντας τα πιο πάνω ένας ψύχραιμος αναγνώστης και παρατηρητής δεν θα δίσταζε να προσάψει στους Οθωμανούς και τους Τούρκους ένα ιστορικό άγχος για την καταγωγή και προέλευσή τους. Από τη μια πατούν στην ιστορική πραγματικότητα σαν απόγονοι του «Γκρίζου Λύκου» κι από την άλλη θέλουν εμμονικά να κατέχουν και ιστορικό βάθος για λαούς όπως οι Τρώες τρεις χιλιάδες χρόνια πριν…Μια απλή ερώτηση θα έβαζε τα πράγματα σε μια πιο καθαρή εικόνα. Στην Ελληνική επικράτεια χιλιάδες ονόματα είναι τρωικά. Έκτορας, Ανδρομάχη, Πάρης, Πρίαμος και πολλά άλλα. Πόσοι Τούρκοι έχουν τέτοια ονόματα σήμερα;
