Έχει μετατραπεί σε αγνώριστη η πατρίδα μας στα χέρια της Τουρκίας, στην οποία η δικαιοσύνη και το δίκαιο έχουν πιάσει πάτο, σαπίζουν στα κελιά της φυλακής οι ωραιότεροι και καλύτεροι άνθρωποι, ρίχνονται στα σκουπίδια οι αποφάσεις του διεθνούς δικαίου που την αφορούν, έχει γίνει ειδική στα βασανιστήρια, έμεινε ανεξεταστέα στην επιστήμη, βούλιαξε στο ψέμα και έχει μετατρέψει σε πολιτική την κάθε είδους πλαστογραφία. Στο μισό της πατρίδας μας. Εκείνη ίδρυσε τούτη τη σάπια και βρόμικη τάξη πραγμάτων εδώ. Είναι ο αρχιτέκτονας όλων όσων συμβαίνουν. Κολλήσαμε και εμείς όλα όσα υπάρχουν σε αυτήν. Πάντα αυτά είναι τα φυσιολογικά αποτελέσματα του να ζει κανείς κάτω από τον ζυγό μιας χώρας στην οποία δεν υπάρχει δικαιοσύνη και δίκαιο. Αν εκείνη είναι ποταπή, πώς μπορεί να είναι ο δούλος της τον οποίο διόρισε εδώ ως υπουργό; Μήπως μπορεί να είναι έντιμοι όσοι ακολουθούν τα αχνάρια ενός πλαστογράφου; Ιδού, αυτή είναι η κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε εδώ. Λέω ότι μας μόλυναν όλες οι βρομιές που υπάρχουν σε αυτήν, όμως και εμείς δεν είμαστε αθώα περιστέρια! Πόσο γρήγορα συμβαδίσαμε με αυτήν, έτσι δεν είναι; Υπήρχαν και παλιά ανάμεσά μας εγωιστές, συμφεροντολόγοι, πλαστογράφοι και ποταποί, όμως δεν ήταν τόσοι πολλοί. Αν έζωσαν αυτή την κοινωνία σαν την πανώλη και μετατράπηκαν σε κοινωνική ασθένεια, αργότερα ήρθαν. Μέσα σε μια στιγμή αποκτήσαμε πληθωρισμό κολάκων και υποχθόνιων ανθρώπων. Ό,τι είναι οι υπουργοί που παίρνουν ρουσφέτι στην Άγκυρα, έτσι έγιναν και εδώ. Όσο υποτακτικός είναι ο λαός εκεί, τόσο υποτακτικός έγινε και στην Κύπρο. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, δεν θα μπορούσαν να ήταν διαφορετικά όλα όσα πάθαμε.
Δεν ήξεραν ότι μπάζει νερά αυτό το πλοίο; Όλοι το ήξεραν. Ήξεραν όλοι ότι τα ζάρια ήταν πειραγμένα. Ο καπετάνιος είναι ένοχος; Είναι! Το πλήρωμα είναι ένοχο; Είναι! Εκείνοι που έδωσαν τη διαταγή να ανοιχτεί στη θάλασσα είναι ένοχοι; Είναι! Ο υπουργός συγκοινωνιών είναι ένοχος; Είναι! Τότε γιατί αγκάλιασε με στοργή τον Αρικλί, ο Τουφάν; Έκλαιγε ο Αρικλί και γι’ αυτό, λέει. Θέλησε να τον παρηγορήσει, λέει. Μήπως έκλαιγε λόγω του αισθήματος ενοχής ο Αρικλί ή λόγω του πόνου που ένιωθε; Ο κύριος ένοχος είναι εκείνος που προσπαθεί ακόμα να συγκαλύψει τις πραγματικότητες. Μήπως μπορεί να είναι ίδια τα δάκρυα του Αρικλί με τα δάκρυα μιας μητέρας που γλίστρησαν από τα χέρια της τα παιδιά της και τα πήραν τα κύματα; «Δεν ντρέπομαι να αγκαλιάσω τους ανθρώπους και να πω ζωή σε λόγου μας», λέει ο Τουφάν. Και εγώ δεν ντρέπομαι. Όμως, δεν μπορώ να πω ζωή σε λόγου σου σε εκείνους που έστειλαν ανθρώπους στον θάνατο εν γνώσει τους, εξαιτίας της δίψας για χρήματα. Αν οι βασικοί ένοχοι αυτού του ομαδικού εγκλήματος κλαίνε, αντί να λογοδοτήσουν και τους αγκαλιάζουμε για παρηγοριά, σε τι διαφέρει αυτό από το να αγκαλιάζουμε τον δολοφόνο ενός παιδιού που κλαίει στους διαδρόμους του δικαστηρίου;
Καθώς έγραφα αυτές τις γραμμές, ήρθε μια είδηση της τελευταίας στιγμής και έκανε τα πάντα άνω κάτω. Ο Ουνάλ Ουστέλ έπαυσε τον Αρικλί. Μόνο τόσο μπόρεσε να αντέξει στην πίεση της κοινής γνώμης ο κύριος Ουνάλ. Όμως, είμαι βέβαιος πως και αυτό είναι δουλειά της Άγκυρας. Αν η Άγκυρα του πει παύσε τον, τον παύει. Όπως γίνεται αντιληπτό, η Άγκυρα ξέγραψε τον Αρικλί. Έτσι έκλεισε το πολιτικό του δεφτέρι. Τώρα μπορούν να χαρούν όλοι. Δεν ξέρουν ότι φεύγει ένας Αρικλί και έρχεται ένας άλλος. Μοιράζονται ξανά τα χαρτιά τώρα; Ιδού ακόμα μια είδηση της τελευταίας στιγμής. Ο Αρικλί αποσύρθηκε από την κυβέρνηση. Τέλειωσε η κυβέρνηση. Κανείς δεν μπόρεσε να διώξει αυτούς τους δούλους εδώ και 4,5 χρόνια. Τους έδιωξε το πλοίο που βούλιαξε! Τι θα γίνει από εδώ και μπρος; Πρόωρες εκλογές;
Ο Μουσταφά Ακιντζί διερωτάται: «Θα βούλιαζε έτσι τώρα αυτό το πλοίο, αν ήμασταν εντός της ΕΕ και του διεθνούς δικαίου;» Βουλιάζουν και στην Ευρώπη πλοία κύριε Μουσταφά. Αλλά παρά ταύτα, συμφωνώ μαζί σου. Έχεις δίκαιο αν θες να πεις ότι παθαίνουμε όλα όσα βιώνουμε, επειδή ζούμε κάτω από τον ζυγό της Τουρκίας. Ενόσω δεν απαλλασσόμαστε από αυτήν, δεν θα απαλλαχτούμε από κανέναν μπελά. Έτσι δεν είναι;
