Ζούμε σε μια χώρα που κάθε τρεις και λίγο μας προκύπτει και ένα νέο περιβαλλοντικό σκάνδαλο ή καλύτερα περιβαλλοντικό έγκλημα. Από το Κάβο Γκρέκο, στη Λεμεσό, από τη Λεμεσό στηΝ Πέγεια και στον Ακάμα, από τον Ακάμα στην Αλυκή της Λάρνακας και από τη Λάρνακα στην Αλυκή Ακρωτηρίου και ξανά από την αρχή. Κατά κανόνα, τα σκάνδαλα αυτά δεν είναι καθόλου αθώα και συνδέονται συνήθως με τεράστια οικονομικά συμφέροντα τα οποία προκειμένου να πετύχουν αυτά που θέλουν, δεν ενδιαφέρονται καθόλου για το περιβάλλον το οποίο δεν τους ενδιαφέρει ποσώς.
Όσοι ασχολούνται με τα περιβαλλοντικά θέματα, αλλά και ειδικά εμείς οι δημοσιογράφοι που έχουμε κάποιες περισσότερες περιβαλλοντικές ευαισθησίες, γνωρίζουμε πολύ καλά ότι χωρίς τις περιβαλλοντικές οργανώσεις δεν θα ξέραμε καν τα περισσότερα εκ των θεμάτων. Συνήθως εθελοντές, κόσμος που είναι σε όλη την Κύπρο, έχει τα μάτια του ανοιχτά, παρακολουθεί, καταγράφει και καταγγέλλει δεκάδες προβλήματα που συμβαίνουν καθημερινά. Ακόμα και ζητήματα τα οποία αναδεικνύονται από τον Τύπο, πολλές φορές η αφετηρία βρίσκεται πίσω από μία ανάρτηση, μια φωτογραφία, ένα παράπονο που έκανε είτε μια περιβαλλοντική οργάνωση, είτε ένας γνωστός περιβαλλοντιστής.
Η θλιβερή εξέλιξη μετά τις εκλογές που έδωσε την Επιτροπή Περιβάλλοντος της Βουλής στο ΕΛΑΜ, για όσους ασχολούνται, ήταν το πρώτο καμπανάκι. Έδωσαν, με την ανοχή τους, μια κρίσιμη επιτροπή σε ανθρώπους που αμφισβητούν την κλιματική αλλαγή, που θεωρούν το κυνήγι ως αγάπη για τη φύση και την παγίδευση πουλιών ως «παράδοση», σε ανθρώπους που ακόμα και πρόσφατα με τον αφθώδη πυρετό, προσπαθούν με νταϊλίκια να περάσουν το δικό τους, παρά να συνεργαστούν με τους επιστήμονες. Και εκεί που κάποιοι έτρεξαν να μας πουν υπερβολικούς, ήρθε και το κερασάκι στην τούρτα.
«Οι επιπτώσεις της δράσης συγκεκριμένων ακτιβιστικών οργανώσεων και ακτιβιστών που δραστηριοποιούνται στον τομέα του περιβάλλοντος και η αξιολόγηση της ανάγκης λήψης μέτρων για την αντιμετώπιση του φαινομένου». Αυτό δεν είναι η θεματική μιας συζήτησης σε κάποιο ακροδεξιό καφενέ με ομιλητή έναν λαθροθήρα ή κάποιον γνωστό developer. Είναι θεματική που θα συζητηθεί στη Βουλή των Αντιπροσώπων, μετά από πρόταση δύο ακροδεξιών βουλευτών και τη σιωπηλή συνενοχή και ανοχή όλων, πλην ΑΚΕΛ.
Και κάπως έτσι, αντί η Βουλή να ψάχνει τρόπους να προστατεύσει το περιβάλλον από εκείνους που το καταστρέφουν, αποφάσισε να συζητήσει πώς θα προστατεύσει κάποιους, από εκείνους που καταγγέλλουν την καταστροφή του. Αντί να ενοχλούν οι παράνομες επεμβάσεις, οι εκχερσώσεις, οι αναπτύξεις σε προστατευόμενες περιοχές και όσοι αντιμετωπίζουν τη φύση ως οικόπεδο προς αξιοποίηση, φαίνεται ότι ενοχλούν αυτοί που τα φωτογραφίζουν, τα καταγράφουν και τα βγάζουν στη φόρα. Και επειδή προφανώς είναι δύσκολο να εξαφανίσεις τα περιβαλλοντικά εγκλήματα, ίσως είναι ευκολότερο να κυνηγήσεις αυτούς που τα αποκαλύπτουν. Άλλωστε, χωρίς φωτογραφίες, καταγγελίες και ενοχλητικούς ακτιβιστές, χωρίς ενοχλητικούς δημοσιογράφους, μπορεί στο τέλος να καταφέρουμε να αποκτήσουμε το τέλειο περιβάλλον, εκείνο στο οποίο όλα θα καταστρέφονται, αλλά κανείς δεν θα μας χαλάει την ησυχία μιλώντας γι’ αυτό, κανείς δεν θα χαλάει την ησυχία φωνάζοντας υπέρ αυτών που δεν έχουν φωνή.
