Η υπερβολική έκθεση τελικά θα σε αφήσει εκτεθειμένο. Η πρώτη μου σκέψη όταν είδα το ολίσθημα του ευρωβουλευτή μας Φειδία Παναγιώτου στη συζήτησή του με τον παραολυμπιακό αθλητή και επίδοξο βουλευτή με το Κίνημα της Άμεσης Δημοκρατίας Λοΐζο Χρυσάνθου.
Ο κ. Χρυσάνθου εξήγησε τις κατηγορίες των Παραολυμπιακών και όταν αναφέρθηκε στην S14, ο Φειδίας φάνηκε πόσα δεν γνωρίζει για τα αθλήματα, για τις αναπηρίες, για τα προσωπικά δεδομένα. «Εν για τους πελλούς, είπες;» ρώτησε μασουλώντας τη σαλατούλα του, προκαλώντας αμηχανία όχι μόνο στον καλεσμένο του αλλά σε όλους όσοι παρακολουθούσαν.
Και ασφαλώς έγινε viral διότι στο νέο περιβάλλον οι δηλώσεις, οι παραλείψεις και η ασυνέπεια στον δημόσιο λόγο αποκαλύπτονται χωρίς φίλτρα. Η δημοσιότητα είναι προνόμιο αλλά ανέκαθεν έκρυβε παγίδες. Ήταν εύκολο γκολ για τους αντιπάλους του εκ των οποίων οι πλείστοι δεν κόπτονται τόσο για τα ανθρώπινα δικαιώματα όσο για την ευρύτερη απήχηση του Φειδία. Ένας πιθανός (δεύτερος) θρίαμβος της πλατφόρμας του στις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές θα ρεζιλέψει ακόμη περισσότερο τα παραδοσιακά κόμματα, τα οποία δυσκολεύονται να εξηγήσουν πώς το παιδί του αλγόριθμου, ένας κλόουν στα δικά τους μάτια, κατάφερε να τους απογυμνώσει πολιτικά. Ούτε κι αυτό είναι αμελητέο.
Όπως μου εξήγησε ένας ψυχολόγος, ο κ. Παναγιώτου δεν είναι νάρκισσος, είναι, όπως είπε, «χωρκάτης», κι όχι ασφαλώς με την έννοια του ανθρώπου που κατάγεται από χωριό. Εννοούσε χωρίς φίλτρα, χωρίς αναστολές, φως φανάρι άλλωστε πως έχει ανοσία στην αμηχανία ή την προσβολή των άλλων. Έλα όμως που η πολιτική ευθύνη απαιτεί κατιτίς παραπάνω: γνώση, σεβασμό και αυτοέλεγχο. Μπορούν τέτοιοι τύποι να είναι βουλευτές; Ασφαλώς και μπορούν –και το αποδεικνύει η κάλπη.
Για αυτό και η συζήτηση αυτή αναπόφευκτα περνά στη δημόσια κουλτούρα μας. Ποιος τους ετοίμασε για τον δημόσιο ρόλο; Ποιος μας βγάζει στην κοινωνία; Από ποιο σχολείο πέρασαν χωρίς να μάθουν βασικές έννοιες, πολιτική ορθότητα, θεσμική ευθύνη. Και αν δεν τα έμαθαν εκεί, γιατί η κοινωνία να θεωρεί ότι θα τα μάθουν στα σόσιαλ; Μήπως γιατί και η δική μας ευθύνη μοιάζει να ξεκινά και να τελειώνει στο κινητό;
Έχουμε γίνει πολύ ευαίσθητοι τελευταίως, όχι όμως επειδή και καλά απαιτούμε να στηρίζουμε υποψηφίους με ουσία και υπευθυνότητα. Ευαισθητοποιούμαστε εκ των υστέρων για τη διαφθορά, την ενδοοικογενειακή βία, τα άτομα με αναπηρίες. Αυτό δεν είναι καλλιέργεια κουλτούρας, είναι υποκρισία και δεν έχει καμία σημασία αν ο «χωριάτικος» αυθορμητισμός του Φειδία είναι κατανοητός ή ανεκτός.
Υπό κανονικές συνθήκες θα καθησύχαζα τους πολιτικούς να μην ανησυχούν, αργά ή γρήγορα ο καθένας βρίσκει αρκετό σχοινί για να κρεμαστεί μόνος του. Στον κόσμο όμως του viral δεν είμαι καθόλου σίγουρη. Η τελική κρίση, δυστυχώς ή ευτυχώς, θα δοθεί και πάλι στην κάλπη.
