«Έκανες έγκλημα θα φύγεις. Εδώ, για να μείνεις, πρέπει να καθήσεις φρόνιμα». «Μα μόλις αγόρασα αυτοκίνητο. Μόλις έδωσα δύο χιλιάδες προκαταβολή για το σπίτι. Πλήρωσα και τρεις χιλιάδες στον δικηγόρο για την ένσταση στην υπόθεση ασύλου. Η γυναίκα μου είναι έγκυος».
«Όχι. Θα φύγεις. Με τους άλλους δεν έχουμε λύσεις, με εσένα έχουμε. Είσαι ξένος. Θα απελαθείς. Μάζεψέ τα και πάμε».
Είναι το αφήγημα που καταπίνουμε όλοι αμάσητο. Και, δυστυχώς, το ίδιο κάνουν και τα μέσα ενημέρωσης. Είναι το αφήγημα που αναπαράγεται χωρίς δεύτερη σκέψη. Όμως στα μέσα ενημέρωσης δεν είμαστε κυβερνητικά γραφεία Τύπου για να αναδημοσιεύουμε τις ανακοινώσεις των Αρχών. Ας κοιτάξουμε και λίγο τον άνθρωπο.
Διαβάσαμε για δύο υποθέσεις. Στη Λεμεσό, μετά από σοβαρό επεισόδιο με συμπλοκή, τραυματισμούς και βαριά ποινικά αδικήματα, δέκα αλλοδαποί απελάθηκαν. Στη Λάρνακα, πιο πριν, σε άλλη υπόθεση, αφαιρέθηκε το καθεστώς διεθνούς προστασίας από Παλαιστινίους. Αφαιρέθηκε το καθεστώς αλλά απελάθηκαν; Και κυρίως: είναι θεμιτό, νόμιμο και ανθρώπινο να στείλεις κάποιον πίσω στη Γάζα;
Η διαχείριση της μετανάστευσης και η δημόσια ασφάλεια είναι ευθύνη του κράτους. Κανείς δεν το αμφισβητεί. Ωστόσο, η απέλαση δεν μπορεί να είναι αυτόματη. Δεν μπορεί να βασίζεται αποκλειστικά σε μια καταδίκη. Απαιτείται τεκμηριωμένη, εξατομικευμένη αξιολόγηση, όπως επιβάλλει το ευρωπαϊκό και διεθνές δίκαιο. Άλλο η ανάκληση καθεστώτος διεθνούς προστασίας και άλλο η απέλαση.
Και ακόμη κι όταν αφαιρείται το καθεστώς, ισχύει η αρχή της μη επαναπροώθησης. Μια απόλυτη αρχή που λέει ότι κανένας δεν επιστρέφεται σε χώρα όπου κινδυνεύει να συλληφθεί, να βασανιστεί ή να σκοτωθεί. Το να ρωτάμε αν μπορείς να στείλεις κάποιον στη Γάζα δεν είναι «αυστηρή πολιτική». Υπάρχει και η ηθική υποχρέωση και η ανθρωπιστική προσέγγιση.
Στη Λεμεσό, σύμφωνα με πληροφορίες, υπάρχουν και Κύπριοι εμπλεκόμενοι. Αυτοί δεν απελαύνονται. Θα μας μείνουν. Θα μας μείνει και ο Ευρωπαίος υπήκοος, γιατί είναι Ευρωπαίος και δεν μπορεί να απελαθεί. Όπως θα μας μείνουν και άπειροι άλλοι.
«Σε διώχνω επειδή μπορώ». Πολύ ωμό το μήνυμα. Τι κρίμα που δεν μπορούμε να απελάσουμε κι εμείς όσους πραγματικά δηλητηριάζουν αυτή την κοινωνία, τους διεφθαρμένους, τους κακοποιητές των γυναικών τους, τους βιαστές, τους χούλιγκαν που κάθε βδομάδα διαλύουν τα πάντα, τους πρώην αξιωματούχους που θησαύρισαν και μας ρεζίλεψαν διεθνώς!
Θα μου πεις, βέβαια, πως αυτούς δεν τους θέλει κανένας άλλος.
