Η επικαιρότητα κινείται με τέτοια ταχύτητα που δύσκολα προλαβαίνουμε να σταθούμε σε όσα συμβαίνουν. Σοβαρά γεγονότα διαδέχονται το ένα το άλλο. αποκαλύψεις έρχονται και φεύγουν, συζητήσεις ανοίγουν και κλείνουν μέσα σε λίγες μέρες. Κι έτσι, κάτι που πριν από έναν μήνα θα μας είχε ταράξει σήμερα μοιάζει ήδη μακρινό. Όχι επειδή λύθηκε. Αλλά επειδή αντικαταστάθηκε. Το ανησυχητικό δεν είναι ότι μαθαίνουμε πολλά. Είναι ότι κάθε φορά νιώθουμε όλο και λιγότερα.
Δεν πρόκειται για αδιαφορία. Δεν είναι ότι ξαφνικά πάψαμε να καταλαβαίνουμε τη σοβαρότητα όσων συμβαίνουν γύρω μας. Είναι κάτι πιο ύπουλο: έχουμε συνηθίσει. Έχουμε εκτεθεί τόσο συχνά σε βαριές ειδήσεις που η πρώτη αντίδραση δεν είναι πια η έκπληξη αλλά η επιβεβαίωση. «Το περιμέναμε». Η επανάληψη μάς έχει εκπαιδεύσει να βλέπουμε τα πάντα ως μέρος μιας γνώριμης ρουτίνας, μιας κανονικότητας που δεν μας ξαφνιάζει, ακόμη κι όταν θα έπρεπε.
Κάποτε υπήρχαν πράγματα που θεωρούσαμε αδιανόητα. Σήμερα, ελάχιστα μοιάζουν να ξεπερνούν αυτό το όριο. Όχι γιατί έγιναν λιγότερο σοβαρά αλλά γιατί τα έχουμε ενσωματώσει στη συλλογική μας εικόνα για το πώς λειτουργεί η κοινωνία και η εξουσία. Όταν τίποτα δεν φαίνεται πια αδιανόητο, τότε τίποτα δεν προκαλεί πραγματική κινητοποίηση. Η αγανάκτηση κρατά όσο ένα κύμα στην οθόνη και μετά σβήνει, αφήνοντας πίσω της μόνο μια αίσθηση κόπωσης.
Σε αυτό το περιβάλλον μεγαλώνει και διαμορφώνεται μια ολόκληρη γενιά. Άνθρωποι που τώρα χτίζουν τη σχέση τους με την πολιτική, τους θεσμούς, τη δημόσια ζωή. Για αυτούς, η εικόνα της εξουσίας δεν συνοδεύεται από λογοδοσία ή συνέπειες αλλά από αντοχή. Αντοχή στα σκάνδαλα, στις αποκαλύψεις, στη δημόσια έκθεση. Το πιο επικίνδυνο δεν είναι ότι θυμώνουν. Είναι ότι μαθαίνουν πολύ νωρίς πως ο θυμός δεν αλλάζει τίποτα. Και έτσι, πριν καν προλάβουν να συμμετάσχουν, παραιτούνται. Και η παραίτησή τους αυτή μεταφράζεται στις εκλογές είτε σε αποχή είτε σε ψήφο προς τους λεγόμενους αντισυστημητικούς λαϊκιστές, βλέπε Φειδία, Οδυσσέα και άλλα σχήματα της πλάκας, τα οποία δεν έχουν θέσεις, δεν έχουν βούληση και όραμα για ένα καλύτερο μέλλον ή, ακόμα χειρότερα, προς τη ρατσιστική Ακροδεξιά του ΕΛΑΜ. Σε όλους δηλαδή αυτούς που το μόνο που ξέρουν να κάνουν καλά είναι να κερδίζουν τις εντυπώσεις, με δηλώσεις και αναφορές πολλές φορές κενές σε περιεχόμενο.
YΓ: Μια κοινωνία που συνηθίζει τα πάντα κινδυνεύει να μην αντιδράσει σε τίποτα. Όχι επειδή δεν έχει αξίες αλλά επειδή έχει εξαντληθεί. Κι αν κάτι πρέπει πραγματικά να μας φοβίζει για το μέλλον δεν είναι αυτά που αποκαλύπτονται. Είναι η στιγμή που θα σταματήσουμε ακόμη και να κοντοστεκόμαστε σε αυτά. Όταν την ώρα του σκρολαρίσματος θα πέφτει το μάτι σου σε τίτλους τύπου «νέο σκάνδαλο διαφθοράς βαραίνει την Κύπρο» και δεν θα μπαίνεις καν στον κόπο να ανοίξεις και να διαβάσεις τι λέει το δημοσίευμα. Όταν η απώλεια της έκπληξης γίνει μόνιμη κατάσταση, τότε το πρόβλημα δεν θα είναι πια τι συμβαίνει γύρω μας αλλά τι δεν συμβαίνει μέσα μας.
