Καθώς παίρναμε τον δρόμο για να περάσουμε στον νότο από την πύλη στον Άγιο Δομέτιο, προσευχόμασταν να μην πέσουμε πάνω σε μεγάλη ουρά. Δεν εισακούστηκαν οι προσευχές μας. Δεν μπορούσαμε να επιστρέψουμε πίσω, έστω και αν μετανιώσαμε επειδή αργά αντιληφθήκαμε τη μεγάλη ουρά αφότου στρίψαμε σε εκείνο τον δρόμο. Είναι αδύνατον να επιστρέψεις πίσω σε εκείνο τον δρόμο. Μείναμε εκεί στριμωγμένοι. Δεν υπήρχε διαφυγή! Δεν υπάρχει διαφυγή για εκείνους που μετάνιωσαν. Είσαι στην ουρά. Μπροστά σου αυτοκίνητα, πίσω σου αυτοκίνητα. Νιώσαμε σαν να είχαμε πέσει σε παγίδα. Όμως, δεν αλλάξαμε γνώμη για να επιστρέψουμε πίσω. Η μόνη λύση ήταν να στρίψουμε από τον τελευταίο κυκλικό κόμβο που βρισκόταν πιο κάτω. Και για αυτό αναγκαστήκαμε να περιμένουμε άδικα μια ώρα. Από τα διπλανά αυτοκίνητα χαιρετούν. Ρωτάνε τι κάνουμε. Αχ τούτοι οι Κύπριοι, πόσο γρήγορα, πόσο εύκολα συνηθίζουν σε όλα! Μήπως υποφέρεται αυτό το μαρτύριο; Όμως, να που το υποφέρουμε. Μπορούμε να κουβεντιάσουμε μεταξύ μας ακόμα και σε αυτή την ντροπιαστική ουρά. Μάλιστα, μπορεί να βγούμε και από το αυτοκίνητο, να ανάψουμε τσιγάρο και να γλυκάνουμε πιο πολύ την κουβέντα μας. Για παράδειγμα, μπορεί να αναφερθούμε στον Ανδρέα από τον Γερόλακκο, ο οποίος συνελήφθη επειδή παραβίασε τη νεκρή ζώνη καθώς μάζευε αγρέλλια. Άραγε η μία ρίζα του αγρελλιού ήταν στον νότο και η άλλη στον βορρά; Και παραβίασε τη νεκρή ζώνη καθώς άπλωνε το χέρι προσπαθώντας να κόψει και εκείνο στον βορρά; Βάι, βρε Ανδρέα, βάι. Έλα τώρα να εξηγήσεις σε τούτους τους στρατιώτες μας πόσο αγαπάμε τα αγρέλλια. Θα τα έκανες τουρσί; Θα τα μαγείρευες με τα αβγά; Κοίτα τι μπελάδες άνοιξαν στο κεφάλι σου. Μετά τη σύλληψή σου κατάλαβα ότι το πρόβλημά μας είναι ακριβώς ένα πρόβλημα αγρελλιών. Από τα αγρέλλια γίνεται και τουρσί. Από εμάς ούτε αυτό γίνεται! Βρήκαν, λέει, και ένα κυνηγετικό όπλο στο αυτοκίνητό σου; Ήταν, λέει, παράνομη κατοχή όπλου! Αν έχεις άδεια στον νότο, πώς μπορεί να είναι παράνομο αυτό το όπλο στον βορρά; Είναι νόμιμο στην Κυπριακή Δημοκρατία και παράνομο στην κατεχόμενη περιοχή; Μα τον Θεό, δεν βρήκα καμία θεωρία να το χωράει αυτό, καμία ιδεολογία και κανένα οικονομικό δόγμα. Θα έτρωγες ένα αγρέλλι και σου έγινε χαράμι, αγαπητέ Ανδρέα. Δεν μπορώ να πω να ντρέπεται ο ουρανός, να ντρεπόμαστε εμείς.
Ο φίλος μου, με τον οποίο κουβεντιάζω στην ουρά, θυμώνει λέγοντας «να δώσει σε όλους σας τον μπελά του ο Αλλάχ». «Άσε το, φίλε μου, κοίτα τι ωραία που κουβεντιάζουμε. Σε αυτή την ουρά το οφείλουμε και αυτό, έτσι δεν είναι; Άκουσες που ένας Πακιστανός διανομέας έχασε τον δρόμο και πέρασε στον βορρά;» Γέλασε. «Α, εκείνος είναι θύμα του Google. Έβαλε την πλοήγηση και έψαξε διεύθυνση. Τι να κάνει ο καημένος;» Μου φαίνεται πως το Google δεν γνωρίζει την κατάστασή μας εδώ. Ρίχνει τον Πακιστανό στο στόμα του στρατού. Έλα και εξήγησέ του τώρα πώς έχασες τον δρόμο. Απόδειξέ το! Το χάβουν αυτό οι ξύπνιοι; Εδώ είναι Κύπρος. Νησί των ανόητων, όχι των διανοιών. Οι ανόητοι ακόμα συζητούν την υπόθεση των πυλών και άλλα παρόμοια εδώ. Συζητούν αν θα καθήσουν στο τραπέζι ή αν δεν θα καθήσουν. Συζητούν τη διασταυρούμενη ψήφο, επειδή δεν αντιλαμβάνονται ότι τους βάρεσαν τα εθνικά παραμύθια και δεν έμεινε χώρος ακόμα και για τα ψαράδικα στη θάλασσα λόγω των πολεμικών πλοίων που βρίσκονται γύρω από το νησί μας. Δεν γίνεται διασταύρωση των βαρεμένων! Όποιος έχει αντίρρηση ας πάει στα Ηνωμένα Έθνη. Να το καταγράψει και αυτό. Να καταγραφεί και το γεγονός ότι δεν δόθηκε στον Σπύρο ακόμα και ένας χώρος για τάφο για να μην γίνει εδαφική παραχώρηση!
Εκπλήττομαι με το πόσο υπομονετικός είναι ο κόσμος αυτού του νησιού. Νόμιζα ότι άφησα στη Μόσχα αυτές τις ουρές. Δεν μου είχε περάσει καθόλου από το μυαλό ότι μια μέρα θα έμπαινα και στη χώρα μου σε μια ουρά όπως εκείνες των McDonald’s στη Μόσχα. Όλοι περιμένουν υπομονετικά στην ουρά. Δεν αντιδρούν! Δεν φωνάζουν! Μια κοινωνία όπως είχαν πει οι Άγγλοι κυβερνήτες. Υπάκουη. Φρόνιμη. Κουτσομπόλα! Μάστορας στο να εκλέγει τους αχόρταγους και εκείνους που καταδίδουν ο ένας τον άλλον. Τι άλλο να πω!
