Διαβάσαμε στον «Πολίτη» πρόσφατα για την έναρξη προπτυχιακών προγραμμάτων στο ΠΚ για προσέλκυση ξένων φοιτητών και μάλιστα από τον Σεπτέμβριο 2026. Αυτό μας χαροποίησε τα μάλα γιατί επιτέλους το εθνικιστικό πείσμα δεν κατάφερε στο τέλος να αποκλείσει αυτή τη μεταρρύθμιση. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η προσέλκυση νέων φοιτητών στο κρατικό μας πανεπιστήμιο θα είναι γεγονός. Και είναι εδώ που θα υπεισέλθω επειδή κοντά στα 25 χρόνια πριν γράψαμε για αυτό το θέμα αλλά με εισαγωγή της Αγγλικής στο Πανεπιστήμιο Κύπρου. Σας βεβαιώ ότι μόλις γλυτώσαμε το «ακαδημαϊκό λιντσάρισμα». Τώρα όλοι ζητούν την Αγγλική σε διάφορα πανεπιστημιακά προγράμματα. Παραθέτω μέρος του άρθρου μου στον εγχώριο Τύπο το 2001. «Με την ίδρυση του Πανεπιστημίου της Κύπρου, το 1989, η Κύπρος έχασε μια πραγματικά χρυσή ευκαιρία να γίνει ένα από τα πιο λαμπρά διεθνή εκπαιδευτικά κέντρα εισάγοντας ως επίσημη γλώσσα του Πανεπιστημίου την Αγγλική στο νεοϊδρυθέν Πανεπιστήμιο που θα το καθιέρωνε ως ένα κόσμημα στη Μεσόγειο και -γιατί όχι;- στην Ευρώπη. Το όφελος σίγουρα δεν θα περιορίζετο μόνο στον εκπαιδευτικό τομέα αλλά και στον οικονομικό, κοινωνικό και πολιτιστικό και πάνω από όλα στον πολιτικό τομέα με τις παρούσες συνθήκες ημικατοχής. Φαίνεται όμως ότι στην Κύπρο την «αέρινη, τη μακαρεία τη γη» διεκδικούμε το «αλάθητο του Πάπα» και ας μας διαψεύδουν σχεδόν πάντοτε τα γεγονότα.
Έτσι και σ’ αυτή την περίπτωση έχουμε ακολουθήσει τα λανθασμένα βήματα που έχουμε κάνει στο εθνικό μας πρόβλημα και έχουμε φτάσει τώρα σε οριακό σημείο όσον αφορά την επιβίωσή μας σε αυτό τον τόπο. Και το τραγικό είναι ότι αυτά τα λάθη του παρελθόντος δεν τα αναγνωρίζουμε, ωσάν άλλοι, γνωστοί, εξωγήινοι να τα έχουν διαπράξει. Δεν θα ασχοληθώ με τα λάθη του παρελθόντος και του παρόντος στο εθνικό μας θέμα αλλά στα εκπαιδευτικά που τα πληρώνουμε -πιστεύω- και ας μην το παραδεχόμαστε. Άλλωστε πότε παραδεκτήκαμε λάθη με παρρησία. Εδώ χάσαμε μισή Κύπρο και ακόμα περιμένουμε ένα Mea Culpa… Δυστυχώς, οι ελπίδες μας για εισαγωγή της Αγγλικής ως διεθνούς γλώσσας στο Πανεπιστήμιό μας σκορπίστηκαν στους πέντε ανέμους εξαιτίας της πεισματικής και μονολιθικής αντίστασης εθνικιστικών κύκλων οι οποίοι λανθασμένα συσχέτισαν την ελληνική ως επίσημη γλώσσα του πανεπιστημίου με υψηλά πατριωτικά ιδανικά. Όσοι τολμούσαν να εκφράσουν διαφορετικές απόψεις δεν γλύτωναν την «ταπέλλα» του ξένου πράκτορα, αγγλότροπου και ανθέλληνα. Έτσι η λειτουργία του Πανεπιστημίου μας με λαμπρές διεθνείς προοπτικές περιορίστηκε στα σύνορα της μικροσκοπικής μας νήσου στερώντας μας ακόμη μια φορά την ευκαιρία να ιδρύσουμε ένα διεθνούς εμβέλειας Πανεπιστήμιο, χάνοντας τη μεγάλη ευκαιρία για να παινευόμαστε για ένα διαμάντι της Μεσογείου και -γιατί όχι;- της Ευρώπης. Κλείνοντας, πιστεύω ότι, αν και η εισήγησή μας για καθιέρωση της διεθνούς αγγλικής γλώσσας (Lingua Franca) ως μέσο διδασκαλίας στα δημόσια Πανεπιστήμιά μας, όπως πολλές χώρες το εφαρμόζουν και προσελκύουν ξένους φοιτητές, είναι ανέφικτο λόγω, δυστυχώς, τα προαναφερθέντα στο άρθρο μου του 2001. Ας είναι όμως και η προσφορά αγγλόφωνων προγραμμάτων. Κάτι είναι και αυτό.
*ΒΑ, ΜΑ, PhD, πρώην επιθεωρητή & πρώτου λειτουργού Εκπαίδευσης, Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού
