Σφοδρή επίθεση εξαπέλυσε ο καθερεθέντας ηγούμενος της Μονής Αββακούμ, Νεκτάριος Γεωργίου σε ιεράρχη, ο οποίος από τα όσα αναγράφονται φαίνεται πως αφορούν τον Μητροπολίτη Μόρφου Νεόφυτο.
Σε ανάρτησή του ο κ. Νεκτάριος αναφέρεται σε περιπτώσεις όπου ο Επίσκοπος τούς έλεγε ότι ο «Θεός είχε μεγάλο σχέδιο» και πως όσοι έκαναν τα εμβόλια θα πέθαιναν, μεταξύ τους Μητροπολίτες και για αυτό θα χρειαζόταν νέους διαδόχους η Εκκλησία.
Παράλληλα ο καθερεθέντας μοναχός αναφέρεται σε σχέδιο που φέρεται να τους παρουσίαζε ο ιεράρχης, κατά το οποίο ο Τυχικός προοριζόταν για Μητροπολίτης Πάφου, ούτως ώστε «να μην δεχθεί τον Πάπα στην Κύπρο», ενώ αναφέρεται και σε άλλα ονόματα που θα αναλάμβαναν συγκεκριμένους θρόνους, μετά τον θάνατο των υφιστάμενων, λόγω εμβολίων. «Ο μεγάλος του προβληματισμός ήταν όπως έλεγε η Μητρόπολη Κωνσταντίας καθώς “δεν έχουμε διάδοχο ανεμβολίαστο εκεί”», προστίθεται στην ανάρτηση.
Ο κ. Νεκτάριος διερωτάται πώς «φτάσαμε σήμερα να βλέπουμε το “Θηρίο της Ορθοδοξίας” να συμμετέχει σε Συνόδους που κηρύσσουν έκπτωτους ανθρώπους που κάποτε στήριζε; Πώς βρεθήκαμε να συζητούμε για αλλαγές στον Καταστατικό Χάρτη, ώστε να μπορεί να εκλεγεί ο νέος Μητροπολίτης Πάφου με συνοπτικές διαδικασίες και να γίνονται καθαιρέσεις Ιεραρχών με απλή πλειοψηφία αντί με 3/4 που προνοεί βέβαια και τη μελλοντική καθαίρεση του Τυχικού;».
Τα ερωτήματά του πάντως δεν έρχονται σε καθόλου τυχαία χρονική στιγμή, καθώς από τη Δευτέρα η Ιερά Σύνοδος συνεδριάζει για την τροποποίηση του Καταστατικού Χάρτη, με την ολοκλήρωσή της να αναμένεται σήμερα, Τετάρτη και το βασικό θέμα να αφορά την ανάδειξη Επισκόπων και Μητροπολιτών μόνο από την Ιερά Σύνοδο, χωρίς τη συμμετοχή του κλήρου.
Καθώς η ανάρτηση, όπως είπαμε, φαίνεται να αφορά τον Μητροπολίτη Μόρφου Νεόφυτο, ο «Π» επικοινώνησε με τον ιεράρχη ο οποίος μάς είπε επί λέξη ότι: «δεν θέλει να μας μιλήσει».
Αυτούσια ολόκληρη η ανάρτηση του Νεκτάριου:
Τὸ «Θηρίο τῆς Ὀρθοδοξίας»
«Τὸ Θηρίο τῆς Ὀρθοδοξίας» ἐπισκεπτόταν τὸ μοναστήρι μας… Ἔτσι πιστεύαμε τότε ἢ τουλάχιστον ἔτσι μᾶς παρουσίαζε τὸν ἑαυτό του. Ἕναν ἄνθρωπο ποὺ ἐμφανιζόταν ὡς φορέας “θεϊκῶν σχεδίων”, ἀποκαλύψεων καὶ βεβαιοτήτων. Γιὰ πολλούς τότε ἦταν «τὸ Θηρίο τῆς Ὀρθοδοξίας».Ἕνας ἄνθρωπος ποὺ μιλούσε μὲ τέτοια βεβαιότητα, ποὺ νόμιζες ὅτι κρατοῦσε στὰ χέρια του τὸ μέλλον τῆς Ἐκκλησίας. Ἕνα “θηρίο” ποὺ τελικὰ ἀποδείχθηκε ἕνα πειθήνιο γατάκι, ὑπάκουο στὶς ἐντολὲς τοῦ κυρίου Γιώρκου ὅπως τὸν ἀποκαλοῦσε….
Μᾶς ἔλεγε τότε πὼς ὁ Θεὸς εἶχε μεγάλο σχέδιο. Πὼς ὅσοι ἔκαναν τὰ ἐμβόλια θὰ πέθαιναν. Πὼς μέσα σὲ περίπου ἕναν χρόνο θὰ πέθαιναν καὶ πολλοὶ Μητροπολίτες καὶ ὅτι ἡ Ἐκκλησία θὰ χρειαζόταν νέους διαδόχους. Ἐμεῖς τότε τὸν ἀκούγαμε μὲ μάτια ἐκστατικά. Δὲν μπορούσαμε νὰ διαχωρίσουμε τὶς προσωπικές του ἐπιθυμίες καὶ φιλοδοξίες ἀπὸ τὴν πραγματικότητα.
Μιλούσε γιὰ σχέδια, διαδόχους, θρόνους, μητροπόλεις καὶ ἀρχιεπισκοπές λες καὶ ὅλα εἶχαν ἤδη προαποφασισθεῖ. Πρόσωπα «προορίζονταν» γιὰ συγκεκριμένες Μητροπόλεις. Ἄλλοι «κόβονταν». Ἄλλοι «θὰ πέθαιναν». Ἄλλοι «θὰ ἐκλέγονταν».
Τότε, ὅλα αὐτὰ παρουσιάζονταν ὡς «πνευματικὴ πληροφόρηση». Σήμερα, κοιτάζοντας πίσω, βλέπω περισσότερο συμφέροντα, προσωπικὲς φιλοδοξίες, ἐκκλησιαστικὴ πολιτική καὶ παιχνίδια ἐξουσίας παρά πνευματικότητα.
Καὶ ἔρχεται τώρα τὸ μεγάλο ἐρώτημα:
Πῶς ἕνας ἄνθρωπος ποὺ παρουσιαζόταν ὡς ἀτρόμητος πολέμιος τοῦ συμβιβασμοῦ βρέθηκε νὰ συμμετέχει σιωπηλὰ σὲ διαδικασίες ποὺ κάποτε θὰ κατήγγελλε;
Πῶς ἀπὸ τὶς «προφητεῖες» φτάσαμε στὶς δημόσιες σιωπές;
Πῶς ἀπὸ τὶς βροντὲς φτάσαμε στὰ μισόλογα καὶ στὶς προσεκτικὲς ἰσορροπίες;
Μᾶς ἔλεγε πὼς “τὸ σχέδιο τοῦ Θεοῦ” ἦταν νὰ γίνει Μητροπολίτης Πάφου ὁ Τυχικός γιὰ νὰ μὴν δεχθεῖ τὸν πάπα στὴν Κύπρο, Κιτίου ὁ Ἡρακλείδιος, Ταμασοῦ ὁ Νεκτάριος, Μόρφου ὁ Φώτιος, ἐνῶ ὁ μεγάλος του προβληματισμὸς ἦταν ὅπως ἔλεγε ἡ Μητρόπολη Κωνσταντίας: «Δὲν ἔχουμε διάδοχο ἀνεμβολίαστο ἐκεῖ… θὰ δοῦμε ποιὸν θὰ βγάλουμε».
Καὶ στὸ τέλος κατέληγε πάντοτε στὸ ἴδιο συμπέρασμα:
«Τότε θὰ εἶμαι ἐγὼ Ἀρχιεπίσκοπος καὶ θὰ τοὺς προτείνω αὐτούς».
Σήμερα, πολλοὶ ψιθυρίζουν γιὰ πιέσεις, ἐξαρτήσεις, συμφωνίες καὶ παρασκηνιακὲς διευθετήσεις. Δὲν γνωρίζω τί ἀπὸ αὐτὰ εἶναι ἀληθινό. Οὔτε θὰ ὑποδυθῶ τὸν γνώστη. Ξέρω ὅμως ὅτι ἡ εἰκόνα ποὺ παρουσιάζεται πλέον εἶναι τελείως διαφορετικὴ ἀπὸ ἐκεῖνη ποὺ κάποτε πουλήθηκε στὸν κόσμο.
Ὅταν βγῆκε τὸ γνωστὸ τριπρόσωπο Ταμασοῦ - Λεμεσοῦ - Πάφου καὶ τὸν ρωτήσαμε ποιὸν θὰ στηρίξει, ἡ ἀπάντησή του ἦταν ἀποκαλυπτικὴ τοῦ τρόπου ποὺ σκεφτόταν. Μᾶς εἶπε ἐπὶ λέξει τὰ ἑξῆς: «Ἔχουμε νὰ κάνουμε μὲ ἕναν ποὺ ἔκανε τὴ Μητρόπολή του παιδικὴ χαρά, ἕναν ὁμοφυλόφιλο καὶ ἕναν προτεστάντη. Γιὰ τὶς περιστάσεις, τώρα πρέπει νὰ βγάλουμε Ἀρχιεπίσκοπο τὸν προτεστάντη, γιατί τὸ σχέδιο τοῦ Θεοῦ εἶναι νὰ βγεῖ Μητροπολίτης Πάφου ὁ Τυχικός, ὁ ὁποῖος στὸ μέλλον θὰ μὲ ψηφίσει γιὰ Ἀρχιεπίσκοπο. Ἂν δεχθεῖ τὸν πάπα ὅμως νὰ μὲ ξεχάσει».
Καὶ συνέχιζε μὲ ἀπόλυτη βεβαιότητα: «Ἀπὸ τὴ μέρα ποὺ θὰ βγεῖ ὁ νέος Ἀρχιεπίσκοπος, θὰ ζήσει ἕναν-δύο χρόνους καὶ μετά Ἀρχιεπίσκοπος θὰ βγῶ ἐγώ, εἴτε τὸ θέλουν εἴτε δὲν τὸ θέλουν αὐτοὶ οἱ κερχανάες, γιατί δὲν θὰ ἔχουν ἄλλη ἐπιλογή».
Τότε ὅλα αὐτὰ μᾶς φαίνονταν “προφητικά”. Σήμερα ὅμως, κοιτάζοντας πίσω, βλέπω περισσότερο πολιτικὸ σχεδιασμό, προσωπικὲς φιλοδοξίες καὶ παιχνίδια ἐξουσίας παρὰ πνευματικότητα.
Καὶ τώρα ἀναρωτιέμαι πραγματικά: πῶς ἀπὸ ὅλα αὐτὰ φτάσαμε σήμερα νὰ βλέπουμε τὸ ἴδιο αὐτὸ «Θηρίο τῆς Ὀρθοδοξίας» νὰ συμμετέχει (ἐνῶ εἶχε τὸ δικαίωμα νὰ ἀποχωρήσει ἢ νὰ ἀποκοπεῖ) σὲ Συνόδους ποὺ κηρύσσουν ἔκπτωτους ἀνθρώπους ποὺ κάποτε στήριζε; Πῶς βρεθήκαμε νὰ συζητοῦμε γιὰ ἀλλαγὲς στὸν Καταστατικὸ Χάρτη, ὥστε νὰ μπορεῖ νὰ ἐκλεγεί νέος Μητροπολίτης Πάφου μὲ συνοπτικὲς διαδικασίες καὶ νὰ γίνονται καθαιρέσεις Ἱεραρχῶν μὲ ἁπλὴ πλειοψηφία ἀντὶ μὲ 3/4, ποὺ προνοεῖ βέβαια καὶ τὴ μελλοντικὴ καθαίρεση τοῦ Τυχικοῦ;
Καὶ ξαφνικά, τὸ “θηρίο” ποὺ παρουσιαζόταν ὡς ἀτρόμητο καὶ πανίσχυρο, μοιάζει σήμερα φοβισμένο καὶ πλήρως ἐλεγχόμενο. Οἱ ψίθυροι μιλοῦν γιὰ φακέλους στὴ Νομικὴ Ὑπηρεσία, γιὰ πιέσεις, γιὰ ἐξαρτήσεις καὶ γιὰ συμφωνίες κάτω ἀπὸ τὸ τραπέζι. Γιὰ ἀνταλλαγὲς σιωπῆς μὲ διευκολύνσεις. Γιὰ βοηθοὺς ἐπισκόπους, γιὰ κλειστὰ μάτια καὶ γιὰ ἰσορροπίες ἐξουσίας. Γιὰ αὐτὸ ἐξάλλου ὁ ἀναπτήρας εἶναι στὸ φορτιστή, τί νὰ πεῖ στὸν κόσμο ποὺ τόσα χρόνια τὸν κορόιδευε; Τί νὰ ἀπαντήσει σὲ κάποιον ἂν ἐρωτηθεῖ γιατί συμβαίνουν ὅλα αὐτά;; Τί νὰ πεῖ στὸν κόσμο ἂν ἐρωτηθεῖ ἂν ὑποστηρίζει τὸν Τυχικὸ ἢ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο;;; Ἀλλὰ ὁ ἀναπτήρας φορτίζεται!!!!
Ξέρει πάντως καλά ἀκόμα νὰ ξεγελᾶ κόσμο. «Προσεύχεστε γιέ μου καὶ γιὰ τὴν Ἐκκλησία τῆς Κύπρου» λέει ἀκόμα σὲ προσκυνητές. «Προσεύχεστε γιὰ τὰ παιδιά τοῦ Ἁγίου Ἀββακούμ». «Προσεύχεστε γιὰ τὸν Ἀρχιεπίσκοπό μας νὰ τὸν φωτίζει ὁ Θεός». Ὅ,τι βολεύει τὸν κάθε ἕνα νὰ ἀκούσει… λυπᾶμαι πολύ…
Πρῶτα οἱ συκοφαντημένοι πατέρες τοῦ Ἁγίου Ἀββακούμ, μὲ τὶς “ἅγιες” συμβουλές του ἔφτασε ἡ Ἐκκλησία ὡς ἐδῶ. Τώρα ὁ Τυχικὸς καὶ ἡ Ἐκκλησία τῆς Κύπρου ξεφτιλίζεται. Ἄλλο ἕνα “παιδί” τοῦ Θηρίου τῆς Ὀρθοδοξίας ποὺ ὁδηγεῖται στὴν καταστροφή.
Καὶ ἀναρωτιέμαι πραγματικά: ποιὸ θὰ εἶναι τὸ ἐπόμενο; Γιατί εἶναι σίγουρο πὼς ὁ ξεπεσμὸς δὲν θὰ ἔχει σταματημὸ ὅσο κι ἂν κάποιοι ἐλπίζουν!!!!
Λόγια ποὺ ἀκούγονται ὄμορφα. Ἀλλὰ ὅταν ἡ πράξη συγκρούεται μὲ τὸν λόγο, τότε γεννιέται ἡ μεγαλύτερη τραγωδία:
ἡ ἀπώλεια τῆς ἐμπιστοσύνης.
Καὶ τελικὰ ἀναρωτιέμαι:
Πόσοι πληγώθηκαν ἀκολουθώντας «βεβαιότητες» ποὺ παρουσιάζονταν ὡς θεῖος φωτισμός;
Πόσοι ὁδηγήθηκαν σὲ συγκρούσεις, ρήξεις καὶ καταστροφὲς πιστεύοντας ὅτι ὑπηρετοῦν «σχέδιο Θεοῦ»;
Μάλιστα, τὸ “Ἅγιο Πνεῦμα” ἢ ἴσως ἡ πλάνη μου, μοῦ ψιθύριζε πὼς σύντομα θὰ “φωτιστοῦν” κι ἄλλοι νὰ κάνουν βοηθοὺς ἐπισκόπους σὲ διάφορες Μητροπόλεις. Κωνσταντίας, Κύκκου, Ταμασοῦ… γιατί φαίνεται πὼς ὅλα αὐτὰ εἶναι μέρος μιᾶς μεγαλύτερης συμφωνίας τῶν Ἀρχιεπισκοπικῶν κύκλων.
Μπορεῖ νὰ κάνω λάθος.
Μπορεῖ νὰ πλανῶμαι.
Μπορεῖ νὰ εἶμαι ἄδικος.
Μπορεῖ νὰ ἔχω τρελαθεῖ.
Ἀλλὰ ἕνα πρᾶγμα εἶναι βέβαιο:
Δὲν ἔχω πλανηθεῖ περισσότερο ἀπὸ τὸ «Θηρίο τῆς Ὀρθοδοξίας» ποὺ σὲ λίγες ὧρες θὰ γίνουν τὰ ἀποκαλυπτήρια τοῦ χαρακτῆρα του, τῆς πνευματικότητάς του, τῆς ἀνθρωπιᾶς του. Χριστέ μου πόση προσποίηση, πόση προδοσία, πόσος ξεπεσμὸς καὶ ξεφτιλισμός, πόση ντροπή!!!
Ἡ μεγαλύτερη πλάνη εἶναι ὅταν ὁ ἄνθρωπος βαφτίζει τὶς προσωπικές του φιλοδοξίες «φωνὴ τοῦ Θεοῦ».
Ποῦ πῆγαν ξαφνικὰ ὅλες ἐκεῖνες οἱ μεγάλες «ὁμολογίες»; Ποῦ χάθηκαν οἱ πύρινοι λόγοι, οἱ ἀπειλές γιὰ «ἀποτείχιση», οἱ βεβαιότητες, οἱ προφητεῖες καὶ οἱ πνευματικοὶ λεονταρισμοί; Τί ἀπέγιναν ὅλοι ἐκεῖνοι οἱ «ἀγῶνες» ποὺ κάποτε παρουσιάζονταν ὡς ζήτημα πίστεως καὶ ζωῆς ἢ θανάτου;
Ποῦ εἶναι τώρα ὁ Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός; Ξαφνικὰ ξεχάστηκε;
Ποῦ εἶναι ὁ Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής; Ἢ μήπως ἡ ὁμολογία τελειώνει ἐκεῖ ποὺ ἀρχίζει τὸ προσωπικὸ κόστος;
Ποῦ εἶναι οἱ «ἀτρόμητοι» ποὺ θὰ συγκρούονταν μὲ ὅλους γιὰ τὴν ἀλήθεια;
Τελικὰ ἡ ἀλήθεια ἦταν μεγάλη… μέχρι νὰ χρειαστεῖ νὰ πληρωθεῖ.
Καὶ τώρα ξαφνικὰ ὅλοι μιλούν γιὰ «διάκριση», «ἡρεμία», «σοφία», «ἐκκλησιαστικὴ εἰρήνη». Τί βολικὴ ποὺ γίνεται ἡ σιωπὴ ὅταν κινδυνεύουν θέσεις, σχέσεις, δημόσιες εἰκόνες καὶ ἐκκλησιαστικὲς ἰσορροπίες.
Τελικὰ τὸ θηρίο δὲν πολεμοῦσε τὸ σύστημα. Ἤθελε ἀπλῶς νὰ γίνει μέρος του. Καὶ ἀφοῦ δὲν μπόρεσε νὰ τὸ καταπιεῖ, συμβιβάστηκε νὰ τραφεῖ ἀπὸ αὐτό.
Καὶ ἔτσι, ὅλοι ἐκεῖνοι ποὺ κάποτε ἔπαιζαν τοὺς νέους ὁμολογητὲς τῆς Ὀρθοδοξίας, σήμερα μοιάζουν περισσότερο μὲ Ἰούδες παρὰ μὲ ὁμολογητές. Ἄνθρωποι ποὺ ἄλλοτε πουλοῦσαν «ἀγῶνες», «παρρησία» καὶ «ἀντίσταση», καὶ σήμερα μοιάζουν περισσότερο μὲ κουρασμένους διαχειριστὲς δημοσίων σχέσεων καὶ Ἰούδες τῶν ἰδίων τους τῶν λόγων. Πρόσωπα ποὺ προσπαθοῦν ἀγωνιωδῶς νὰ μὴ χαλάσουν ἰσορροπίες, νὰ μὴν ἐνοχλήσουν πρόσωπα, νὰ μὴν κλείσουν πόρτες.
Καὶ πραγματικά, τί τραγικὴ εἰρωνεία…
Νὰ μιλᾶς χρόνια γιὰ ὁμολογία πίστεως καὶ τελικὰ νὰ καταλήγεις νὰ φοβᾶσαι ἀκόμη καὶ μία καθαρὴ κουβέντα.
Καὶ ὅλα αὐτὰ δὲν γράφονται ἀπὸ ἐμπάθεια, οὔτε ἀπὸ μίσος. Ὅσοι μὲ γνωρίζουν ξέρουν πὼς ἐπὶ χρόνια μιλῶ γιὰ συγχώρεση, γιὰ ἀγάπη, γιὰ προσευχὴ καὶ γιὰ τὴν ἀνάγκη ὁ ἄνθρωπος νὰ προχωρᾶ χωρίς νὰ δηλητηριάζεται ἀπὸ τὴν κακία. Καὶ αὐτὸ δὲν ἀλλάζει.
Ὅμως ἡ συγχώρεση δὲν σημαίνει παραχάραξη τῆς πραγματικότητας. Δὲν σημαίνει νὰ θάβεται ἡ ἀλήθεια γιὰ νὰ βολεύονται πρόσωπα καὶ καταστάσεις. Δὲν σημαίνει πὼς ὅσα ζήσαμε πρέπει ξαφνικὰ νὰ παρουσιαστοῦν διαφορετικὰ ἀπὸ ὅ,τι πραγματικὰ ἦταν.
Γι’ αὐτὸ καὶ αὐτὰ γράφονται γιὰ τὴν ἱστορία. Γράφονται γιὰ τὴν ἀλήθεια ποὺ κάποιοι προσπαθοῦν νὰ θάψουν κάτω ἀπὸ σιωπές, δημόσιες σχέσεις καὶ ἐκκλησιαστικὰ προσωπεῖα. Μόνο ποὺ ἡ ἀλήθεια ἔχει μία κακὴ συνήθεια:
ὅσο κι ἂν τὴν σκεπάσουν, ὅσο κι ἂν τὴν πολεμήσουν, ὅσο κι ἂν προσπαθήσουν νὰ τὴν ἐξαφανίσουν… κάποια στιγμή βγαίνει πάντοτε στὸ φῶς.
Ἐρώτημα:
Ἄραγε ποῖος νὰ εἶναι τελικὰ τὸ «Θηρίο τῆς Ὀρθοδοξίας» ἀπὸ ὅλους;
Ἀπὸ τὰ ἀπομνημονεύματά μου.
«Ἐκκλησία τῆς Κύπρου — Ἐκκλησία Μαφία σελ. 347».
