Την ανάγκη να διατηρηθούν ζωντανές οι παλιές κυπριακές συνήθειες και οι παραδοσιακές προετοιμασίες για τον χειμώνα υπενθυμίζει η μελετήτρια της κυπριακής παράδοσης Άννα Τσέλεπου. Με νοσταλγική διάθεση, η κ. Τσέλεπου θυμίζει πως αυτή την εποχή «ήρτεν η ώρα τους» και πως είναι ο καιρός να παραγγελθούν οι αναράδες για τον χειμώνα. Πρόκειται για μια διαδικασία που, όπως επισημαίνει, παραπέμπει στις «σωστές δουλειές» που έμαθαν οι παλαιότερες γενιές από τις μανάδες τους.
Οι αναράδες θα πρέπει να έρθουν έγκαιρα, ώστε να απλωθούν στον ήλιο, να «στρατζιήσουν» και στη συνέχεια να φυλαχθούν για τον χειμώνα. Μια παραδοσιακή πρακτική που συνδέεται άμεσα με την οικιακή οικονομία, την αξιοποίηση των προϊόντων και την προετοιμασία του κυπριακού νοικοκυριού για τους κρύους μήνες.
Η Άννα Τσέλεπου αναφέρεται και στις κουκουρκιές, εκφράζοντας την απορία κατά πόσο υπάρχουν σήμερα πολλά σπίτια που τις ετοιμάζουν αυτή την εποχή. «Φαντάζομαι αυτή την εποχή λίγα σπίτια έχουν», σημειώνει χαρακτηριστικά, αναγνωρίζοντας ουσιαστικά πως τέτοιες πρακτικές σταδιακά περιορίζονται.
Ωστόσο, ακόμη και για τις κουκουρκιές υπάρχει πλέον ένας σύγχρονος τρόπος διατήρησης, όπως εξήγησε, «Να μπουν στον ψυγείο», αναφέρει, δείχνοντας πως η παράδοση μπορεί να προσαρμόζεται στις ανάγκες της σημερινής εποχής χωρίς να χάνει τη γεύση και τη μνήμη της.
Μέσα από αυτή την απλή υπενθύμιση, η μελετήτρια της παράδοσης αναδεικνύει έναν ολόκληρο κόσμο που συνδέεται με τις παλιές κυπριακές νοικοκυρές, τις εποχικές προετοιμασίες και τις γεύσεις του τόπου.
Οι αναράδες, οι κουκουρκιές και όλες αυτές οι μικρές, καθημερινές πρακτικές αποτελούν μέρος μιας άυλης κληρονομιάς που αξίζει να καταγραφεί και να διατηρηθεί, πριν χαθεί από τη μνήμη των νεότερων γενεών.
