Με βάση τη συνέντευξη που έδωσε στον «Πολίτη» ο δικηγόρος Νίκος Κληρίδης, η «Σάντη» τον είχε προσεγγίσει αρχές του 2019 και του παρέδωσε τα στοιχεία που δημοσιοποίησε ο κ. Δρουσιώτης. Όπως η ίδια του είχε αναφέρει, ο λόγος που τον πλησίασε και τον εμπιστεύτηκε ήταν το γεγονός ότι ο κ. Κληρίδης «είχε προβεί σε καταγγελίες νωρίτερα ο ίδιος (Δεκέμβριος 2018) για διαπλοκές μεταξύ δικαστών του Ανωτάτου Δικαστηρίου και τραπεζιτών που επηρέαζαν κατά μεμπτό τρόπο την πορεία σοβαρών ποινικών υποθέσεων που αφορούσαν τις ατασθαλίες των τραπεζών και την κατάρρευση της οικονομίας».
Διαβάστε επίσης:
- Εκλογική περίοδος εν μέσω των καταγγελιών: Κομματική σύγκρουση για τα κίνητρα και πιθανές σκοπιμότητες
- Δεν έχουν ποιον να εμπιστευθούν για καταγγελίες Δρουσιώτη - Αποφάσεις για την κατεύθυνση των ερευνών
- Στο Αρχηγείο ο δικηγόρος της «Σάντη» για τους ισχυρισμούς Δρουσιώτη - Διήρκησε 6 ώρες η κατάθεσή του
- Ο Δρουσιώτης κατηγορεί Αστυνομία και Φυτιρή για επικοινωνιακά παίγνια - «Συμφωνήσαμε να μην γίνουν ανακοινώσεις»
- Δρουσιώτης: «Παρέδωσα συγκεκριμένο υλικό στην αστυνομία» – Διαψεύδει Υπουργό Δικαιοσύνης και αστυνομία
- Φυτιρής: «Ο Μακάριος Δρουσιώτης μετέβη στο Αρχηγείο αλλά δεν προσκόμισε στοιχεία - Θα επανέλθει»
Τί έκανε ο Νίκος Κληρίδης όταν πήρε στα χέρια του, το 2019, τα στοιχεία που σήμερα συγκλονίζουν την κυπριακή κοινή γνώμη; Όπως ο ίδιος δήλωσε στη δημοσιογράφο του «Πολίτη» Μιράντα Λυσάνδρου, «τα στοιχεία αυτά τα μοιράστηκα μαζί με άτομα της απόλυτης εμπιστοσύνης μου, για να τα διερευνήσουν. Αυτό με συμβούλευσε κι ο αδελφός μου, Κώστας Κληρίδης», είπε αρχικά, για να διευκρινίσει στη συνέχεια ότι ο αδελφός του ενημερώθηκε εκ των υστέρων. Τα στοιχεία αυτά ο Νίκος Κληρίδης τα έδωσε σε κάποιους δικηγόρους που εμπιστευόταν και αργότερα σε κάποιους δημοσιογράφους, μεταξύ των οποίων και ο Μακάριος Δρουσιώτης.
Κώστας Κληρίδης
Υπενθυμίζουμε ότι το 2019 ο κ. Κώστας Κληρίδης υπηρετούσε ως Γενικός Εισαγγελέας της Κυπριακής Δημοκρατίας. Μιλάμε για τον δεύτερο τη τάξει αξιωματούχο του κράτους με τεράστιες εξουσίες σε ό,τι αφορά τη διερεύνηση υποθέσεων, αφού δικαιούται να ζητήσει από την Αστυνομία και κάθε άλλη Αρχή να προχωρήσει σε έρευνα επί οποιουδήποτε θέματος. Πόσα γνώριζε ο Κώστας Κληρίδης; Υπενθυμίζουμε ότι ο τέως Γενικός Εισαγγελέας, όταν έχασε τις μεγάλες δίκες των τραπεζών κι όταν το 2018 ο αδελφός του Νίκος Κληρίδης με ποστ του στα ΜΚΔ κατηγόρησε μια σειρά από δικαστές για διαπλοκή με μεγάλα δικηγορικά γραφεία, βγήκε και του παρείχε στήριξη, αποδεχόμενος με αυτό τον τρόπο τους ισχυρισμούς για ύπαρξη παραδικαστικού κυκλώματος. Σήμερα το κύκλωμα αυτό κάποιοι το αποκαλούν αδελφότητα των Ροδόσταυρων.
Ο κ. Κληρίδης υπηρέτησε στη θέση του Γενικού Εισαγγελέα μέχρι τον Ιούλιο του 2020 και ίσως θα μπορούσε να κάνει πάρα πολλά. Αντί τούτου άφησε πολλά να τα διερευνήσουν άλλοι! Προσέξτε, υπήρχαν ισχυρισμοί και καταγγελίες για βιασμό ανήλικης, για στημένες δίκες, για λειτουργία παραδικαστικού κυκλώματος και για δωροδοκίες δικαστών, τις οποίες γνώριζαν αρκετοί δικηγόροι και αποκλείεται να μην γνώριζε και ο κ. Κώστας Κληρίδης, σύμφωνα με χθεσινά ρεπορτάζ, τόσο της «Cyprus Mail» όσο και του «Φιλελεύθερου». Γιατί σήμερα δεν τοποθετείται: Γνώριζε ή δεν γνώριζε; Κι αν γνώριζε, ανέλαβε τις ευθύνες που του αναλογούν ή μήπως είπε στον αδελφό του να μοιράσει τα στοιχεία σε τρίτους για διερεύνηση; Στην πορεία, σύμφωνα με ισχυρισμό των δικηγόρων που παρέλαβαν τα στοιχεία, ενημερώθηκε -γύρω στο 2022- και ο τότε Πρόεδρος Αναστασιάδης και πιθανόν και κάποια άλλα στελέχη της κυβέρνησής του. Αν ο Νίκος Αναστασιάδης ενημερώθηκε και δεν έπραξε κάτι, τότε είναι πολιτικά και ηθικά υπόλογος. Αν ο Κώστας Κληρίδης ενημερώθηκε και δεν έπραξε τίποτε, τότε, με βάση το άρθρο 134 του ποινικού κώδικα, θα μπορούσε να κατηγορηθεί για παραμέληση του υπηρεσιακού του καθήκοντος, αδίκημα που θεωρείται πλημέλημα και επισύρει ποινή φυλάκισης 2 ετών. Αν ενημερώθηκε για φερόμενη σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκου, όφειλε με βάση τη νομοθεσία να καταγγείλει την υπόθεση στην Αστυνομία. Αν ήξερε και δεν έκανε τίποτα, τότε τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα για αυτόν.
Η αποτυχία
Ούτως ή άλλως από το 2019 δεν κινητοποιήθηκε κανένας θεσμός του κράτους. Ούτε ο εκάστοτε Πρόεδρος ούτε ο εκάστοτε Γενικός Εισαγγελέας ούτε η Αστυνομία, αλλά όλοι άφησαν έναν δημοσιογράφο να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά. Ο Μακάριος Δρουσιώτης, όπως έγραψε στο αρχικό του άρθρο, πήρε τα στοιχεία αυτά το 2023, τα διερεύνησε και προχώρησε στις αποκαλύψεις του το 2026.
Ένας δημοσιογράφος, δίκην μοναχικού καουμπόι, ενώ όλο το συστημα γνωριζε, ανέλαβε με τεράστιο προσωπικό ρίσκο να σηκώσει το βάρος μιας αποκάλυψης, παραθέτοντας στοιχεία τα οποία αν αποδειχθούν αληθινά, τότε αυτό το κράτος θα εξευτελιστεί πλήρως. Αν δεν αποδειχθούν, τότε πολύ πιθανόν να μπει ο ίδιος σε ανυπέρβλητες νομικές περιπέτειες.
Ουδείς αλάνθαστος και, ναι, μπορεί οι σημερινές του αποκαλύψεις να έχουν σχέση και με το ότι είναι υποψήφιος στις Βουλευτικές με το Βολτ. Από την άλλη, ο καθένας έχει τη δική του ιστορία, οπότε φαντάζει τραγικά ειρωνικός ο τρόπος που τίθενται σήμερα κάποια ερωτήματα: «Γιατί τα δημοσιοποίησες σήμερα;» Γιατί δεν τα έθεσες ενώπιον της Αστυνομίας; Σε μια δημοκρατική κοινωνία στην οποία δεν περισσεύουν οι υποκριτές, τα ερωτήματα ίσως θα έπρεπει να αντιστραφούν. Από πότε ένας δημοσιογράφος πριν γράψει ένα κείμενο οφείλει να ενημερώνει την Αστυνομία; Γιατί κάποιοι θεσμοί ενώπιον των οποίων τέθηκαν τα στοιχεία αυτά το 2019 δεν τα διερεύνησαν για να διαπιστώσουν αν είναι αληθινά ή όχι;
Η απάντηση δεν είναι και τόσο σύνθετη. Είναι απλή και εξηγείται ως απότοκο του διεφθαρμένου πολιτικού dna αυτής της χώρας. Στην Κύπρο η αλήθεια δεν είναι το ζητούμενο. Σε αυτή τη χώρα το κύριο ζητούμενο είναι το προσωπικό και όχι το δημόσιο συμφέρον, οπότε όποια στοιχεία υπάρχουν αποτελούν τροφή και εργαλείο για τις διάφορες πολιτικές, νομικές και επιχειρηματικές φατρίες της χώρας. Στο κυπριακό modus operandi ουδέποτε υπήρχε διάθεση αποκαλύψεων. Μάλλον τα στοιχεία υπάρχουν για να εκβιάζει ο ένας τον άλλον. Στη συγκεκριμένη περίπτωση η πρώην μεγάλη και αρρήκτων δεσμών αδελφότητα της Λευκωσίας έσπασε στα δύο και βγήκαν έξω τα μαχαίρια.
Σαθρό σύστημα
Πού οδηγεί αυτή η νοοτροπία; Όταν οι πολιτικοί δεν λειτουργούν με διαφάνεια και όταν θεσμοί της Δικαιοσύνης, ο Γενικός Εισαγγελέας, τα δικαστήρια και η Αστυνομία, δεν επιτελούν το έργο τους, τότε η εμπιστοσύνη των πολιτών προς το κράτος καταρρέει και το σύστημα απαξιώνεται. Αυτή η ιστορία, είτε αληθινή είτε ψευδής, θα έπρεπε να είχε διερευνηθεί από το 2019 και όχι να αφεθεί να διασύρει ολόκληρο το σύστημα. Η εμπιστοσύνη προς το κράτος δεν είναι μια αφηρημένη έννοια. Είναι το θεμέλιο πάνω στο οποίο στηρίζεται η λειτουργία της Δημοκρατίας, η αποδοχή των νόμων και, τελικά, η κοινωνική συνοχή. Όταν αυτό το θεμέλιο υφίσταται ρήγματα, οι συνέπειες δεν περιορίζονται σε επίπεδο πολιτικής φθοράς αλλά διαχέονται σε ολόκληρο το σύστημα διακυβέρνησης.
Η διαφάνεια αποτελεί βασική προϋπόθεση για τη νομιμοποίηση της πολιτικής εξουσίας. Όταν οι πολιτικοί δεν λειτουργούν με καθαρούς όρους, όταν οι αποφάσεις λαμβάνονται χωρίς επαρκή λογοδοσία ή με υπόνοιες εξυπηρέτησης συμφερόντων, τότε δημιουργείται ένα περιβάλλον καχυποψίας. Οι πολίτες αρχίζουν να αμφισβητούν όχι μόνο τις συγκεκριμένες αποφάσεις αλλά και τα κίνητρα πίσω από αυτές. Η πολιτική μετατρέπεται, από μέσο επίλυσης προβλημάτων των πολιτών, σε λάφυρο και σε πεδίο ιδιωτικών διευθετήσεων κατά το δοκούν και συμφέρον. Επισημαίνουμε -ακόμα και λανθασμένες να είναι αυτές οι εντυπώσεις- ότι, σε μια δημοκρατία, η εντύπωση συχνά έχει την ίδια βαρύτητα με την πραγματικότητα.
Το πρόβλημα επιτείνεται όταν οι θεσμοί της Δικαιοσύνης δεν λειτουργούν με την απαιτούμενη αποτελεσματικότητα και ανεξαρτησία. Ο ρόλος του Γενικού Εισαγγελέα και της Αστυνομίας δεν είναι απλώς διοικητικός. Είναι καίριος για τη διασφάλιση του κράτους δικαίου. Όταν υπάρχουν καθυστερήσεις, επιλεκτικές παρεμβάσεις ή απουσία ουσιαστικής διερεύνησης σοβαρών υποθέσεων, το μήνυμα που εκπέμπεται προς την κοινωνία είναι επικίνδυνο: ότι οι κανόνες δεν εφαρμόζονται ισότιμα για όλους.
Αποστασιοποίηση πολιτών
Σε τέτοιες συνθήκες, η εμπιστοσύνη δεν διαβρώνεται σταδιακά. Καταρρέει. Ο πολίτης που νιώθει ότι δεν προστατεύεται από τους θεσμούς, ή ότι η Δικαιοσύνη λειτουργεί με δύο μέτρα και δύο σταθμά, αποστασιοποιείται. Είτε επιλέγει την αδιαφορία είτε στρέφεται σε ακραίες ερμηνείες και αφηγήματα είτε ψηφίζει τον πρώτο τυχόντα για να τιμωρήσει το σύστημα. Το κενό εμπιστοσύνης γεμίζει εύκολα με λαϊκισμό, θεωρίες συνωμοσίας και γενικευμένη απαξίωση της πολιτικής ζωής.
Η απαξίωση αυτή δεν πλήττει μόνο τους εκάστοτε κυβερνώντες. Πλήττει το ίδιο το σύστημα. Όταν οι πολίτες παύουν να πιστεύουν ότι οι θεσμοί μπορούν να αποδώσουν δικαιοσύνη ή να λειτουργήσουν προς το δημόσιο συμφέρον, τότε υπονομεύεται η ίδια η έννοια της δημοκρατικής συμμετοχής. Η αποχή αυξάνεται, η εμπλοκή μειώνεται και η κοινωνία γίνεται πιο ευάλωτη σε φαινόμενα αυταρχισμού ή θεσμικής εκτροπής, η δε αποκατάσταση της εμπιστοσύνης δεν είναι εύκολη υπόθεση.
Σε τελική ανάλυση, το ζητούμενο δεν είναι απλώς η αποφυγή σκανδάλων ή η διαχείριση κρίσεων. Είναι η αποκατάσταση μιας βασικής σχέσης εμπιστοσύνης ανάμεσα στον πολίτη και το κράτος. Χωρίς αυτή, καμία πολιτική, όσο ορθολογική και αν είναι, δεν μπορεί να εφαρμοστεί αποτελεσματικά. Και χωρίς αυτήν, το σύστημα, όσο ισχυρό και αν φαίνεται θεσμικά, παραμένει ευάλωτο στον πιο επικίνδυνο αντίπαλο: την ίδια την απαξίωση των πολιτών του.
