Παρουσία πλήθους εκπροσώπων του πολιτικού και ακαδημαϊκού κόσμου τελέστηκε στη Μητρόπολη Αθηνών η κηδεία της κορυφαίας Ελληνίδας βυζαντινολόγου και ιστορικού, Ελένης Γλύκατζη-Αρβελέρ, η οποία έφυγε από τη ζωή την περασμένη Δευτέρα σε ηλικία 99 ετών.
Παρών στην εξόδιο ακολουθία ήταν ο Έλληνας πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης ο οποίος εκφώνησε και επικήδειο.
Ο Έλληνας πρωθυπουργός έφτασε στη Μητρόπολη συνοδευόμενος από την σύζυγό του Μαρέβα.
Το στεφάνι του πρωθυπουργού και της συζύγου του για την Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ.
Τελευταίος όπως ορίζει το πρωτόκολλο έφτασε ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, Κωνσταντίνος Τασούλας.
Πολλά ήταν τα στεφάνια έξω από τη Μητρόπολη. Ανάμεσά τους και του πρωθυπουργικού ζεύγους που ανέφερε: «Με ευγνωμοσύνη, Κυριάκος και Μαρέβα Μητσοτάκη».
Στην εξόδιο ακολουθία παρούσα ήταν και η υπουργός Πολιτισμού, Λίνα Μενδώνη, αλλά και η πρώην Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελλαροπούλου.
Στη Μητρόπολη βρίσκονταν ο αντιπρόεδρος της ελληνικής κυβέρνησης Κώστας Χατζηδάκης, ο Περιφερειάρχης Αττικής, Νίκος Χαλδαλιάς, ο πρύτανης του ΕΚΠΑ Γεράσιμος Σιάσος, η Άντζελα Γκερέκου και άλλοι επίσημοι.
Επικήδειος Μητσοτάκη
Τη φράση «όλα όσα κατάφερα τα πέτυχα γιατί δεν ήξερα πως ήταν αδύνατα» που έλεγε συχνά η Ελένη Γλύκατζη - Αρβελέρ, θυμήθηκε ο Έλληνας πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης στον επικήδειο που εκφώνησε κατά το τελευταίο αντίο στη Μητρόπολη Αθηνών στη διακεκριμένη βυζαντινολόγο την Παρασκευή (20/2).
O πρωθυπουργός της Ελλάδας θυμήθηκε τη συμβουλή που έδινε στους νέους λέγοντας «να κάνουν αυτό που θέλουν», αλλά και τα μαθήματα ζωής που του έδωσε.
«Σκέφτομαι ότι η γυναίκα που αποχαιρετούμε πέτυχε να γίνει αυτό που ήθελε. Μια γέφυρα ανάμεσα στα προσφυγικά της Αθήνας και τις πρωτεύουσες του κόσμου. Μια άλλη γέφυρα που ανέδειξε το Βυζάντιο ως αναπόσπαστο στοιχείο της ελληνικής ταυτότητας. Κι αυτό μακριά από ιδεολογικές αγκυλώσεις και συμπλέγματα, ώστε με οδηγούς την εμπειρία και το αποτέλεσμα να βρει αναζήτηση στη φιλελεύθερη σκέψη», τόνισε μεταξύ άλλων ο πρωθυπουργός.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης θυμήθηκε το χειρόγραφο που του έδωσε όταν έβαλε υποψηφιότητα για ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας, το 2015 και ότι οποίο το φυλάει σαν κόρη οφθαλμού.
«Ήταν σκέψεις γραμμένες στο χέρι στο πολυτονικό, το 2015, όταν με ενθάρρυνε να διεκδικήσω την ηγεσία της ΝΔ», είπε χαρακτηριστικά.
«Όταν πτωχεύουν οι πλούσιοι, δεν θα πλουτίσουν οι φτωχοί. Μα όταν κυβερνούν ανίκανοι, ένοχοι είναι οι ικανοί. Κι όταν μόνο οι ανάξιοι μιλούν για αξίες, τότε η απαξίωση θα είναι γενική» ανέφερε μεταξύ άλλων το χειρόγραφο που έδωσε η Αρβελέρ στον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Για να καταλήξει τον επικήδειό του με τη φράση «Καλό σου ταξίδι, αγαπημένη μου Ελένη».
Νωρίτερα ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Τασούλας στο δικό του επικήδειο είχε τονίσει ότι η Ελένη Γλύκαζη - Αρβελέρ «αναμετρήθηκε με τα μεγάλα έκανε τα αδύνατα δυνατά».
Χοροστατούντος του Αρχιεπισκόπου η εξόδιος ακολουθία
Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος χοροστάτησε στην εξόδιο ακολουθία.
Μετά την εξόδιο ακολουθία ακολούθησε η ταφή της Ελένης Γλύκατζη - Αρβελέρ στο νεκροταφείο Βύρωνα.
Η κηδεία πραγματοποιήθηκε δημοσία δαπάνη, μετά από κοινή απόφαση των υπουργείων Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, Εσωτερικών, Παιδείας και Πολιτισμού.
Σε λαϊκό προσκύνημα η σορός
Νωρίτερα, η σορός της είχε εκτεθεί σε λαϊκό προσκύνημα στο παρεκκλήσι με το φέρετρο να είναι σκεπασμένο με την ελληνική αλλά και με τη γαλλική σημαία, καθώς έζησε τα περισσότερα χρόνια της ζωής της στη Γαλλία.
Ποια ήταν η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ
Η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ γεννήθηκε στην Αθήνα στις 29 Αυγούστου 1926 από Μικρασιάτες γονείς. Πατέρας της ήταν ο Νίκος Γλύκατζης, Μικρασιάτης έμπορος και επιστάτης των κτημάτων της οικογενείας της μητέρας της, Καλλιρόης, το γένος Ψαλτίδη, η οποία προερχόταν από εύπορη οικογένεια της Προύσας.
Έφτασαν στην Αθήνα, στη συνοικία του Βύρωνα, με τα πρώτα τους παιδιά ως πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία μετά τη «Μεγάλη Καταστροφή».
Σε ηλικία 6 ετών, εκφωνεί τους πρώτους της πολιτικούς λόγους στη γειτονιά της, διαβάζοντας μια εφημερίδα ανάποδα υπέρ του Βενιζέλου.
Εντάσσεται στην Αντίσταση σε ηλικία 14 ετών, το 1942, στη συνοικία της στον Βύρωνα, όπου είναι υπεύθυνη για τη μεταφορά μηνυμάτων. Ολοκλήρωσε τις δευτεροβάθμιες σπουδές της στο 4ο Γυμνάσιο Αθηνών και στη συνέχεια σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας).
Αμέσως μετά τον πόλεμο, η τότε βασίλισσα Φρειδερίκη επιθυμεί να προσλάβει την καλύτερη φοιτήτρια της φιλολογίας. Παραβλέποντας τις πολιτικές απόψεις της Ελένης Αρβελέρ, την προσλαμβάνει ως γραμματέα του ιδρύματος που δημιούργησε για τα σπίτια των άπορων παιδιών. Παράλληλα, η Ελένη Αρβελέρ εργάζεται σκληρά για τη διεξαγωγή ερευνών για τη Μικρά Ασία και την Καππαδοκία. Θα δώσει στην οικογένειά της όλα όσα κέρδισε, και για τις έρευνές της στη Μικρά Ασία (1949-1953).
Εγκαταστάθηκε στο Παρίσι το 1953 για να συνεχίσει τις σπουδές της στην Écoledes Hautes Études, όπου ανακηρύχθηκε Διδάκτωρ Ιστορίας (1960). Το 1956 γνωρίζει τον Ζακ Αρβελέρ (1918–2010), που ήταν αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού της Γαλλίας και ο οποίος καταγόταν από μεγαλοαστική οικογένεια του Παρισιού, τον οποίο παντρεύτηκε το 1957. Με τον Ζακ Αρβελέρ απέκτησε μία κόρη, τη Μαρί-Ελέν.
Δύο χρόνια μετά την άφιξή της στο Παρίσι, διορίσθηκε στο Εθνικό Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών (Γαλλία) (CNRS) και το 1964 έγινε διευθύντρια σπουδών του Κέντρου και το 1967 καθηγήτρια στη Σορβόννη. Το 1966 έλαβε το δίπλωμα doctorat ès lettres, με τη μελέτη της για το Βυζάντιο και τη θάλασσα, που εκδόθηκε από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις της Γαλλίας (Byzance et la mer, Παρίσι: Presses universitaires de France).
Εξελέγη καθηγήτρια βυζαντινής ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης το 1967. Διετέλεσε διευθύντρια του τμήματος Ιστορίας και πρόεδρος της επιτροπής έρευνας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Σορβόννης (1969-1970), προσκεκλημένη καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ (1973-1974), αντιπρόεδρος (1970-1973) και στη συνέχεια η πρώτη γυναίκα πρόεδρος του Πανεπιστημίου Paris I Panthéon-Sorbonne (1976-1981, επίτιμη πρόεδρος από το 1981).
Διορίστηκε η πρώτη γυναίκα πρύτανης της Ακαδημίας και καγκελάριος των Πανεπιστημίων του Παρισιού (1982-1989). Στη συνέχεια, διορίστηκε πρόεδρος του Κέντρου Ζορζ Πομπιντού (1989-1991), του οποίου ήταν αντιπρόεδρος από το 1976 έως το 1989.
Διετέλεσε, επίσης, πρόεδρος του Αμερικανικού Μουσείου Τέχνης (Γαλλία), αντιπρόεδρος του Ιδρύματος Danielle Mitterrand, εμπειρογνώμονας στις κοινωνικές και ανθρωπιστικές επιστήμες στην UNESCO, πρόεδρος και στη συνέχεια επίτιμη πρόεδρος του Πανεπιστημίου της Ευρώπης, επίτιμη πρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης Βυζαντινών Σπουδών (από το 1975), γενική γραμματέας της Διεθνούς Επιτροπής Ιστορικών Επιστημών (1980-1990), πρόεδρος και στη συνέχεια επίτιμη πρόεδρος της Παγκόσμιας Κίνησης Επιστημονικής Ευθύνης (MURS), πρόεδρος του Εθνικού Θεάτρου (Ελλάδα) (1999-2012), πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού Κέντρου Δελφών (1993-2022) και του Διεθνούς Ιδρύματος Dmitri Shostakovich.
Ήταν αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, της Βρετανικής Ακαδημίας, της Βασιλικής Ακαδημίας του Βελγίου, της Ακαδημίας Επιστημών του Βερολίνου και της Βουλγαρίας. Ήταν και επίτιμη διδάκτωρ πλήθους πανεπιστημίων (Λονδίνο, Χάρβαρντ, Βελιγράδι, Νέα Υόρκη, Νιου Μπράνσγουικ, Λίμα, Χάιφα, Πάντειο Πανεπιστήμιο, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, Αμερικανικό Πανεπιστήμιο Παρισιού, Φριμπούργκ, Θεσσαλονίκη και Κρήτη.
Πηγή: cnn.gr / protothema.gr / ertnews.gr
