Αγαπητοί (πραγματικοί) χαμηλοσυνταξιούχοι,
Πολλές φορές θα δείτε «εκπροσώπους» σας να ρίχνουν τα μαλλιά τους πίσω, να φορούν το πρόσωπό τους ανάποδα και να βγαίνουν στους δρόμους και στις πλατείες για να διεκδικήσουν περισσότερα για εσάς. Για παράδειγμα, υψηλότερες χαμηλές συντάξεις. Και η πραγματικότητα είναι ότι, αρκετές φορές, κάτι επιτυγχάνουν.
Μιας και μπήκαμε όμως στη λογοτεχνία -με την οποία ομολογώ ότι δεν τα πάω και ιδιαίτερα καλά- λυπούμαι να σας πληροφορήσω ότι πολλές φορές αυτό που τελικά κερδίζετε είναι ό,τι εισπράττει η γλάστρα όταν ποτίζεται ο βασιλικός.
Δεν θα μπω σε αριθμούς και λεπτομέρειες. Άλλωστε, το αποτέλεσμα των ενεργειών των «εκπροσώπων» σας -και υπενθυμίζω ότι αναφέρομαι στους πραγματικούς χαμηλοσυνταξιούχους- αποτελεί ίσως την καλύτερη απόδειξη για το ποιες ήταν οι πραγματικές προτεραιότητες και ποιος ήταν πάντοτε ο… βασιλικός.
Η γλάστρα, φοβάμαι, ήταν και παραμένει το πρόσχημα. Ο μοχλός άσκησης πίεσης ώστε, μαζί με τη βελτίωση της θέσης των χαμηλοσυνταξιούχων, οι βασιλιτζιές να εξασφαλίζουν ακόμα περισσότερα. Ακόμα και στην πρόσφατη συζήτηση για την κατάργηση της αναλογιστικής μείωσης -του περιβόητου «πέναλτι του 12%»- αξίζει να αναρωτηθούμε ποιοι τελικά θα αποκομίσουν όφελος.
Η καλύτερη λύση είναι ο καθένας μας να μπορεί κατά την περίοδο εργοδότησής του να δημιουργεί ένα ικανοποιητικό συνταξιοδοτικό αποθεματικό. Ένα κεφάλαιο που θα του εξασφαλίζει, όταν αφυπηρετήσει, ένα αξιοπρεπές επίπεδο ζωής, όπως ο ίδιος το προσδιορίζει.
Και υπάρχει κάτι ακόμα πιο σημαντικό: η οικονομική ανεξαρτησία του συνταξιούχου σημαίνει και απεξάρτηση από κάθε «εκπρόσωπο» και κάθε πολιτικό. Σημαίνει ελευθερία.
Σήμερα βλέπουμε συνδικαλιστικές οργανώσεις (εργαζομένων και εργοδοτών) να αντιμετωπίζουν με επιφυλάξεις ή αντιστάσεις ουσιαστικές αλλαγές στο συνταξιοδοτικό. Θεωρητικά, όλοι θα έπρεπε να επιδιώκουν ένα ισχυρό σύστημα. Ένα σωστά σχεδιασμένο συνταξιοδοτικό προστατεύει εργαζομένους και εργοδότες, περιορίζει μελλοντικές πιέσεις στα δημόσια οικονομικά (και περιορίζουν τις φορολογικές αυξήσεις) και δημιουργεί αποθεματικά που μπορούν να επενδύονται παραγωγικά στις επιχειρήσεις.
Υπάρχει όμως και μια άλλη διάσταση: η ανεξαρτησία περιορίζει τη δύναμη εκείνων που μεσολαβούν για να εξασφαλίσουν παροχές στους εξαρτημένους από αυτούς.
Γι’ αυτό ελπίζω -χωρίς ιδιαίτερη αισιοδοξία- ότι η μεταρρύθμιση δεν θα εξαντληθεί στο «πέναλτι» και στις χαμηλές συντάξεις, που ναι σε κάποιες περιπτώσεις ίσως είναι αναγκαία. Πρέπει να κοιτάξει σοβαρά τον δεύτερο και τον τρίτο πυλώνα και να δημιουργήσει πραγματικές δυνατότητες συνταξιοδοτικής αποταμίευσης. Μόνο έτσι θα προστατεύσουμε τη νέα γενιά.
Η δική μας, φοβάμαι, έχασε ήδη μεγάλο μέρος του παιχνιδιού. Κινδυνεύει να παραμείνει εξαρτημένη είτε από τον εργοδότη, δουλεύοντας ακόμη και μετά τα 70, είτε από τον πολιτικό, περιμένοντας ακόμα ένα «τσεκούδι».
*Οι απόψεις που εκφράζονται είναι προσωπικές
