Την αλληλεγγύη της προς τους Τουρκοκύπριους εργαζόμενους εκφράζει η Κομμουνιστική Πρωτοβουλία Κύπρου, με αφορμή τις μαζικές κινητοποιήσεις που βρίσκονται σε εξέλιξη στα κατεχόμενα μετά την απόφαση για πάγωμα της ΑΤΑ.
Όπως αναφέρει, η απόφαση για πάγωμα της Αυτόματης Τιμαριθμικής Αναπροσαρμογής στερεί από τους εργαζόμενους ένα βασικό εργαλείο προστασίας απέναντι στον πληθωρισμό και την υποτίμηση της τουρκικής λίρας, επιδεινώνοντας περαιτέρω τους όρους ζωής τους.
Αυτούσια η ανακοίνωση της ΚΠΚ:
Οι μαζικές κινητοποιήσεις των τελευταίων ημερών στα κατεχόμενα επιβεβαιώνουν με τον πιο καθαρό τρόπο ότι η εργατική τάξη της Κύπρου, παρά την κατοχή και τον διαχωρισμό που επιβάλλεται, βρίσκεται αντιμέτωπη με την ίδια επίθεση από το κεφάλαιο.
Αφορμή για τις κινητοποιήσεις αποτέλεσε η απόφαση του ψευδοκράτους για πάγωμα της Αυτόματης Τιμαριθμικής Αναπροσαρμογής (Α.Τ.Α.), δηλαδή ενός μηχανισμού που αποτελούσε βασικό εργαλείο για τη στοιχειώδη προστασία των εισοδημάτων των εργαζομένων από τον πληθωρισμό και τη συνεχή υποτίμηση της τουρκικής λίρας.
Οι Τουρκοκύπριοι εργαζόμενοι, μέσα από απεργίες, διαδηλώσεις και συγκρούσεις με τους μηχανισμούς καταστολής του ψευδοκράτους, δίνουν έναν αγώνα ενάντια σε μέτρα που επιδεινώνουν τους όρους ζωής τους.
Τα γεγονότα που εκτυλίχθηκαν στα κατεχόμενα, αποκαλύπτουν ξανά τον πραγματικό χαρακτήρα της αστικής εξουσίας. Από τη μία πλευρά, επικαλείται «έκτακτες συνθήκες» και «αναγκαιότητα» για να περάσει αντεργατικά μέτρα, αξιοποιώντας θεσμικά εργαλεία και διαδικασίες fast-track. Από την άλλη, όταν η εργατική τάξη αντιδρά, επιστρατεύει χωρίς δισταγμό τη βία και την καταστολή. Οι ελιγμοί περί «κοινωνικού διαλόγου», οι προσωρινές υποχωρήσεις και οι αιφνιδιαστικές αποφάσεις δεν είναι τίποτα άλλο παρά δοκιμασμένες μέθοδοι αποπροσανατολισμού και εκτόνωσης της λαϊκής οργής.
Η ουσία των εξελίξεων συνδέεται με τη δομή της ίδιας της οικονομίας στα κατεχόμενα και τον ρόλο της κατοχής. Η εξάρτηση από την τουρκική λίρα σημαίνει πλήρη εξάρτηση νομισματικής πολιτικής από την Τουρκία, η οποία την διαμορφώνει στις συνθήκες της Τουρκίας και σε μεγάλο βαθμό ο πληθωρισμός «εισάγεται». Την ίδια στιγμή, η οικονομία λειτουργεί σε καθεστώς πολλαπλών νομισμάτων: οι μισθοί καταβάλλονται σε υποτιμημένη λίρα, ενώ βασικά αγαθά όπως στέγη, οχήματα και τεχνολογία τιμολογούνται σε ευρώ ή στερλίνα, εντείνοντας τη διαρκή συμπίεση του εισοδήματος.
Η εξάρτηση αυτή ενισχύεται από τα δημοσιονομικά δεσμά που επιβάλλονται μέσω των πρωτοκόλλων με την Άγκυρα. Η χρηματοδότηση συνοδεύεται από απαιτήσεις «δημοσιονομικής πειθαρχίας», που μεταφράζονται σε λιτότητα, πάγωμα μισθών και περικοπή κοινωνικών παροχών. Το ψευδοκράτος δεν μπορεί να χρηματοδοτήσει αυξήσεις μισθών, με αποτέλεσμα η Α.Τ.Α. να αποτελεί ουσιαστικά το μοναδικό μηχανισμό προστασίας της αγοραστικής δύναμης. Η παραγωγική δομή της οικονομίας επίσης λειτουργεί ενισχυτικά για την κρίση. Η μεγάλη εξάρτηση από εισαγωγές, σε συνδυασμό με μηδαμινή βιομηχανική βάση, οδηγεί σε «εισαγόμενο πληθωρισμό», με πάνω από το 60% των εισαγωγών να προέρχονται από την Τουρκία, συχνά τιμολογημένες σε ευρώ ή δολλάρια για δική τους προστασία από τη νομισματική μεταβλητότητα της τουρκικής λίρας. Ο πληθωρισμός έχει φτάσει σε επίπεδα άνω του 40%, με ακόμη μεγαλύτερες αυξήσεις σε βασικά αγαθά. Η εξάρτηση από ευμετάβλητους τομείς, όπως ο τουρισμός και η ιδιωτική τριτοβάθμια εκπαίδευση, που επηρεάζονται άμεσα από πολιτικές και νομισματικές κρίσεις, δυσχεραίνει ακόμα περισσότερο την κατάσταση.
Η ουσία είναι μία: οι κρίσεις του καπιταλισμού και οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί γεννούν συνεχώς νέα βάρη για τους εργαζόμενους, είτε αυτά εκφράζονται μέσα από πληθωρισμό, είτε μέσα από περικοπές, είτε μέσα από την αποσάθρωση κοινωνικών κατακτήσεων. Και κάθε φορά, η απάντηση του συστήματος είναι η ίδια: περισσότερη εκμετάλλευση, περισσότερη καταστολή.
Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στην εργατική τάξη στα κατεχόμενα και τονίζουμε το εξής: Οι εξελίξεις δεν αφορούν μόνο τους Τουρκοκύπριους εργαζόμενους. Αφορούν συνολικά την εργατική τάξη στην Κύπρο. Οι ίδιες πολιτικές που εφαρμόζονται στο ψευδοκράτος, με διαφορετικές μορφές και χρονισμούς, εφαρμόζονται και στην Κυπριακή Δημοκρατία. Οι ίδιες λογικές «προσωρινών θυσιών», οι ίδιες καθυστερήσεις και αποκοπές, η ίδια στρατηγική υπέρ του κεφαλαίου.
Γι’ αυτό και η απάντηση δεν μπορεί να είναι αποσπασματική ή περιορισμένη σε διαχωριστικά πλαίσια. Η μόνη πραγματική διέξοδος βρίσκεται στον κοινό αγώνα Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων εργαζομένων, στη βάση των κοινών ταξικών συμφερόντων τους. Μακριά από διαχωρισμούς που εξυπηρετούν το εκμεταλλευτικό σύστημα, με προσανατολισμό τη σύγκρουση με τις πολιτικές που θυσιάζουν τις ανάγκες των πολλών για τα κέρδη των λίγων.
Ταυτόχρονα, αυτός ο κοινός αγώνας δεν μπορεί να αποσπαστεί από την πραγματικότητα της κατοχής και των συνεπειών της για τον λαό της Κύπρου στο σύνολό του. Η πάλη ενάντια στις αντιλαϊκές πολιτικές συνδέεται άρρηκτα με την πάλη ενάντια στην κατοχή, στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και σε κάθε μορφή ξένης επιβολής που διαιρεί τον λαό και αναπαράγει την εκμετάλλευση.
