Ανασχηματισμός. Τι ισορροπίες κράτησε ο Πρόεδρος; Βασικά έβαλε στην κυβέρνησή του στελέχη για να ενισχύσει τις προσβάσεις του σε κόμματα που τον υποστήριξαν το 2023. Για παράδειγμα, έφυγε ο συμπαθής και δραστήριος υπουργός Βαφεάδης, όχι γιατί απέτυχε, αλλά διότι ο Χριστοδουλίδης έκρινε ότι δεν έχει κομματική πελατεία να του προσφέρει. Θεωρεί ο Μικρός Ρισελιέ ότι η κ. Εύη Τσολάκη προφανώς έχει να του προσφέρει περισσότερα. Αν είχε, βέβαια, θα έβγαινε και βουλεύτρια. Η ίδια λογική πίσω από τον διορισμό Σενέκη στο Γεωργίας. Θέλει να του μαζέψει ΔΗΚΟϊκούς.
Ο Χριστοδουλίδης θέλει ένα 7% από το 10% που έχει το ΔΗΚΟ, θέλει ολόκληρο το ΕΛΑΜ ή έστω ένα 6-7% και βεβαίως διεκδικεί και ένα 5-9% από το ΔΗΣΥ, αναλόγως από το αν και πόσο θα σφαχτούν μεταξύ τους στην Πινδάρου για το ποιος θα είναι υποψήφιος του κόμματος στις προεδρικές. Και πάλιν, όμως, τα ποσοστά δεν αρκούν αφού στην καλύτερη περίπτωση να πάρει ένα 20% από τα τρία αυτά κόμματα. Για να περάσει με ένα ποσοστό πέριξ και πάνω του 28%, θέλει και το μεγαλύτερο ποσοστό της ΔΗΠΑ, της ΕΔΕΚ, των Οικολόγων και άλλων μικρών κομμάτων που έμειναν εκτός Βουλής, με τα ποσοστά τους να συμποσούνται γύρω στο 17%.
Είχει ακόμα λίγα χαρτιά να μοιράσει και τα μοίρασε μέσω των διορισμών στους ημικρατικούς αλλά και πάλιν όλα αυτά δεν φτάνουν. Όταν έχεις γύρω στο 50% των πολιτών σου να βρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχειας, να μην μπορούν να βγάλουν το μήνα και να μην μπορούν να πάνε μια βδομάδα διακοπές, τι να σου κάνει ένας μίνι ανασχηματισμός και κάποιες θέσεις στους ημικρατικούς. Δυστυχώς, ο Νίκος Χριστοδουλίδης έχει επιστρέψει την Κύπρο στην εποχή του Σπύρου Κυπριανού. Βρισκόμαστε στην εποχή των πελατών, των κουμπάρων, των συγάμπρων και των χειροκροτητών.
ΘΟΥΚΗΣ
