Το πόρισμα Πασχαλίδη για το Videogate επιχειρεί, στην ουσία, να κλείσει έναν κύκλο που πολιτικά και κοινωνικά παραμένει ορθάνοιχτος. Η βασική του κατάληξη είναι σαφής. Από τη μαρτυρία που εξασφαλίστηκε δεν προκύπτει παραβίαση του ποινικού κώδικα από τους Κύπριους «πρωταγωνιστές» του βίντεο. Η αναφορά αυτή, ωστόσο, δεν μπορεί να λειτουργήσει ως καθολικό συγχωροχάρτι ούτε να διαγράψει όσα είδε και άκουσε η κοινωνία.
Ακόμη πιο προβληματική είναι η περιγραφή των επίμαχων δηλώσεων ως «αερολογιών» και «φαφλατισμών». Με αυτόν τον τρόπο, συμπεριφορές που εξέθεσαν τη χώρα διεθνώς, που δημιούργησαν την εικόνα ενός συστήματος πρόθυμου να εξυπηρετήσει ισχυρούς και εύπορους και που κλόνισαν την εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς, υποβαθμίζονται σχεδόν σε ατυχείς κομπασμούς. Όμως οι «φαφλατισμοί» δεν ήταν αθώοι. Σύμφωνα με το ίδιο το πόρισμα, στόχευαν στη δημιουργία εντυπώσεων για την αποκόμιση προσωπικού οικονομικού οφέλους, το οποίο ορισμένοι είχαν ήδη αρχίσει να εξασφαλίζουν.
Εδώ βρίσκεται και η μεγάλη αντίφαση. Αν κάποιος εμφανίζεται να επικαλείται γνωριμίες, επιρροή και δυνατότητα παράκαμψης διαδικασιών για να προσελκύσει πελάτες και να κερδίσει χρήματα, τότε μπορεί να μη στοιχειοθετείται ποινικό αδίκημα, αλλά ασφαλώς εγείρεται σοβαρό ζήτημα δεοντολογίας, πολιτικής τάξης και δημόσιας αξιοπιστίας. Η απουσία ποινικής ευθύνης δεν ισοδυναμεί με απουσία ευθύνης.
Ιδιαίτερη σημασία έχει και το γεγονός ότι, όταν οι εμπλεκόμενοι κλήθηκαν να εξηγήσουν όσα είχαν πει, οι περισσότεροι επέλεξαν τη σιωπή. Μόνο ένας αποδέχθηκε ουσιαστικά ότι επρόκειτο για λόγια εντυπωσιασμού. Αυτή η στάση δεν αποκαθιστά την εμπιστοσύνη. Αντίθετα, ενισχύει την αίσθηση ότι το πόρισμα αναζητεί μια στενά νομική έξοδο από ένα βαθύτερο θεσμικό και πολιτικό πρόβλημα. Η κοινωνία δικαιούται πειστικές απαντήσεις, όχι μιαν ερμηνεία που μετατρέπει την πολιτική εκτροπή σε λεκτική υπερβολή.
Το Videogate δεν κρίθηκε μόνο στις αίθουσες των ανακριτών. Κρίθηκε και στη συνείδηση της κοινωνίας, η οποία αντίκρισε ένα αποκρουστικό πρόσωπο της κυπριακής πραγματικότητας. Το πόρισμα μπορεί να κλείνει τον ποινικό φάκελο, δεν μπορεί όμως να μηδενίσει το περιεχόμενο του βίντεο ούτε να ακυρώσει τη θεσμική και ηθική απαξία όσων καταγράφηκαν. Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι μόνο αν παραβιάστηκε ο νόμος, αλλά αν υπηρετήθηκε το δημόσιο συμφέρον και αν προστατεύτηκε η αξιοπρέπεια της χώρας. Σε αυτά τα ερωτήματα ο κ. Πασχαλίδης, δυστυχώς, δεν απάντησε.
