Πριν από οκτώ μήνες, το πηδάλιο του Υφυπουργείου Κοινωνικής Πρόνοιας, ενός από τα πιο ευαίσθητα χαρτοφυλάκια μιας χώρας, καθώς αφορά τις ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού και γενικότερα ανθρώπους που εξαρτώνται άμεσα από την αποτελεσματικότητα του κράτους, πέρασε στα χέρια της Κλέας Παπαέλληνα. Προχθές, με απόφαση του ΠτΔ, η κ. Παπαέλληνα μετακινήθηκε στο Υφυπουργείο Πολιτισμού, του οποίου αναλαμβάνει από σήμερα την ηγεσία. Η αλλαγή ενός υπουργού ή υφυπουργού μπορεί ασφαλώς να αποτελεί μέρος της φυσιολογικής λειτουργίας μιας κυβέρνησης. Όταν, όμως, ένα τόσο κρίσιμο χαρτοφυλάκιο περνά μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα από τρία διαφορετικά πρόσωπα, τότε εύλογα δημιουργούνται ερωτήματα.
Καταρχάς, κάθε αλλαγή στην πολιτική ηγεσία, σε οποιοδήποτε πόστο, δημιουργεί αναπόφευκτα μια περίοδο προσαρμογής και ενδέχεται να επηρεάσει την υλοποίηση πολιτικών και σχεδιασμών. Από εκεί και πέρα, μέσα σε οκτώ μήνες πόσα πρόλαβε να μάθει, να καταλάβει, να διορθώσει και να υλοποιήσει η απερχόμενη υφυπουργός; Πρόλαβε να προωθήσει τους σχεδιασμούς της; Πρόλαβαν οι διευθυντές και, κυρίως, οι εργαζόμενοι να θέσουν επί τάπητος ενώπιόν της τα πολλαπλά θεσμικά, συστημικά και λειτουργικά προβλήματα που διαιωνίζονται στις υπηρεσίες του υφυπουργείου και τους εμποδίζουν να κάνουν τη δουλειά τους; Μια δουλειά ψυχοφθόρα, ιδιαίτερα για τους λειτουργούς πρώτης γραμμής. Μια δουλειά που δεν αφορά απλώς τη διεκπεραίωση άψυχων εγγράφων αλλά έχει στο επίκεντρό της τον άνθρωπο και γι’ αυτό ακριβώς συνιστά λειτούργημα.
Η κ. Παπαέλληνα, αναλαμβάνοντας τα καθήκοντά της τον περασμένο Δεκέμβριο, είχε δηλώσει ότι «η αναδιάρθρωση των Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας είναι προτεραιότητα». Δεν γνωρίζουμε μέχρι πού πρόλαβε να φτάσει αυτή η προσπάθεια. Γνωρίζουμε, όμως, ότι οκτώ μήνες είναι πολύ λίγοι για να μπουν γερά θεμέλια για ένα βιώσιμο και αποτελεσματικό σύστημα κοινωνικής πρόνοιας. Για να γλυτώσουμε από τις παθογένειες ενός απαρχαιωμένου συστήματος, το οποίο διαχρονικά αδυνατεί να προσφέρει εγκαίρως πρόληψη και προστασία στις ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού. Ενός συστήματος που τρώει τα παιδιά του, με την έννοια ότι εξουθενώνει τους εργαζομένους που, από τη μία, παλεύουν κάθε μέρα με τις δύσκολες υποθέσεις που καλούνται να διαχειριστούν και, από την άλλη, με ένα σύστημα που τους υπερφορτώνει, τους ταλαιπωρεί και δεν τους επιτρέπει να προσφέρουν την ποιότητα υπηρεσιών που οι ίδιοι επιθυμούν και οι πολίτες δικαιούνται.
Τη σκυτάλη παίρνει τώρα η Τίνα Παύλου. Αναμένουμε ότι η νέα υφυπουργός θα προχωρήσει γρήγορα και δεν θα έχουμε μία εκκίνηση από το μηδέν. Η Κοινωνική Πρόνοια μπορεί να αλλάζει πολιτική ηγεσία αλλά οι άνθρωποι, που την έχουν ανάγκη, δεν μπορούν κάθε λίγους μήνες να περιμένουν ακόμη μία «νέα αρχή». Το κράτος πρόνοιας δεν μπορεί να περιμένει.
