Η συνέντευξη της Μαρία Άνχελα Ολγκίν στον «Πολίτη» αλλάζει ουσιαστικά την εικόνα που επιχειρήθηκε να δημιουργηθεί το προηγούμενο διάστημα γύρω από το Κυπριακό. Η σύγκληση μιας νέας πενταμερούς δεν είναι ούτε αυτόματη ούτε δεδομένη. Πολύ περισσότερο, δεν αρκεί η κατ' αρχήν συγκατάθεση των εμπλεκομένων για να καθίσουν γύρω από το ίδιο τραπέζι.
Η προσωπική απεσταλμένη του ΓΓ του ΟΗΕ θέτει τρεις σαφείς προϋποθέσεις. Πρώτον τακτική και απευθείας επαφή των δύο ηγετών. Δεύτερον, συγκεκριμένη πρόοδο στα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης. Τρίτον, ουσιαστική δουλειά πάνω στο περιεχόμενο και τη μεθοδολογία μιας νέας διαπραγματευτικής διαδικασίας.
Αυτό έχει ιδιαίτερη πολιτική σημασία, διότι έρχεται σε αντίθεση με την εικόνα που καλλιέργησε η κυβέρνηση ότι η πενταμερής έχει ουσιαστικά κλειδώσει και ότι τα ΜΟΕ δεν αποτελούν προϋπόθεση για τη σύγκλησή της.
Η Ολγκίν λέει κάτι διαφορετικό και πολύ πιο αυστηρό: ο ΟΗΕ δεν ενδιαφέρεται να οργανώσει ακόμη μία διάσκεψη απλώς για να καταγραφεί διπλωματική κινητικότητα. Θέλει πριν από αυτήν απτά δείγματα ότι υπάρχει έδαφος για αποτέλεσμα. Δεν θέλει άλλη μία φωτογραφία των ηγετών και των εγγυητριών δυνάμεων. Θέλει προεργασία.
Αυτό σημαίνει ότι περνάμε από τη διπλωματία των εξαγγελιών στη διπλωματία των παραδοτέων. Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Διότι τόσο ο Νίκος Χριστοδουλίδης όσο και ο Τουφάν Έρχιουρμαν, αν εννοούν ότι θέλουν συνομιλίες και λύση του Κυπριακού, θα πρέπει πλέον να αποδείξουν στην πράξη ότι μπορούν να γεφυρώσουν διαφορές, να συμφωνήσουν σε ΜΟΕ και, κυρίως, να συνεννοηθούν για το πώς και από πού θα αρχίσει μια νέα διαπραγμάτευση.
Το μήνυμα της Ολγκίν είναι επίσης προειδοποιητικό. Η διεθνής κοινότητα δεν εμφανίζεται διατεθειμένη να επενδύσει ξανά πολιτικό κεφάλαιο σε μια διαδικασία χωρίς σοβαρές πιθανότητες επιτυχίας.
Συνεπώς, η πενταμερής δεν αποτελεί σήμερα την αφετηρία της νέας προσπάθειας. Είναι το πρώτο έπαθλο. Και για να φτάσουν οι δύο πλευρές σε αυτήν, θα πρέπει πρώτα να περάσουν τις εξετάσεις που έθεσε ο ίδιος ο ΟΗΕ.
