Άρχισα να γελώ μόλις διάβασα τον τίτλο της είδησης. Ήμουν μόνος στο δωμάτιο. Μπροστά στον ηλεκτρονικό υπολογιστή. Γελάω μόνος μου. «Τα βλέμματα στρέφονται τώρα στη Νέα Υόρκη». Ποιου τα βλέμματα, φίλε; Ποιου τα βλέμματα; Δεν γνωρίζω καν ένα δυο άτομα εδώ που έστρεψαν το βλέμμα τους στη Νέα Υόρκη. Όλοι κοιτάνε προς κάποιο μέρος, όμως σίγουρα δεν κοιτάνε στη Νέα Υόρκη. Πλησιάζει το τέλος του μηνός. Αν έλεγες πως τα βλέμματα είναι στραμμένα στον μισθό, θα το καταλάβαινα. Μάλιστα βρίσκεται και ο Δεκέμβριος προ των πυλών. Να έλεγες ότι τα βλέμματα είναι στον 13ομισθό. Στον σχεδιασμό των Χριστουγέννων. Να έλεγες στους υπολογισμούς για την Πρωτοχρονιά. Δεκτό και αυτό! Όμως, όχι στη Νέα Υόρκη! Ένας άνθρωπος μέσα στα χρέη και στα έξοδα δεν έχει άλλη δουλειά και θα κοιτάζει στη Νέα Υόρκη;
Δεν υπάρχει ελπίδα. Δεν υπάρχει προσδοκία. Δεν υπάρχει ενθουσιασμός. Κανένας σκηνοθέτης δεν ξοδεύει άσκοπα ενέργεια και χρόνο για τέτοιες σκηνές σε τέτοια ταινία. Ο Νίκος πετάει για τη Νέα Υόρκη. Ο Τουφάν πετάει για τη Νέα Υόρκη. Άδικα έξοδα. Τι δουλειά έχουν στη Νέα Υόρκη; Θα αποχαιρετιστούν με τον Γκουτέρες; Γίνεται τόσο μακρινό αεροπορικό ταξίδι για ένα τέτοιο τρέιλερ; Δεν συμφώνησαν σε κανένα θέμα στη Λευκωσία και θα συμφωνήσουν στη Νέα Υόρκη; Δεν υπάρχει κάποιος σώφρονας να τους κάνει να μετανιώσουν από αυτό το ταξίδι;…
Φαίνεται πως ακόμα δεν καταλάβατε. Αυτό το κιτάπι έκλεισε, φίλε. Ο Τατάρ το είχε βάλει στην κατάψυξη και ο Τουφάν το έβγαλε από εκεί και το πέταξε στα σκουπίδια. Καταλάβετέ το πλέον. Τα πράγματα δεν θα κινηθούν από τη θέση τους μέχρι η ελληνοκυπριακή πλευρά να αποδεχτεί τους όρους της Τουρκίας. Βασικά ούτε γι’ αυτό είμαι βέβαιος. Δηλαδή, ακόμα και αν η ελληνοκυπριακή πλευρά αποδεχτεί όλα όσα τίθενται μπροστά της, πάλι δεν νομίζω ότι θα γίνει κάτι. Εκείνοι που δεν θέλουν να αλλάξει το στάτους κβο, σίγουρα θα εφεύρουν άλλα πράγματα και θα τα βάλουν στο τραπέζι. Τι δηλαδή, αυτή η κατάσταση θα διαρκέσει άλλα πενήντα χρόνια; Θα διαρκέσει, φίλε. Θα διαρκέσει και περισσότερο ακόμα. Μέχρι που να βρεθεί κάτι καλύτερο από τη σημερινή κατάσταση για τους βασικούς πρωταγωνιστές. Εκπλήττομαι που ακόμα δακρύζετε λέγοντας ότι χάσαμε την ευκαιρία στο δημοψήφισμα για το Σχέδιο Ανάν. Άλλος ένας αναστεναγμός επειδή έφυγε το τρένο και στο Κραν Μοντανά. Και γι’ αυτό εκπλήττομαι. Δεν καταλαβαίνετε ότι δεν χάθηκε καμία ευκαιρία; Τι νομίζετε, δηλαδή; Ότι άφησαν σε εμάς αυτή τη λύση και δεν μπορέσαμε να το λύσουμε λόγω της βλακείας μας; Τρελοί είναι αυτοί οι άνθρωποι; Γίνεται να το αφήσουν ποτέ σε εμάς; Αν ήθελαν τόσο πολύ τη λύση μήπως θα την άφηναν στην τύχη; Να πούμε είτε ναι είτε όχι, λέει! Παίζουν μαζί μας όπως το μπαλάκι του πινγκ πονγκ. Πάψτε πλέον να χτυπάτε το κεφάλι σας στον τοίχο επειδή δεν βγήκαν δύο «ναι». Ακόμα και να έβγαιναν δύο «ναι», πάλι δεν θα γινόταν τίποτα. Αυτό το στάτους κβο θα κατέρρεε, αν κουνούσε το δαχτυλάκι της η διεθνής συμμορία η οποία μας καταδίκασε σε αυτό το χάλι εδώ και 52 χρόνια. Οι άνθρωποι γκρέμισαν το στάτους κβο σε κοτζάμ Σοβιετική Ένωση, διέλυσαν το Ιράκ, τη Λιβύη, τη Συρία και στο τέλος απήγαγαν από το Προεδρικό του Μέγαρο τον κακόμοιρο Μαδούρο και μόνο εμάς δεν μπόρεσαν να κάνουν να τους ακούσουμε; Έκαμψαν την επιμονή όλων και μόνο τη δική μας επιμονή δεν μπόρεσαν να κάμψουν;
Καθίστε εκεί που κάθεστε, κύριοι. Αφήστε τη Νέα Υόρκη και πηγαίνετε στον Μακρύδρομο. Για ζιβανία. Μην μιλήσετε για τις πύλες! Μιλήστε για τον έρωτα. Για τη μεθοδολογία του έρωτα. Που ούτε εκ περιτροπής Προεδρία υπάρχει εκεί. Ούτε πολιτική ισότητα. Άλλωστε, τι σημασία έχουν αυτά, αν υπάρχει αμοιβαία αγάπη! Τα βλέμματα είναι στη Νέα Υόρκη, λέει. Δεν γίνεται ελπίδα με το ζόρι. Ενόσω δεν γινόμαστε άνθρωποι σε αυτό το νησί, τίποτα δεν θα γίνει. Ούτε κοινή ιστορία θα γραφτεί ούτε κοινός αγώνας θα διεξαχθεί. Δεν μπορείς να ανακηρύσσεις τον Ραούφ Ντενκτάς «εθνικό ήρωα» και τον Μακάριο «ποταπό παπά». Δεν μπορείς να αποκαλείς τον Καραβά «Άλσαντζιακ» και το Μπέλαπαϊς «Μπεϊλέρμπεγι». Αχ, δεν τελειώνει εδώ αυτό το άρθρο. Θα τραβήξει σε μάκρος!
