Για άλλη μία φορά ο Πρόεδρος και η κυβέρνησή του αποδεικνύουν ότι ζουν σε γυάλινο κλουβί ή, μάλλον, σε έναν δικό τους κόσμο γεμάτο με ροζ συννεφάκια. Πανηγυρίζουν για την αναβάθμιση της κυπριακής οικονομίας στη βαθμίδα Α από τον οίκο S&P, παρουσιάζοντάς την ως αποτέλεσμα των δικών τους πολιτικών και προσπαθειών, αλλά δεν βλέπουν και δεν συνειδητοποιούν τι πραγματικά συμβαίνει πέρα από τον μικρόκοσμό τους.
Τι να την κάνει την αναβάθμιση και ανάπτυξη ο μέσος πολίτης, όταν συνεχίζει να παλεύει με νύχια και με δόντια για να επιβιώσει, όταν η ακρίβεια και η αισχροκέρδεια τον συνθλίβουν και όταν το εισόδημά του ίσα που φτάνει πλέον να βγάλει τον μισό μήνα;
Τι να την κάνει την ανάπτυξη αν αυτή διοχετευτεί και πάλι στους λίγους «έχοντες και κατέχοντες»;
Αναμφίβολα, η επιστροφή στη βαθμίδα Α μετά από 15 ολόκληρα χρόνια (από το 2011), είναι θετική εξέλιξη, όμως αυτό δεν είναι αποτέλεσμα πολιτικών τόσο της παρούσας όσο και των προηγούμενων μετά το 2011 κυβερνήσεων, αλλά πρωτίστως και κυρίως αποτέλεσμα των προσπαθειών και θυσιών του λαού και των εργαζομένων, που έβαλαν την πλάτη τους και υπέστησαν στερήσεις και στερήσεις όλα αυτά τα χρόνια για να ξαναμπεί ο τόπος σε πορεία ανάκαμψης και ανάπτυξης.
Όλα αυτά τα χρόνια, και στην προσπάθεια για ανάκαμψη της οικονομίας, απεμπολήθηκαν από τους εργαζομένους δικαιώματα και κεκτημένα, συρρικνώθηκαν μισθοί, απολαβές και άλλα ωφελήματα, ξεριζώθηκε συθέμελα το εργασιακό δίκαιο και ξηλώθηκε το όποιο δίχτυ προστασίας υπήρχε για τον εργαζόμενο και τον καταναλωτή.
Αν σήμερα, λοιπόν, οι θυσίες αυτές άρχισαν να αποδίδουν, η κυβέρνηση οφείλει να αντιληφθεί ότι για να έχει πραγματικό «αντίκρυσμα» η οποιαδήποτε οικονομική πρόοδος και ανάπτυξη, αυτή πρέπει να κατευθυνθεί αποκλειστικά και μόνο προς τη βελτίωση της ζωής και της καθημερινότητας όλων αυτών που την έκτισαν και την κέρδισαν.
Η κυβέρνηση οφείλει να αντιληφθεί ότι τα όποια πλεονάσματα δεν πρέπει να μένουν στη «βιτρίνα» ως δείγμα των -τάχατες- σωστών της πολιτικών, αλλά να αρχίσουν να επιστρέφονται σε αυτούς που τα έχουν ανάγκη. Που τα έχουν ανάγκη, όχι για να πλουτίσουν αλλά για να επιβιώσουν στις σημερινές δύσκολες και σκληρές εποχές.
Σωστή κυβέρνηση δεν είναι αυτή που παρουσιάζει στρογγυλούς αριθμούς και φουσκωμένα πλεονάσματα, αλλά αυτή που κάνει την καθημερινότητα των πολιτών της πιο εύκολη και, κυρίως, πιο δίκαιη, και αυτή που καταπολεμά τις ανισότητες.
Φυσικά και δεν χρειάζονται υπερβολές, σπατάλες και ασυδοσία και φυσικά και όλα πρέπει να γίνονται με φειδώ, μέτρο και στοχευμένα. Στοχευμένα, όμως, δίκαια και επικεντρωμένα σε αυτούς που τα έχουν πραγματική ανάγκη και τα δικαιούνται.
