Από την ώρα που έγινε viral η ατάκα που είπε ο Φειδίας, μόνο ένα πράγμα στροβιλίζει στο μυαλό. Το ερώτημα πώς φτάσαμε σε αυτή την κατάντια. Όχι για τον Φειδία. Αλλά πώς μία κοινωνία κατάφερε να μετατραπεί σε απαίδευτη μάζα, να γίνεται έρμαιο του κάθε ψεκασμένου ή κάθε πολιτικάντη και δεν έχει κρίση, δεν έχει άποψη. Γιατί επί της ουσίας το πρόβλημα με τα όσα είπε ο Φειδίας, είναι το αποτέλεσμα μιας φάρας που δεν έχει καταφέρει να βάλει στο μυαλό της 2-3 βασικά που έχουν μετατρέψει τους ανθρώπους από απλούς πρωτόγονους σε πολίτες ενός σύγχρονου πολιτισμού.
Άμα έχεις φτάσει στο 2025 για να εξηγείς τα αυτονόητα για τους ΑμεΑ, τότε το πρόβλημα είναι πολύ πιο σοβαρό από μια συγγνώμη ενός wannabe κομματάρχη 23 ετών. Μανάρι μου τα κάναμε σαλάτα, χειρότερη κι απ' αυτή που τρώει ο Φειδίας όταν λέει το πελλοί, χειρότερη κι απ' αυτή που τραγουδάει η Αρλέτα. Είναι το αποτέλεσμα μιας μεγάλης μερίδας ανθρώπων που δεν κατάφερε να εκπαιδευτεί σωστά. Και είναι το κατάντημα μιας άλλης, η οποία αφέθηκε στην ευκολία, την καθημερινότητα, στο «έλα μωρέ» και δεν ασχολήθηκε ποτέ.
Στα προηγούμενα χρόνια, μια απαίδευτη μάζα ήταν εύκολο να χειραγωγηθεί, καθώς υπήρχαν ελεγχόμενα Μέσα ή τουλάχιστον ελεγχόμενοι τρόποι για να τους κρατήσεις μακριά και να μπορέσεις να τους κάνεις ό,τι θέλεις. Τι άλλαξε; Τα social media έχουν μετατρέψει την απαίδευτη μάζα σε κυρίαρχο λαό με αποτέλεσμα να μας τρομάζει πλέον η επόμενη μέρα. Όχι για τον Φειδία. Για τον κάθε Φειδία. Γιατί κάθε ανάρτηση μετατρέπεται στο μεγαλύτερο χαστούκι που τρως στα μούτρα για το τι δεν κάναμε σωστά. Και ναι, τα σχολεία, τα κόμματα, έχουν το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης. Αλλά και εμείς τι έχουμε κάνει για να αποτρέψουμε αυτή την κατάσταση; Κάποιοι κάναμε. Κάποιοι όχι. Φαίνεται πως ήταν πολλοί αυτοί που δεν έκαναν.
Θα μου πεις εμείς ξανά δεν ήμασταν ούτε πολιτικοί, ούτε δάσκαλοι ούτε κάποιοι που επηρέασαν καταστάσεις για να γυρίσουμε την ευθύνη πάνω μας. Μήπως όμως δεν έχουμε όλοι το μερίδιο ευθύνης μας; Αν κοιτάξεις γύρω σου μια ματιά, σίγουρα κάπου κάτι έχεις ξεχάσει, κάπου κάτι έχεις αφήσει πίσω. Και αυτό, ήρθε μετά και σε βρήκε. Απέκτησε δημόσιο λόγο, έγινε έρμαιο των followers και κάθε του πατάτα γίνεται χειροκρότημα από τους υποστηρικτές.
Γιατί πιο τρομακτικό απ’ αυτό που είπε ο ίδιος ο ευρωβουλευτής ήταν το κοινό του. Και η αμέριστη υποστήριξη για τον… δήθεν πόλεμο που δέχθηκε και το γεγονός πως δικαιολογήθηκε με μια παρελθοντική ημερομηνία.
Και ίσως απ’ όλη αυτή την παράνοια που ζούμε τις τελευταίες εβδομάδες, όπου η επικαιρότητα έγινε έρμαιο του αλγόριθμου αυτό πρέπει να μας προβληματίσει. Να εντοπίσουμε το λάθος που κάναμε, το μερίδιο ευθύνης που μας αναλογεί, ώστε να μην αφήσουμε το τέρας να μεγαλώσει τόσο πολύ που πλέον δεν θα υπάρχει γυρισμός. Γιατί πλέον, στα social media δεν σε ελέγχουν τα Μέσα. Και δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία σε καμιά δημόσια υποστήριξη.
