Δεν θα ασχοληθούμε με το βιντεοκλίπ του τραγουδιού μας στη φετινή Eurovision ούτε και με αυτό καθαυτό το τραγούδι, που πυροδότησαν τις τελευταίες μέρες τον απίστευτο κυκεώνα των αντιδράσεων, για δύο βασικούς λόγους:
Ο πρώτος αφορά τον συγκεκριμένο διαγωνισμό, για τον οποίο θεωρούμε ότι αδίκως και κακώς αποδίδουν κάποιοι τόση σημασία και αξία, αφού έχει χάσει εδώ και χρόνια κάθε υπόληψη και για την ποιότητα των τραγουδιών που διαγωνίζονται αλλά κυρίως για τις σκοπιμότητες, πολιτικές, οικονομικές, μανατζερικές, ακόμα και διακρατικές, που επικρατούν σε αυτόν και καθορίζουν, στο τέλος, νικητές και ηττημένους.
Ο δεύτερος λόγος είναι ότι οι από διαφορετικές αφετηρίες αντιδράσεις που εκδηλώθηκαν δεν εστιάζουν σε σοβαρά ζητήματα και μετρήσιμα κριτήρια αλλά κυρίως στην αισθητική και το γούστο του καθενός, κριτήρια αποκλειστικά υποκειμενικά. Στην αισθητική και το γούστο, δεν υπάρχει κοινά αποδεχτό σωστό και λάθος, καλό και κακό, ωραίο και άσχημο. Αυτό που για έναν μπορεί να είναι όμορφο και γουστόζικο, για άλλον μπορεί να είναι κακάσχημο και κιτσαριό, οπότε οποιαδήποτε τέτοια συζήτηση και πολύ περισσότερο αντιπαράθεση είναι άνευ αντικειμένου και συζήτησης.
Εκείνο που μας προβληματίζει όμως είναι το πόσο εύκολα παθιαζόμαστε και εξοργιζόμαστε για ανούσια και ήσσονος σημασίας και σοβαρότητας θέματα αλλά την ίδια ώρα δεν μας καίγεται καρφάκι για τον γενικότερο χαμό που συμβαίνει γύρω μας και επηρεάζει και καθορίζει το σήμερα και το αύριο, και εμάς, και των παιδιών μας, και του τόπου μας.
Το «επίμαχο» βιντεοκλίπ και το Jalla δεν έγιναν μείζον ζήτημα σε μία κοινωνία που έχει λυμένα όλα τα προβλήματά της και που αναζητεί απλά λόγους και αφορμές για να διασκεδάσει την πλήξη και μονοτονία της αλλά σε μία κοινωνία που μαστίζεται από σκάνδαλα, διαφθορά, εγκλήματα, οικονομικές και κοινωνικές αδικίες και ανισότητες και η οποία στη συντριπτική της πλειοψηφία αντιμετωπίζει πραγματικό υπαρξιακό πρόβλημα. Σε μία κοινωνία που μόλις πριν μερικές εβδομάδες γινόταν μάρτυρας ενός άλλου βίντεο -μνημείου διαπλοκής, με πρωταγωνιστές στενούς συνεργάτες του Προέδρου της, να συζητούν με «επενδυτές» την παράνομη χρηματοδότηση της προεκλογικής του εκστρατείας. Σε μία κοινωνία και έναν τόπο που έχει άλυτο εδώ και 52 τόσα χρόνια το πολιτικό του πρόβλημα και που βλέπει τον κίνδυνο της οριστικής του διχοτόμησης να είναι περισσότερο από ποτέ προ των πυλών.
Και όμως όλα αυτά και πολλά άλλα δεν εξόργισαν ούτε πρόσβαλαν κανέναν ούτε έκαναν κανένα να διαρρηγνύει τα ιμάτιά του ή να σηκωθεί από τον καναπέ του για να διαμαρτυρηθεί. Αντίθετα, για το βιντεοκλίπ και για κάποιες ανατολίτικες λέξεις στο Jalla, για έναν πίνακα ζωγραφικής ή ακόμα και για ένα ακυρωθέν γκολ της ομάδας μας, ανεβαίνουμε, χωρίς δεύτερη σκέψη, «στα κάγκελα».
Γιατί; Γιατί αυτοί είμαστε, δυστυχώς. Μάθαμε και μας αρέσει «να διυλίζουμε τον κώνωπα και να καταπίνουμε την κάμηλο».
