Όπου να ‘ναι συμπληρώνεται μια εβδομάδα από την έναρξη του βρόμικου πολέμου που ξεκίνησαν οι ΗΠΑ με το Ισραήλ εναντίον του Ιράν. Λέω «βρόμικος πόλεμος» γιατί αν υπάρχει πόλεμος που δεν είναι βρόμικος μπορεί να υπάρξει μόνον αν και εφόσον για την έναρξή του προβάλλεται μια καθαρή και λογική αιτιολογία.
Δέκα αιτιολογίες
Για τον πόλεμο αυτόν έχουν προβληθεί μέχρι στιγμής δέκα διαφορετικές αιτιολογίες! Καμία όμως από αυτές δεν νομιμοποιεί τις ΗΠΑ και το Ισραήλ να επιτεθούν εναντίον του Ιράν. Το ότι η χώρα αυτή κυβερνάται από ένα δεσποτικό καθεστώς που καταπιέζει τον λαό της ιστορικής αυτής χώρας δεν παρέχει στις ΗΠΑ και το Ισραήλ νόμιμη αιτιολογία να επιτεθούν στη χώρα αυτή και στον φιλήσυχο λαό της. Όσοι Ιρανοί επέζησαν από τις σφαίρες και τους απάνθρωπους βασανισμούς από τους στρατιώτες, αστυνομικούς και παραστρατιωτικούς του καθεστώτος θα πεθάνουν εν ονόματι της δήθεν ελευθερίας τους, από τις βόμβες και τους πυραύλους των Αμερικανών και των Εβραίων. Και ή από την πείνα και τις κακουχίες που θα ακολουθήσουν τους βομβαρδισμούς. Αυταρχικά όμως καθεστώτα, που καταπιέζουν τους λαούς των χωρών τους, υπάρχουν και πολλά άλλα στον πλανήτη μας. Και αρκετά από αυτά μάλιστα γειτονεύουν με το Ιράν. Κι όμως, για αυτά ο λαλίστατος Τραμπ δεν λέει λέξη.
Τα πυρηνικά όπλα
Ούτε βεβαίως και ο κίνδυνος να κατασκευάσει πυρηνικά όπλα το Ιράν αποτελεί νόμιμη αιτία για τη βάρβαρη αυτή επίθεση. Άλλωστε δεν είναι ο Τραμπ που είχε δηλώσει πριν λίγους μήνες, όταν οι ΗΠΑ βομβάρδισαν με τις πιο ισχυρές συμβατικές βόμβες που έχουν ποτέ κατασκευαστεί τις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν, ότι είχε καταστρέψει τις δυνατότητες του Ιράν να κατασκευάσει πυρηνικά όπλα; Θα μπορούσα να συνεχίσω και με τις άλλες δικαιολογίες που έχουν προβληθεί για να καταδείξω ότι και αυτές αποτελούν αστειότητες και προφάσεις εν αμαρτίαις. Όμως θα σταματήσω εδώ για να μην σπαταλήσω τον χώρο που μου προσφέρει ο «Π» ασχολούμενος με τις υπόλοιπες αβάσιμες δικαιολογίες που έχουν προβληθεί. Παρά ταύτα δεν μπορώ να μην πω ακόμα δύο λόγια για τη δικαιολογία ότι με τους καταστροφικούς βομβαρδισμούς θα επιτευχθεί αλλαγή του αυταρχικού καθεστώτος.
Αλλαγή καθεστώτος
Πραγματικά μένω έκπληκτος από το ενδιαφέρον του κ. Τραμπ για τα αυταρχικά καθεστώτα. O άνθρωπος για τον οποίο δεν έμεινε αυταρχικός Πρωθυπουργός ή άλλος πολιτικός ηγέτης που κρυφοθαυμάζει τον Χίτλερ που να μην τον έχει αγκαλιάσει επιδιώκει με τα πιο απάνθρωπα χτυπήματα να αλλάξει το αυταρχικό καθεστώς των μουλάδων. Και αυτή η δικαιολογία απευθύνεται στους αφελείς και στους ανά την υφήλιο φανατισμένους που αρέσκονται στους φαμφαρονισμούς του Αμερικανού Προέδρου. Δεν υπάρχει παγκόσμιο προηγούμενο που με βομβαρδισμούς επήλθε αλλαγή καθεστώτος. Η αλλαγή στη Λιβύη και στη Συρία επήλθε λόγω εμφυλίου πολέμου και στη Συρία επιπρόσθετα λόγω και του ότι ο Άσαντ το έβαλε στα πόδια. Το καθεστώς στο Ιράν για κάθε αξιωματούχο του έχει μια σειρά από διαδόχους. Και λόγω της θεοκρατικής του βάσης έχει σε κάθε γωνιά της χώρας πιστούς και φανατικούς υποστηρικτές. Εκατοντάδες χιλιάδες από τους οποίους είναι και ένοπλοι.
Στα καθ’ ημάς
Ας έλθουμε και στα καθ’ ημάς λόγω της επίθεσης που δέχθηκε η πατρίδα μας, είτε από το Ιράν είτε από φιλοϊρανικές οργανώσεις στον Λίβανο. Δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι η επίθεση αυτή είχε να κάνει μόνο με τις Βρετανικές Βάσεις και ότι είναι άσχετη με την εξωτερική πολιτική που ακολουθεί η Κυπριακή Δημοκρατία έναντι του Ισραήλ και των ΗΠΑ, τα τελευταία χρόνια, τόσο επί Προεδρίας Νίκου Αναστασιάδη όσο και επί Προεδρίας Νίκου Χριστοδουλίδη. Ιδιαίτερα μετά την εισβολή του Ισραήλ στη Γάζα και τα όσα πρωτοφανή και βάρβαρα εκεί διαδραματίσθηκαν. Δεν διαφωνώ καθόλου με τη θέση ότι τα συμφέροντα της Κύπρου επιβάλλουν εξωτερική πολιτική που να προάγει τις καλύτερες δυνατές σχέσεις με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Η κοινή λογική αυτό επιτάσσει.
Προτεκτοράτο του Ισραήλ
Διατηρώ όμως ισχυρές επιφυλάξεις για την ορθότητα της εξωτερικής πολιτικής που ακολουθήθηκε, την οποία πολλοί εκλαμβάνουν ως ότι η Κύπρος λειτουργεί ως προτεκτοράτο των ΗΠΑ και ή του Ισραήλ. Η εντύπωση της πλήρους ταύτισης με τις δύο αυτές χώρες υπήρξε σοβαρό σφάλμα του οποίου οι συνέπειες εύχομαι να μην είναι καταστροφικές. Για πολλοστή φορά θα επαναλάβω ότι στην πολιτική εκείνο που μετρά είναι οι εντυπώσεις. Και όχι οι πραγματικότητες. Και οι χειρισμοί του Προέδρου Χριστοδουλίδη και του υπουργού Εξωτερικών Κωνσταντίνου Κόμπου άφησαν να δημιουργηθεί η εντύπωση της πλήρους ταύτισης με τις δύο προαναφερθείσες χώρες, γεγονός που έσπρωξε τους τυφλωμένους από θρησκευτικό φανατισμό μουλάδες και αυτούς που τους ακολουθούν στο Ιράν ή στον Λίβανο να επιτεθούν στις Βρετανικές Βάσεις και σ’ άλλους χώρους Αμερικανών συμφερόντων, όπως ήταν ο συναγερμός που είχαμε την περασμένη Τετάρτη με την αμερικανική πρεσβεία.
Ροπή προς υπερβολή
Έχουμε πάντα μια ροπή προς την υπερβολή. Έχουμε προ πολλού χάσει την αίσθηση του μέτρου. Οι πρόγονοί μας έχουν διδάξει στην ανθρωπότητα το «παν μέτρον άριστον». Εμείς το αντικαταστήσαμε με το «πάρ' τα όλα». Πριν από την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, η Κύπρος έδιδε, και όχι αδικαιολόγητα, την εντύπωση ότι ήταν προτεκτοράτο της Ρωσίας. Ακόμα και αυτή η Νομική Υπηρεσία, σε υποθέσεις που αφορούσαν ολοφάνερες παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, έκανε τα στραβά μάτια και ικανοποιούσε τέτοια αιτήματα της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Την εποχή εκείνη Ρώσοι μεγιστάνες είχαν τόση επιρροή και δύναμη που μπορούσαν να μπουν στο Προεδρικό, ακόμα και ώρα 3 το απόγευμα, που ως γνωστό ο τότε Προέδρος έπαιρνε τη σιέστα του και δεν τολμούσε να τον ξυπνήσει κανείς, έστω κι αν τον ζητούσε στο τηλέφωνο ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας για να του αναγγείλει την έναρξη ελληνοτουρκικού πολέμου...
Τα ελληνικά πλοία και αεροσκάφη
Και δύο λόγια για τις αντιδράσεις από την εδώ έλευση ελληνικών αεροσκαφών και πλοίων για την άμυνά μας από τις επιθέσεις των Ιρανών ή φιλοϊρανών. Όπως πάντα συναισθηματικοί, υπερβολικοί και διαισθητικοί! Ακόμα και οι ηγέτες μας! Η Ελλάδα είναι εδώ γιατί πρώτιστα είναι τους Αμερικανούς που θέλει να καλοπιάσει και αυτό ταυτόχρονα ασφαλώς εξυπηρετεί και την Κύπρο. Και θερμά την ευχαριστούμε. Όμως ώς εκεί. Γιατί αν τα ντρόουνς ήσαν από, ας πούμε, από το Ισραήλ, δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι η Ελλάδα θα ήταν και πάλιν εδώ την επομένη της επίθεσης.... Όσο για την τιμή προς τον Αυξεντίου στην οποία αναφέρθηκε ο Έλληνας υπουργός Άμυνας δεν θέλω να πω πολλά. Γιατί θα ‘ναι πικρά και δεν είναι η κατάλληλη ώρα. Απλώς υπενθυμίζω ότι το χωριό και το σπίτι που γεννήθηκε και μεγάλωσε ο Γρηγόρης είναι κατεχόμενο. Κι όσες φορές δόθηκε η ευκαιρία να ελευθερωθεί, στα πλαίσια ενός έντιμου συμβιβασμού, κάποιοι στην Ελλάδα, που μπορούσαν να επηρεάσουν τα πράγματα προς τη σωστή κατεύθυνση, προτίμησαν το «άλλα λόγια να αγαπιόμαστε»...
