Παθογένειες. Τι Πρόεδρο θέλουμε;

Είναι γνωστές οι παθογένειες του κράτους μας. Για αυτές έχουν γραφτεί και λεχθεί πολλά από πιο έγκυρους από εμένα αναλυτές. Πέρα από τις αναλύσεις ο πολίτης έρχεται καθημερινά αντιμέτωπος με τις παθογένειες αυτές. Έχουμε, λοιπόν, ένα κράτος στο οποίο παρατηρείται διαχρονικά περίσσευμα ηγεμόνων και έλλειμμα ηγετών. Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα είναι άπειρα τα παραδείγματα τα οποία τεκμηριώνουν την άποψη ότι εκεί που κυριαρχούν οι ηγεμόνες και οι ηγεμονικές ομάδες οι κοινωνίες οδηγούνται σε περιπέτειες, αποτυχίες και σε δεινά, ενώ εκεί που κυριαρχούν οι ηγέτες και οι ηγετικές ομάδες οι κοινωνίες οδηγούνται σε ευημερία και πρόοδο. Οι βασικές παθογένειες Στη χώρα μας υπάρχει επίσης περίσσευμα κρατισμού και έλλειμμα κράτους. Κρατισμός σημαίνει ότι, ενώ έχουμε μεγάλο κράτος, που κυριαρχεί σε όλους τους τομείς και απορροφά τεράστιους πόρους, αυτό όχι μόνο δεν παρέχει ικανοποιητικές υπηρεσίες στους πολίτες αλλά ταυτόχρονα επιβάλλει ένα αντικοινωνικό πλαίσιο. Το κράτος, αντί ν’ αποτελεί φορέα οικονομικής ανάπτυξης, θεσμικού εκσυγχρονισμού και πρόνοιας, εγγυητή της δικαιοσύνης και της ισονομίας, γενικά υπηρέτη του κοινού καλού, του κοινωνικού και εθνικού συμφέροντος, μετατράπηκε σε όργανο εξυπηρέτησης των επιμέρους συμφερόντων και των πελατειακών σχέσεων για την προώθηση κι εξασφάλιση του κομματικού και του συμφέροντος του εκάστοτε Προέδρου. Έχουμε επίσης περίσσευμα κατανάλωσης, παραοικονομίας και χρέους και έλλειμμα παραγωγής και ανταγωνιστικότητας. Πλεόνασμα εκπαίδευσης και έλλειμμα παιδείας. Πλεόνασμα προπαγάνδας και έλλειμμα ενημέρωσης.  Βαθιές τομές Και πολλές άλλες παθογένειες οι οποίες κάνουν φανερή την επιτακτική και άμεση ανάγκη για βαθιές τομές σε όλους τους τομείς. Οι βασικές επιδιώξεις αυτών των τομών πρέπει να είναι η παραγωγικότητα, η αποδοτική χρήση των πόρων και η αποτελεσματικότητα, ούτως ώστε το κράτος να αποτελεί τον μοχλό ανάπτυξης, τον εγγυητή της κοινωνικής δικαιοσύνης, αλληλεγγύης και συνοχής, της εξασφάλισης ικανοποιητικών υπηρεσιών και γενικά να υπηρετεί την κοινωνία στο σύνολό της. Το 2026 το κράτος δεν μπορεί να μην εξασφαλίζει στους πολίτες εκείνες τις υπηρεσίες και εκείνα τα αγαθά που προκύπτουν από τις αξίες της δικαιοσύνης, της χρηστής διοίκησης, της ελευθέρας πρόσβασης σε πληροφορίες, της διαφάνειας, της λογοδοσίας. Το 2026 δεν μπορούμε βεβαίως παρά να μιλούμε για υπηρεσίες υψηλής ποιότητας, καθώς και την άμεση ανταπόκριση των κρατικών υπηρεσιών και των οργανισμών στις εξελίξεις και στις ανάγκες μιας σύγχρονης κοινωνίας. Οι τουαλέτες νοσοκομείου  Ένας πολίτης μετέφερε τις προάλλες στο FΒ την ακόλουθη εμπειρία του που δείχνει ανάγλυφα την έκταση των παθογενειών του κράτους μας: Δικό του πρόσωπο έπρεπε να υποβληθεί σε σοβαρή εγχείρηση στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού. Έτσι παρέμεινε στον χώρο του νοσοκομείου περιμένοντας την αποπεράτωση της χειρουργικής επέμβασης για ώρες. Πήγε στην καφετερία του νοσοκομείου για ένα ρόφημα και βρέθηκε στην ανάγκη να χρησιμοποιήσει τις τουαλέτες του νοσοκομείου κοντά στην καφετερία. Και συνάντησε μπροστά του βρόμα και δυσωδία λιποθυμικών διαστάσεων. Μπροστά σε παρόμοιες καταστάσεις βρίσκονται οι πολίτες και στις τουαλέτες άλλων δημόσιων κτηρίων. Όπως του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας. Ένα κράτος που δεν μπορεί να προσφέρει το 2026 στους πολίτες του καθαρά αποχωρητήρια στα δημόσια του κτήρια, ερωτώ, με κάθε σοβαρότητα, αν θα μπορέσει να τους προσφέρει τις άλλες υψηλής ποιότητας υπηρεσίες που δικαιούνται και που τις απολαύουν οι πολίτες πολλών άλλων κρατών; Το θέμα μπορεί σε κάποιους να φαίνεται ασήμαντο, κι όμως δεν είναι.  Οι δομές λήψης αποφάσεων Αυτή η απαράδεκτη κατάσταση έχει να κάνει με τις δομές και τους μηχανισμούς λήψης αποφάσεων, υλοποίησης αυτών, ελέγχου και λογοδοσίας. Αν υπήρχαν θεσμοί και μηχανισμοί ελέγχου και λογοδοσίας το αποκρουστικό αυτό φαινόμενο δεν θα ελάμβανε χώρα. Σίγουρα κάποιος ανώτερος υπάλληλος του Υπουργείου Υγείας είναι επιφορτισμένος με τον έλεγχο της καθαριότητας όλων των χώρων των δημόσιων νοσηλευτηρίων. Και κάποιος υπάλληλος που υπηρετεί στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού είναι επιφορτισμένος με τον έλεγχο της καθαριότητας του συγκεκριμένου νοσηλευτηρίου. Και ο ένας και ο άλλος δεν έχουν ανταποκριθεί στα καθήκοντά τους. Απέτυχαν να ασκήσουν αποτελεσματικό έλεγχο στους καθαριστές/καθαρίστριες του νοσοκομείου. Και ξέρετε γιατί; Επειδή όλοι ξέρουν ότι στην αξιολόγησή τους έχουν εξασφαλισμένο το 10 άριστα! Όλοι ξέρουν ότι η προαγωγή τους δεν εξαρτάται από την ευσυνείδητη εκτέλεση των καθηκόντων τους!!! Ένα κράτος που εδώ και δεκαετίες δεν μπόρεσε να υιοθετήσει ένα σύγχρονο και αποτελεσματικό σύστημα αξιολόγησης των δημόσιων υπαλλήλων του είναι αδύνατον να προσφέρει υψηλού επιπέδου υπηρεσίες στους πολίτες του.  Χρειαζόμεθα Πρόεδρο... Αυτά για να γίνουν χρειαζόμεθα έναν Πρόεδρο που θα διαθέτει τόλμη και αποφασιστικότητα. Που θα τολμήσει να κάνει εκείνα που επιβάλλουν τα συμφέροντα της κοινωνίας και όχι τα συμφέροντα των κομμάτων και των συντεχνιών. Που θα είναι διατεθειμένος να προχωρήσει σε τομές που ενδεχομένως να τον οδηγήσουν σε σύγκρουση και με την πλειονότητα των κομμάτων. Που θα είναι διατεθειμένος να καταφύγει σε αλλεπάλληλα δημοψηφίσματα για να αποφασίσουν οι πολίτες με την ψήφο τους πάνω στις τομές που θα εισηγηθεί. Και που θα είναι έτοιμος να παραιτηθεί και να πάει σπίτι του αν η πλειοψηφία των πολιτών δεν υιοθετήσει τις ριζοσπαστικές αλλά σωτήριες εισηγήσεις του.  Τα ίδια στο Κυπριακό Το Κυπριακό οδηγήθηκε στα τάρταρα γιατί δεν βρέθηκε ένας Πρόεδρος να πει την ώρα που έπρεπε το μεγάλο «ναι» και να θέσει τους πολίτες μπροστά στις ευθύνες τους. Και αν οι πολίτες ήσαν αντίθετοι με την απόφασή του, να παραιτηθεί και να αποσυρθεί στην ησυχία του σπιτιού του. Ο προκάτοχος του σημερινού Προέδρου βρέθηκε μπροστά σε μια τέτοια ιστορική στιγμή το 2017. Ήταν η μεγάλη και λαμπρή ευκαιρία για επανένωση της μοιρασμένης μας πατρίδας. Όχι μόνο δεν την άρπαξε αλλά συνεχίζει να θέλει να έχει ρόλο στα κοινά, τόσο τα κομματικά όσο και στο Κυπριακό.  Ο Αναστασιάδης Ο άνθρωπος κατέστρεψε τις προοπτικές του υποψηφίου του Δημοκρατικού Συναγερμού το 2023 και άρχισε το ίδιο βιολί και για τις εκλογές του 2028. Του προτείνω κάτι απλό:  Να επιλέξει όποιον οίκο διεξαγωγής δημοσκοπήσεων και ερευνών θέλει. Χρήματα διαθέτει. Αν όμως δυσκολεύεται οικονομικά, να συνεισφέρουμε διάφοροι πρώην συνεργάτες του. Και το ερώτημα της έρευνας να είναι πόσοι και πόσο οι πολίτες λαμβάνουν υπόψη τα λεγόμενά του. Και αν βρεθεί ένα ποσοστό πάνω από 5%, ας συνεχίσει τις παρεμβάσεις του. Τόσα χρόνια στην πολιτική και 10 χρόνια Πρόεδρος δεν έχει φίλους που τον αγαπούν για να του πουν ότι με τις παρεμβάσεις του προκαλεί γέλωτες.... Ποιο κόμμα ή ποιος υποψήφιος που κατεβαίνει στις προεδρικές εκλογές θα δεχθεί να κάνει συμφωνία αυτοκτονίας... ότι αν δεν περάσει στον δεύτερο γύρο θα υποστηρίξει τον άλλο που θα περάσει.  Να το αφήσει ήσυχο Και κάτι άλλο που πρέπει να λεχθεί για να ξεκαθαρίσουν κάποια πράγματα: Αν ο Αναστασιάδης αγαπά πραγματικά το κόμμα, τον συμβουλεύω να το αφήσει ήσυχο. Η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών θεωρεί ότι επί Προεδρίας Αναστασιάδη διαπράχθηκαν σοβαρές πράξεις διαφθοράς. Ίσως το ποσοστό αυτό να υπερβαίνει το 90% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων. Το αν πράγματι διαπράχθηκαν οι σοβαρές αυτές πράξεις διαφθοράς δεν έχει καμία ουσιαστική σημασία. Και να μην έχει διαπραχθεί ούτε μια πράξη διαφθοράς, σημασία έχει τι πιστεύουν οι πολίτες. Αυτό μετρά στην πολιτική. Συνεπώς όσο και αν ο Αναστασιάδης ενδιαφέρεται για την υστεροφημία του, οι παρεμβάσεις του μόνο ζημιά προκαλούν στον Δημοκρατικό Συναγερμό. Και στις προεδρικές εκλογές η ζημιά αυτή μάλλον θα είναι καταστροφική....