Όπως έχω προαναγγείλει, από τη στήλη το περασμένο Σάββατο, θα ασχοληθώ σήμερα με τις δηλώσεις του τέως Προέδρου της Δημοκρατίας και επίτιμου προέδρου του Δημοκρατικού Συναγερμού. Υπενθυμίζω ότι ο Νίκος Αναστασιάδης σε συνέντευξή του κάλεσε τα στελέχη του ΔΗΣΥ που ενδιαφέρονται να συμμετάσχουν στις ενδοκομματικές εκλογές, από τις οποίες θα επιλεγεί ο υποψήφιος του κόμματος για τις προεδρικές εκλογές, να ελέγξουν τις προσωπικές τους φιλοδοξίες και να βάλουν πάνω απ’ όλα το κόμμα. Στην ίδια συνέντευξη μίλησε αναφερόμενος στο ίδιο κόμμα για «κυβερνώσα παράταξη». Όσοι από τους συναγερμικούς παραμένουν προσηλωμένοι στις αρχές της ιδρυτικής διακήρυξης του κόμματος -υπάρχουν δυστυχώς και αρκετοί που έχουν αντικαταστήσει τις αρχές αυτές με τις αρχές του ατομικού οφέλους και του ανέξοδου ψευδοπατριωτισμού- άκουσαν ή διάβασαν τις δηλώσεις αυτές και αισθάνονται να αγανακτούν. Αγανακτούν γιατί νονός της κρίσης που οδήγησε τον Δημοκρατικό Συναγερμό σε μεγάλες περιπέτειες το 2022–23 και διάσπαση είναι ο Νίκος Αναστασιάδης.
Οι Προεδρικές του 2023
Όπως είναι γνωστό, τρία στελέχη του κόμματος εκδήλωσαν ενδιαφέρον να είναι υποψήφιοι για τις προσεχείς προεδρικές εκλογές. Στις προηγούμενες εκλογές του 2023 ήταν δύο οι ενδιαφερόμενοι: Οι Αβέρωφ Νεοφύτου και Νίκος Χριστοδουλίδης. Ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας και επίτιμος πρόεδρος του ΔΗΣΥ όφειλε να κινηθεί τότε για να προστατεύσει το κόμμα από τη διάσπαση. Μοναδικός τρόπος για αποτροπή της διάσπασης ήταν να «πείσει» τους δύο ενδιαφερόμενους να λάβουν μέρος σε ενδοκομματικές εκλογές. Και να καλέσει και τους δύο να δεσμευτούν ότι ο χαμένος θα σταθεί στο πλευρό του νικητή. Επειδή όμως εκτιμούσε ότι νικητής στις ενδοκομματικές θα ήταν κατά πάσα πιθανότητα ο Αβέρωφ Νεοφύτου, υπέβαλε διάφορες κουτοπόνηρες εισηγήσεις –ενώ καθόλου κουτός δεν είναι– που ουσιαστικά ευνοούσαν την πορεία που χάραξε ο Χριστοδουλίδης: Να παρουσιάζεται δηλαδή ως καθαρόαιμος συναγερμικός και ότι διεκδικεί το αξίωμα του Προέδρου ως συναγερμικός. Με αποτέλεσμα μια σεβαστή μερίδα μελών και οπαδών του κόμματος να καταστούν ένθερμοι υποστηρικτές του Χριστοδουλίδη και φανατικοί πολέμιοι του Αβέρωφ Νεοφύτου, πράγμα που οδήγησε σε οδυνηρή διάσπαση και που προκάλεσε σοβαρές πληγές που παραμένουν ακόμα αγιάτρευτες.
Αναστασιάδης-Χριστοδουλίδης
Ο Νίκος Αναστασιάδης με τις πιο πάνω ιδιότητες και ως ιστορικό στέλεχος του Συναγερμού είχε καθήκον να υποδείξει στον υπουργό του Νίκο Χριστοδουλίδη ότι δεν είχε δικαίωμα να διεκδικεί τις εκλογές ως συναγερμικός. Έπρεπε να του επιστήσει την προσοχή στην υποχρέωσή του να παραιτηθεί από μέλος του κόμματος από την ώρα που το κόμμα είχε τον δικό του υποψήφιο. Υποψήφιος ο οποίος μάλιστα ήταν και ο εν ενεργεία πρόεδρος του κόμματος. Ο Νίκος Αναστασιάδης είχε την επίσης υποχρέωση, από την ώρα που με δημόσιες ομιλίες στήριζε την υποψηφιότητα Αβέρωφ, να επιβάλει στους ανά την Κύπρο «κολλητούς» του να πάψουν να πολεμούν τον υποψήφιο του κόμματος. Αυτό μπορούσε να το κάνει με ένα μόνο νεύμα.... Ο ίδιος φώναζε στις διάφορες προεκλογικές συγκεντρώσεις «αν με αγαπάτε, ψηφίστε Αβέρωφ» και οι αστυνομικοί-μέλη της φρουράς του μόλις έφευγαν από τη συγκέντρωση έλεγαν σε όποιον έβρισκαν «αν αγαπάτε τον Πρόεδρο, ψηφίστε Χριστοδουλίδη».
Απώλεσε το δικαίωμα
Για όλα τα πιο πάνω και πολλά άλλα που ο χώρος δεν μου επιτρέπει να τα αναφέρω, ο Νίκος Αναστασιάδης απώλεσε το δικαίωμα να παρουσιάζεται ως ο προασπιστής της ενότητας του Δημοκρατικού Συναγερμού και ως άνθρωπος που μπορεί να παραδίδει μαθήματα ορθής συμπεριφοράς στα μέλη του ΔΗΣΥ και ιδιαίτερα στα κορυφαία στελέχη του που εκδήλωσαν ενδιαφέρον για να διεκδικήσουν στις ενδοκομματικές εκλογές το χρίσμα του υποψήφιου Προέδρου της Δημοκρατίας. Και να μην είχε απολέσει το δικαίωμα, η παρέμβασή του δεν μπορεί να παραμείνει ασχολίαστη.
Απαράδεκτη παρέμβαση
Γιατί πρόκειται για μια προκλητικά απαράδεκτη παρέμβαση που τραυματίζει το κύρος τριών κορυφαίων στελεχών του ΔΗΣΥ και κατ’ επέκταση το ίδιο το κόμμα. Πρόκειται για μια παρέμβαση που προσφέρει με ύπουλο τρόπο σθεναρή στήριξη στον Χριστοδουλίδη. Καμία ενέργεια από τους τρεις ενδιαφερόμενους (Αννίτα Δημητρίου, Αβέρωφ Νεοφύτου και Γιώργο Παμπορίδη) δεν ήταν τέτοια που μπορούσε να θεωρηθεί κατακριτέα. Μπορεί κάποιος να πει ότι οι τρεις ξεκίνησαν νωρίς. Αλλά τίποτε απολύτως δεν έγινε από οποιονδήποτε από τους τρεις που να δικαιολογεί τη βαρύτατη κατηγορία ότι δεν ελέγχουν τις φιλοδοξίες τους. Και ότι βάζουν τα ατομικά τους συμφέροντα πάνω από τα συμφέροντα του κόμματος και του τόπου. Προφανώς η δήλωση είναι μια καλοσχεδιασμένη στρατηγική του Αναστασιάδη να μειώσει τα τρία κορυφαία στελέχη του Συναγερμού και να ξαναστρώσει χαλί στον Χριστοδουλίδη. Στη δική μου κρίση ο Χριστοδουλίδης δεν πρέπει να επανεκλεγεί. Αλλά έχουμε καιρό για να συζητήσουμε τους λόγους. Έχουν πρώτιστα να κάνουν με τους χειρισμούς του στο Κυπριακό. Ο άνθρωπος συνεχίζει την τακτική του Νίκου Αναστασιάδη. Αλλά συμφωνώ και εγώ με όσους υποστηρίζουν να αφεθεί ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης ανενόχλητος για το χρονικό διάστημα που απομένει μέχρι τη λήξη της θητείας του Γ.Γ. του Ο.Η.Ε κ. Γκουτέρες. Όχι μόνο ανενόχλητος αλλά και κάθε δυνατή στήριξη να δοθεί αν ο Πρόεδρος κληθεί να πάρει δύσκολες αποφάσεις για να διανύσει το τελευταίο μίλι...
Η λύση που αποδέχομαι
Και ένα σύντομο σχόλιο προς κάποιους από τους υποστηρικτές του Χριστοδουλίδη που ζητούν να τους πω ποια λύση δέχομαι εγώ. Είμαι, λοιπόν, περήφανος που εργάσθηκα για το «ναι» στο δημοψήφισμα του 2004. Νιώθω δικαιωμένος γιατί οι εξελίξεις δείχνουν ότι σήμερα είναι πολύ δύσκολο να επιτύχει η πλευρά μας εκείνα που το σχέδιο Ανάν προνοούσε. Δέχομαι, λοιπόν, λύση ακόμα με εγγυήσεις της Τουρκίας για ένα σύντομο χρονικό διάστημα αλλά χωρίς δικαίωμα μονομερούς επέμβασης. Δέχομαι επίσης, για το σύντομο χρονικό διάστημα που θα παραμείνουν οι εγγυήσεις, να υπάρχει στο νησί ένας μικρός αριθμός Τούρκων στρατιωτών, ας πούμε 600, 800 τον αριθμό.
Οι τρεις του ΔΗΣΥ
Πίσω στο θέμα των προεδρικών εκλογών. Ο Δημοκρατικός Συναγερμός δεν πρέπει να επιτρέψει στον Νίκο Αναστασιάδη να υποσκάψει για δεύτερη φορά τον υποψήφιο του κόμματος. Θα ήταν ευχής έργον αν οι τρεις υποψήφιοι μπορούσαν να συνεννοηθούν μεταξύ τους και να αποφευχθούν οι ενδοκομματικές εκλογές. Είναι, κατά την εκτίμησή μου, και οι τρεις αξιόλογοι πολιτικοί. Η Αννίτα Δημητρίου ως πρόεδρος του κόμματος έχει κάθε δικαίωμα να διεκδικεί και το αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας. Ο Γιώργος Παμπορίδης απέδειξε ως υπουργός ότι διαθέτει ηγετικές ικανότητες και γνώσεις. Ο Αβέρωφ Νεοφύτου δεν είναι απλά ένας φτασμένος και δοκιμασμένος πολιτικός. Είναι ένας προικισμένος και διορατικός άνθρωπος. Αν δεν υπήρχαν τα όσα πιο πάνω σκιαγράφησα, εκτιμώ ότι θα ήταν άλλο το αποτέλεσμα των τελευταίων προεδρικών εκλογών. Είναι ταυτόχρονα και ο μεγάλος αδικημένος! Πολεμήθηκε εκ των έσω ανέντιμα και ύπουλα. Και αυτό με ενόχλησε αφάνταστα τότε και συνεχίζει να με ενοχλεί μέχρι σήμερα. Αισθάνομαι προσωπικά ότι έχει κάθε λόγο να διεκδικεί δικαίωση. Και είμαι πάντα υπέρ των ανθρώπων που διεκδικούν δικαίωση. Στη ζωή μου κατά το ψαλμικό «ηγάπησα την δικαιοσύνη και εμίσησα την αδικία». Αν τελικά θα υπάρχουν ενδοκομματικές εκλογές θα πρέπει να αποτραπούν με κάθε τρόποι οι γροθιές κάτω από τη μέση. Γιατί γροθιές κάτω από τη μέση σημαίνει δικαίωση του Αναστασιάδη και δικαίωση του Αναστασιάδη σημαίνει επανεκλογή του Χριστοδουλίδη και μάλιστα με συνεχιζόμενο το αδιέξοδο στο Κυπριακό.
