Ήθελα να ευχηθώ σε όλους Καλή Ανάσταση. Είναι μια ευχή που, αν το καλοσκεφτούμε, τη χρειαζόμαστε περισσότερο από ποτέ. Ανάσταση μέσα μας. Ανάσταση γύρω μας. Αν, όμως, επιχειρήσουμε να τη δούμε συλλογικά, τότε το ερώτημα γίνεται αμείλικτο. Τι ακριβώς ανασταίνεται σε αυτόν τον τόπο; Μετά από κηρύγματα γεμάτα χολή, όπως εκείνα που ακούσαμε στις δύο προηγούμενες Αναστάσεις από τον Αρχιεπίσκοπο, και κούφιες πολιτικές δηλώσεις περί «Ανάστασης της Κύπρου», μαζί με τις γνωστές, άνευ περιεχομένου, ομιλίες του Προέδρου Νίκου Χριστοδουλίδη, όλα μοιάζουν να έχουν χάσει το νόημά τους.
Φτάσαμε στο Πάσχα κουβαλώντας στάχτες. Μια τεράστια πυρκαγιά αφάνισε χωριά της ορεινής Λεμεσού, έκαψε περιουσίες, έσβησε ζωές. Κι όμως, κανένας δεν ανέλαβε την ευθύνη για τον τραγικό συντονισμό, για την αποτυχία του κράτους να προστατεύσει τους πολίτες του.
Φτάσαμε στο Πάσχα με σκιές σκανδάλων. Με το λεγόμενο videogate να αιωρείται ακόμη, με ερωτήματα για διαμεσολαβητές, για σχέσεις, για εξυπηρετήσεις. Με πολιτικές δυνάμεις να απορρίπτουν τη διαφάνεια, την ώρα που η κοινωνία ζητά απαντήσεις για το ταμείο της πρώτης κυρίας, με τους ΔΗΣΥ, ΔΗΚΟ και ΕΛΑΜ να το ξεπλένουν.
Φτάσαμε στο Πάσχα με την κτηνοτροφία διαλυμένη. Η διαχείριση του αφθώδους πυρετού αποδείχθηκε καταστροφική. Άνθρωποι που επένδυσαν ζωές και περιουσίες στις μονάδες τους βρίσκονται σήμερα σε απόγνωση, βλέποντας κόπους δεκαετιών να χάνονται μέσα σε λίγες εβδομάδες.
Φτάσαμε στο Πάσχα με ένα νομικό σύστημα που δοκιμάζεται σκληρά, με υποθέσεις που τραυματίζουν την εμπιστοσύνη των πολιτών και με έναν νομικό κόσμο που, τουλάχιστον δημόσια, δεν δείχνει την αποφασιστικότητα που θα ανέμενε κανείς για την προάσπιση των θεσμών. Φτάσαμε στο Πάσχα με τους Ροδόσταυρους. Φτάσαμε στο Πάσχα με ανθρώπους που ακόμη ζητούν δικαίωση. Με την Άννι, ίσως και κάθε Άννι ή Σάντη, να προσπαθεί να βρει το δίκιο της σε ένα σύστημα που πολλοί πλέον θεωρούν βαθιά διαβρωμένο. Φτάσαμε στο Πάσχα με κατάρρευση περίπου του τουριστικού τομέα, μιας και ο Πρόεδρος Νίκος Χριστοδουλίδης έδωσε όλο τον Μάρτιο ρεσιτάλ επικινδυνότητας για τη χώρα μας εξαιτίας του πολέμου στο Ιράν.
Και, βεβαίως, φτάσαμε στο Πάσχα με ένα ακόμα έτος ακινησίας στο Κυπριακό. Χωρίς ουσιαστική πρόοδο, χωρίς στρατηγική σαφήνεια. Αν δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε από πού ξεκινούμε και πού θέλουμε να καταλήξουμε, το ελάχιστο που θα ανέμενε κανείς είναι οι τεχνικές επιτροπές να εργάζονται συστηματικά, να προετοιμάζουν το έδαφος, να δημιουργούν προϋποθέσεις. Αντί αυτού, επικρατεί αδράνεια. Και γεννάται εύλογα, για ακόμα μία φορά, το ερώτημα: Ποιος πραγματικά πιστεύει ότι με αυτόν τον τρόπο θα φτάσουμε ποτέ σε ουσιαστικές διαπραγματεύσεις;
Πέρσι, τέτοια μέρα, είχα γράψει για το «πέρασμα». Για το εβραϊκό «Πεσάχ», δηλαδή τη γιορτή της εξόδου από τη δουλεία και τη διάβαση προς την ελευθερία. Από εκεί προέρχεται και η λέξη «Πάσχα». Δεν είναι απλώς μια θρησκευτική τελετουργία. Είναι μια έννοια, τολμώ να γράψω, βαθιά πολιτική και υπαρξιακή. Το πέρασμα από το σκοτάδι στο φως.
Ποιο είναι, όμως, το «πέρασμα» που θέλουμε για τη χώρα μας; Ποιο είναι το όραμα; Ποια η κατεύθυνση; Κάθε Πάσχα ακούμε μεγάλα λόγια για ειρήνη, επανένωση, απελευθέρωση. Λόγια που επαναλαμβάνονται σχεδόν τελετουργικά, συχνά από ανθρώπους που δεν φαίνεται να πιστεύουν ούτε οι ίδιοι σε αυτά. Είναι το 52ο Πάσχα μετά την εισβολή. Και αντί τα «περάσματα» να ανοίγουν, μοιάζουν να στενεύουν επικίνδυνα.
Οι πληγές δεν είναι δέκα, όπως στη βιβλική αφήγηση. Είναι αμέτρητες. Και, το χειρότερο, έχουμε μάθει να ζούμε με αυτές. Να προσαρμοζόμαστε. Να συμβιβαζόμαστε με το status quo, βαφτίζοντας την ακινησία ρεαλισμό. Και σήμερα; Στεκόμαστε μπροστά σε ένα ακόμα Πάσχα. Ένα Πάσχα που δεν στρέφουμε απλώς το βλέμμα αλλού από αδιαφορία, όπως ίσως κάναμε στο παρελθόν, αλλά έχουμε, σε μεγάλο βαθμό, δυστυχώς, αποδεχθεί την παρακμή ως κανονικότητα. Δεν υπάρχει καθαρό «πέρασμα» σε αυτόν τον τόπο. Δεν υπάρχει διαδρομή με επίκεντρο τον άνθρωπο. Δεν υπάρχει σχέδιο που να εμπνέει. Υπάρχει μόνο το τελετουργικό. Το Πάσχα, η σούβλα και τα ρέστα μας.
