Ένας άνθρωπος βρίσκεται σε ψυχική κρίση και χρειάζεται νοσηλεία. Αντί όμως η διαδρομή του προς τη φροντίδα να αρχίζει και να τελειώνει με επαγγελματίες υγείας, μπορεί να περάσει από αστυνομικούς, χειροπέδες, περιπολικό, νοσοκομείο, δικαστήριο, αστυνομικό σταθμό και ακόμη και από ένα κελί. Τη σκληρή πραγματικότητα που, όπως κατήγγειλε, εξακολουθεί να συνοδεύει τη διαδικασία υποχρεωτικής ψυχιατρικής νοσηλείας περιέγραψε ενώπιον της Επιτροπής Υγείας της Βουλής ο αντιπρόεδρος της συντεχνίας ΙΣΟΤΗΤΑ και πρόεδρος του Κλάδου Αστυνομικού Σώματος, Νίκος Λοϊζίδης.
Με ιδιαίτερα παραστατικό τρόπο, ο κ. Λοϊζίδης περιέγραψε τι καλούνται να κάνουν σήμερα οι αστυνομικοί όταν εκδοθεί διάταγμα για πρόσωπο που βρίσκεται σε ψυχική κρίση.
«Το διάταγμα μετά που εκδίδεται, έρχεται στον αστυνομικό σταθμό. Πάμε στα σπίτια, σπάζουμε πόρτες, κάνουμε τους ψυχολόγους στους γονείς, μπορεί να βάλουμε χειροπέδες στον ασθενή, να τον ρίξουμε μέσα σε μια “κλούβα” και να τον μεταφέρουμε στο νοσοκομείο», ανέφερε.
Η διαδικασία, σύμφωνα με όσα περιέγραψε, δεν τελειώνει εκεί. Στο νοσοκομείο ο ασθενής ενδέχεται να περιμένει για ώρα μαζί με τους υπόλοιπους ασθενείς μέχρι να εξεταστεί. Εάν ο ψυχίατρος κρίνει ότι χρήζει υποχρεωτικής νοσηλείας, οι αστυνομικοί, όπως εξήγησε ο κ. Λοϊζίδης καλούνται να επιστρέψουν μαζί με τον ασθενή στο δικαστήριο για τη συνέχεια της διαδικασίας.
Και αν αυτή δεν μπορεί να ολοκληρωθεί την ίδια ημέρα, «τον παίρνουμε στον σταθμό, κοιμάται στο κελί ή χάμω στο έδαφος με κουβέρτες», είπε, προσθέτοντας ότι «μιλάμε για ένα άνθρωπο ο οποίος έχει ήδη κριθεί ιατρικά ότι χρήζει ψυχιατρικής νοσηλείας».
Την επόμενη ημέρα, όπως εξήγησε, ο ασθενής μεταφέρεται εκ νέου στο δικαστήριο και στη συνέχεια στο Νοσοκομείο Αθαλάσσας. Εκεί μπορεί να προκύψει νέα αναμονή εάν έχει περάσει η ώρα παρουσίας γιατρού και πρέπει να κληθεί ο επί καθήκοντι ψυχίατρος.
«Κάνουμε τους ψυχολόγους»
«Τα μισά μας περιπολικά, ντρέπομαι που το λέω, είναι αιματωμένα από τραυματισμούς αυτών των ανθρώπων που χτυπιούνται έξω από το Νοσοκομείο Αθαλάσσας», πρόσθεσε ο κ. Λοιζίδης.
Παράλληλα, περιέγραψε περιστατικά με αστυνομικούς να προσπαθούν να ηρεμήσουν ανθρώπους που βρίσκονται σε κρίση, χωρίς την παρουσία επαγγελματιών υγείας κατά τη διάρκεια της διαδικασίας. «Έχω αστυνομικούς που κάνουν τους ψυχιάτρους, τους ψυχολόγους και προσπαθούν να τους ηρεμήσουν», είπε χαρακτηριστικά.
Ο κ. Λοιζϊδης έθεσε ευθέως και ζήτημα αλλαγής του θεσμικού πλαισίου, κάνοντας ιδιαίτερη αναφορά στον περί Ψυχιατρικής Νοσηλείας Νόμο του 1997. Όπως υποστήριξε, το άρθρο 36 «μας βαφτίζει ψυχιάτρους. Εμάς τους αστυνομικούς», ζητώντας από τη Βουλή να εξετάσει συνολικά τον ρόλο που καλείται σήμερα να διαδραματίσει η Αστυνομία.
Ως μία άμεση διέξοδο από μέρος της ταλαιπωρίας, ο κ. Λοϊζίδης εισηγήθηκε την αξιοποίηση της τεχνολογίας. Πρότεινε, αντί ένας άνθρωπος που βρίσκεται ήδη σε ψυχική κρίση να μεταφέρεται επανειλημμένα από το νοσοκομείο στο δικαστήριο και πίσω, ο δικαστής να μπορεί μέσω τηλεδιάσκεψης να τον βλέπει και να του υποβάλλει τις απαραίτητες ερωτήσεις.
«Δείτε τη διαδικασία, σας παρακαλώ. Δείτε τι θα γίνει με την Αστυνομία», ήταν η έκκλησή του προς τα μέλη της Επιτροπής, θέτοντας το ερώτημα κατά πόσο οι αστυνομικοί θα συνεχίσουν να καλούνται να λειτουργούν ως νοσοκόμοι, επαγγελματίες ψυχικής υγείας και μεταφορείς ανθρώπων σε κρίση.
Η συζήτηση πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της εξέτασης από την Επιτροπή Υγείας των προβλημάτων στον τομέα της ψυχικής υγείας, με την αλλαγή της νομοθεσίας για την ψυχιατρική νοσηλεία να βρίσκεται μεταξύ των ζητημάτων για τα οποία ζητήθηκαν συγκεκριμένες απαντήσεις από τις αρμόδιες κρατικές υπηρεσίες.
