Δεν θα έπρεπε να απογοητεύεται κανείς από τον πρόσφατο ανασχηματισμό, αφού μόνο οι πολιτικά αιθεροβάμονες θα ανέμεναν ότι 18 μήνες πριν από τις επόμενες προεδρικές εκλογές, επρόκειτο να συμβεί οτιδήποτε ρηξικέλευθο και πρωτοποριακό είτε όσον αφορά τα πρόσωπα είτε το πολιτικό τους βάρος. Ασφαλώς και θα επικρατούσε η πολιτική σκοπιμότητα, ο υπολογισμός, ο οπορτουνισμός και ο τακτικισμός. Αυτά έχει η πολιτική, ειδικά όταν η διεκδίκηση της εξουσίας είναι προτεραιότητα, όσο και αν διανθίζεται από τις γνωστές και τετριμμένες δημόσιες δηλώσεις περί έργου και οφέλους για την κοινωνία. Όχι πως δεν υφίσταται ανάγκη για αποτελέσματα, αφού και αυτά θα προσμετρηθούν στην επιλογή των ψηφοφόρων, αλλά όσο πλησιάζουμε στην στιγμή του προεκλογικού αγώνα, τόσο θα αυξάνεται το μέτρημα των «κουκιών» του κάθε υποψηφίου, και θα μετρά περισσότερο το «ζύγισμα» των μηνυμάτων και των εντυπώσεων.
Δεν θα μπορούσε να ήταν αλλιώς, ότι και αν λέμε. Οπότε, η προσοχή μας δεν χρειάζεται να εστιαστεί στους νέους υπουργούς, ειδικά σε εκείνους που ούτε τα ονόματα τους δεν θα θυμόμαστε σε ενάμιση χρόνο, και που ούτε και οι υφιστάμενοι τους στα υπουργεία και οι εταίροι τους στην οικονομία και στην κοινωνία θα πολυ-υπολογίσουν στους σχεδιασμούς τους. Η προσοχή μας θα πρέπει, αντίθετα, να εστιαστεί στο προεκλογικό μήνυμα που οι πρόσφατοι διορισμοί εκπέμπουν. Τόσο σε επίπεδο υπουργικού συμβουλίου, όσο και σε επίπεδο ημικρατικών οργανισμών.
Και αυτό επειδή η πολιτική περίοδος που διανύουμε προσφέρεται κυρίως για συγκριτική αξιολόγηση των αποτελεσμάτων της διακυβέρνησης και για αξιολόγηση των πολιτικών προσώπων και του πολιτικού τους λόγου. Τα υπόλοιπα περί υποσχέσεων, σχεδιασμών και μακρόπνοων πλάνων από εδώ και πέρα, δεν θα αγγίξουν κανένα. Ούτε την κρατική μηχανή που υποτίθεται θα τα εκτελέσει, ούτε τον ψηφοφόρο που σταδιακά θα καταστεί πιο εσωστρεφής και πιο δογματικός και θα αναζητεί όλο και περισσότερο την «ομάδα» στην οποία θα θέλει να ενταχθεί, αν είναι ανένταχτος, καθώς και τον κυνικό τρόπο με τον οποίο θα επωφεληθεί από την επιλογή του.
Πέραν όμως των πιο πάνω μικροπολιτικών διεργασιών, χρειάζεται να στοχεύσουμε και στη μεγάλη εικόνα. Επειδή μπορεί οι μικροπολιτικές διεργασίες και οι σκοπιμότητες να είναι απαραίτητες για την αξίωση της εξουσίας, που χωρίς αυτή δεν μπορούν να επιδιωχθούν και οι μεγάλες στρατηγικές στοχεύσεις της πολιτείας μας, αλλά αν εγκλωβιστούμε στο μέτρημα των «κουκιών» και στο συνονθύλευμα «εμπίστων» και «οπορτουνιστών», τότε κινδυνεύουμε να «ξεχειλώσουμε» το στρατηγικό αφήγημα για τον τόπο. Και αυτό ισχύει για όλους τους εν δυνάμει υποψηφίους για την προεδρία της Δημοκρατίας.
Οπότε, απαιτείται εξεύρεση ισορροπίας μεταξύ πολιτικής τακτικής και στρατηγικής στόχευσης, και κυρίως απαιτείται, τώρα πριν είναι αργά, σοβαρή εσωτερική αξιολόγηση των όσων πήγαν λάθος, ανεξάρτητα αν οι υποψήφιοι τα παραδεχθούν, που δεν θα τα παραδεχθούν. Αυτή, λοιπόν η ενδοσκόπηση, που δεν πρέπει να υποκατασταθεί από την «ομφαλοσκόπηση», παρουσιάζεται ως αναγκαία παράμετρος του σχεδιασμού της στρατηγικής πολιτικής πρότασης που θα επιδιώξουν να φέρουν εις πέρας οι υποψήφιοι, αν εκλεγούν. Επειδή αν δεν έχουν υπόψη τους μια υψηλή πολιτική κατεύθυνση για τον τόπο, και το μέλημα τους είναι η «καρέκλα» για χάρη της «καρέκλας» τότε παραδέχονται την πολιτική καταδίκη τους. Και η Κύπρος, σήμερα, δεν έχει ανάγκη από κομπάρσους της ιστορίας, αλλά από πολιτικές στοχεύσεις που θα την καταστήσουν πραγματικά ανθεκτική οικονομικά και υπολογίσιμη πολιτικά στο υπό διαμόρφωση διεθνές σύστημα. Όσοι δεν μπορούν να το αντιληφθούν και όσοι δεν μπορούν να το φέρουν εις πέρας, καλύτερα να βάλουν υποψηφιότητα στις επόμενες δημοτικές εκλογές και όχι στις προεδρικές…
